Masuk
Nica's POV
"Subukan mo lang, Nica, tayo lang naman ang nandito." Udyok sa akin ni Brea, ang kaibigan ko. "Subukan mong ipakita ang cleavage mo. Ayan ganyan. Malaki naman ang susô mo kaya papaldo ka dyan. Isipin mo ang nanay mong nakaratay sa ospital." Pikit-mata kong sinunod ang kaibigan ko. No'ng una, nahihiya pa ako. Cleavage lang ang pinakita ko at hita, pero sa mga sumunod na araw, nang padami na nang padami ang gifts na nakukuha ko, halos ipakita ko na ang kaluluwa ko sa mga viewers. Nilamas-lamas ko ang magkabila kong bundok. Nakatakip naman ng tape ang nîpples ko kaya hindi pa nila nakikita lahat. Halos maghubád na ako sa harap ng camera at tuwang-tuwa sa dami ng gifts. Kahit papaano may maipambabayad na ako ng hospital bills ni nanay. Wala naman akong aasahan sa mga kuya ko na kontrolado ng mga asawa nila. "Kamusta ang trabaho?" Nakangising bungad ni Brea. Pumasok siya sa kwarto at tumabi sa akin. "Dadami pa yan kapag pinakita mo na sa kanila lahat. Uulan ng gifts. Magnext level ka na," aniya. "Ganito oh." Naghubád siya sa harap ko sabay ungôl habang minamasahe niya ang magkabila niyang dibdib. Nagulat ako dahil bumaba ang kamay niya sa tyan sabay hagod ng kanyang pvke. "Ah..." At sinabayan pa niya ng mahabang ungôl. Napailing ako. "Hindi ko kaya." "Tanga! Paano ka kikita ng malaki niyan. Buti nga tinuturuan ka. Hindi naman nakikita ang mukha mo." Palaisipan ko ang sinabi niya sa mga sumunod na araw. Kaya no'ng madaling araw, sinubuakan ko maglive. Maraming online kapag ganitong oras. Tinutok ko ang camera sa katawan ko at dahan-dahan naghubád. Paisa-isa lang ang dagdag sa viewer, pero nang tanggalin ko ang nîpple tape ko, dumami. Pinisil-pisil ko ang susö ko, nilaro ang nîpples ko hanggang sa mamula 'yon. Sinabayan ko rin ng pag-ungól hanggang dumami na ang nagsesend ng gifts. Iniliyad ko ang katawan at dinaosdos ang kamay ko sa aking pvke. "Ah..." mahabang ungol ko at sinalat ang pagkábabae ko. Kinalkal ko 'yon, hinagod hanggang sa mamasa. Binuklat ko sa viewers bago pinasok ang isang daliri ko habang umûungol. "Ngh! Ang sarap... ahh..." Umulan ng gifts. May mga nagdedemand pa na dalawahin ko ang daliri ko na nakapasok sa aking pûke kaya ginawa ko. "Ilabas-masok mo, Miss Red!" sabi sa comment. "Bilisan mo! Ahh! Ang sarap! "Ang sarap mong kantûntin, Miss Red!" Samot-saring comment ang natatanggap ko, ganun din ang pagpapaulan nila ng gifts. May ilan pang comment na nagsasalsál daw sila habang pinapanood ako kaya mas lalo kong ginalingan at gumiling-giling pa ako. Mabilis kong inilabas-masok ang dalawa kong daliri kahit masakit na. Tinapat ko sa camera at pinakita sakanila kung paano ko bulatlatin ang pûke kong naglalawa at namumula. "Ah... masarap ba ako?" Panlalandi ko sa kanila. Halos sumabog ang comment section sa dami ng comment. "Ang sarap mo Miss Red!" Nilamas ko ang dibdib ko habang nagfifinger ako sa harap nila. Isang viewer ang bumagsak ng malaking gift kaya halos lumuwa ang mata ko. Dahil nakalimutan ko icharge ang phone, namatay 'yon. Hingal akong napasandal sa poste ng kama sa may bandang paanan nito at nagulat nang makitang nakatayo sa may pintuan ng kwarto si Ninong Alaric. "Ninong?" bulalas ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig habang nakatingin sa kanya. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko sa kaba. "A-Ano pong ginagawa niyo rito? Kanina pa po kayo dyan?" "Pinapanood ka," malamig niyang sabi. "Masarap ba, Nica? Gusto mo bang tulungan kitang ilabas?" Sa isang iglap, nasa tapat ko na siya, nakaluhod, nakahawak sa magkabila kong hita. "Kanina pa kita pinapanood, Nica." "Ninong... ahh!" Napamulagat ako nang sunggaban niya ang pûke ko. Napaliyad ako at napahawak sa kanyang ulo. Pinagduldulan ko ang puke ko sa mukha niya. Nilaplap niya 'yon kaya halos mahibang ako sa sarap. Napakapit ