INICIAR SESIÓN“I love you too, my Captain,” nakangiti kong sagot at ipinulupot ang mga binti ko sa balakang niya kahit wala pa ring suot na kahit ano. “Sobra.”Natawa siya nang mahina at hinalikan din ang dulo ng ilong ko. “Pero mas mahal kita, Nancy. Hmm, parang nasasanay ka na at medyo hindi napapagod. Kagagaling mo lang sa amnesia at matagal na coma, pero ang lakas mo pa ring mambitin at mang-akit.”Napasuntok ako nang mahina sa dibdib niya habang tumatawa. “Che! Kasalanan ko bang sobrang miss na miss ko 'yang katawan mo? Akala mo ba madali 'yung pakiramdam na nakikita kita araw-araw tapos wala akong maalala? Frustrated din kaya ako no'n!”Kinagat niya ang ibabang labi ko, at ngumiti. “Pero ngayon, naaalala mo na lahat. Wala ka nang tatakasan.”Bumuntong-hininga ako nang malalim, habang nakatitig sa mga mata niyang punong-puno ng pagmamahal. His eyes, which used to be so strict and cold whenever we were on training flights, now looked as soft as the sea, as if they were ready to welcome me anyti
Nancy's POV“I'm sorry kung pinaghintay kita ng matagal,” mahina kong sabi habang pinaglalaruan ang butones ng nakabukas niyang polo.Hinaplos niya ang buhok ko. “Hindi mo kailangan magsorry, baby. It was an accident. At handa naman ako maghintay kahit gaano pa katagal. Hindi pa rin magbabago ang pagmamahal ko sa'yo.”I smiled because I knew he mean it. Nandito kami ngayon sa sala, nagcu-cuddle at nanonood sa malaking TV.I was wearing tank top, no bra and panties kasi katatapos lang namin mags3x kanina sa kwarto at ngayon, nananabik na naman ako sa kanya.Napangisi ako nang ilusot niya ang kamay niya sa loob ng suot ko at tahimik na minasahe ang magkabila kong sus0.Mabilis kong tinanggal ang top ko at umupo. Iginaya ko ang pagkalalakî niya sa loob ko at inupuan 'yon dahilan bakit sumagad ito sa loob ko.“Fvck... so big, Cameron...” anas ko at nagsimulang magtaas-baba sa kanyang pagkalalakî. “Ah... ah... damn it nghh so good.”Napasuklay ako ng buhok ko habang mabagal na umiindayog s
Natigil ang kamay nito sa hawak na tasa. “Yes.”“How close?”Hindi agad nakasagot si Cameron, tila pumipili ng tamang salita para hindi ito mabigla. “Very close.”“Were we dating?”“Yes.”Napakunot ang noo ni Nancy habang tinititigan ang mukha ng lalaki. “Did I love you?”Cameron stepped closer and looked at her with so much love and pain in his eyes. “Yes. So much.”“And you?”“I still do,” mabilis at seryoso nitong sagot. “Mahal na mahal kita mula noon hanggang ngayon.”Napayuko si Nancy, biglang nakaramdam ng kakaibang bigat at sikip sa dibdib niya. Ngunit kahit anong pilit niya, wala talaga siyang maalala. Blanko ang isip niya. Kaya kahit anong seryosong tingin at salita ang ibigay ni Cameron, hindi niya iyon matanggap nang buong-buo.Lumipas ang mga buwan. Unti-unting naging komportable si Nancy sa presensya ni Cameron. Hindi man niya maalala ang nakaraan nila, nasanay na ang sistema niya sa pang-araw-araw na routine nilang dalawa, ang simpleng kape sa umaga, ang sabay na breakfa
The doctor immediately approached her. “You're in the hospital, Nancy. You're safe.”Napakunot ang noo niya, halatang naguguluhan sa mga nangyayari. “Hospital?”Tumingin siya sa paligid. May mga taong hindi niya kilala na nakasuot ng white gowns, may mga malalaking machines sa tabi niya, at may isang lalaking nakatayo sa gilid ng pint0 na tila napatid ang paghinga.Nang magtagpo ang mga mata nila, natigilan si Cameron. Nanlaki ang mga mata nito at nanubig ang gilid ng mga mata sa matinding gulat at tuwa.“Nancy…” halos hindi siya makapaniwala sa nakikita. Dahan-dahan itong lumapit sa kama niya. “Nancy, it's me.”Tinitigan siya ni Nancy nang matagal. Nakakunot ang noo at walang anumang bakas ng pagkilala sa kaniyang mukha.She asked the question that completely broke his heart. “W-Who are you?”Natigilan si Cameron sa sinabi nito. It felt as if cold water had been poured over his entire body as he stared into the eyes of the woman he had waited years for.“It's me,” nanginginig niyang
Lumipas ang ilang oras bago tuluyang makarating si Cameron sa emergency coordination center. Pagdating niya roon, mabilis niyang hinanap ang pangalan ni Nancy sa listahan ng mga pasahero at crew members na dinala sa iba't ibang ospital.Nang makita niya ang pangalan nito, halos bumigay ang mga tuhod niya.Critical condition. Agad itong isinugod sa pinakamalapit na trauma hospital dahil sa matitinding injuries na natamo nito mula sa aksidente.Hindi na nagdalawang-isip si Cameron. Sumakay siya sa unang sasakyang available at diretsong pumunta sa ospital. Pagdating niya roon, hindi siya mapakali habang naglalakad pabalik-balik sa labas ng emergency room, walang tulog, walang kain, at nanginginig ang mga kamay sa matinding takot.Ilang oras siyang nakatayo roon hanggang sa lumabas ang isang doktor mula sa operating room.“Family of Nancy Montefalco?”Agad na lumapit si Cameron, paos ang boses. “I’m her partner.”Tiningnan siya ng doktor nang ilang segundo bago tumango nang seryoso. “She
THIRD PERSON'S POVLumipas ang ilang oras. Naghihintay si Cameron sa arrivals hall ng international airport. Maaga siyang dumating, sobrang aga. Nakasuot siya ng simpleng jacket at maong pants habang pabalik-balik ang lakad sa gilid ng waiting area, hindi mapakali.Paulit-ulit niyang tinitingnan ang oras sa cellphone niya. Paminsan-minsan, nag-aangat siya ng tingin sa malaking flight status monitor na nakasabit sa may kisame ng terminal.“Come on, Nancy,” mahina niyang bulong sa sarili habang may maliit na ngiting sumisilay sa labi niya.Hindi niya mapigilang mapangiti sa tuwing naiisip na makikita na naman niya si Nancy matapos ang ilang oras na paghihiwalay. Landed. Landed na ang flight nito batay sa impormasyon sa screen.Napahinga siya nang maluwag. Finally, makakasama na niya uli ang babaeng mahal niya.Agad niyang kinuha ang phone sa bulsa at mabilis na tiningnan ang inbox, nag-e-expect na baka may text na roon mula sa kaniya.Pero walang anumang notification.Bahagyang kumunot
Nagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig. Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.
Maaga pa lang gumising na ako para maglaba. Iniwan ko sa kwarto si Brea dahil mahimbing pa ang tulog.Naabutan ko si Ninong Alaric sa sala kaya pinagtimpla ko na rin ito ng kape. Hinain ko na rin iyong binili kong pandesal."You're early." Nakasunod ang tingin niyang sabi. "Bakit hindi ka pumunta s
"Ang galante pala ng ninong mo, eh!" Umakbay sa akin ni Brea habang ako nakatulala sa kawalan. "Hindi mo na pproblemahin ngayon ang hospital bills! Dapat kasi humingi ka na lang ng tulong sa kanya.""Nakakahiya, Brea. Nakikitira na nga kami sa kanya. Hihingi pa ako ng tulong." Umiling-iling ako.Sa







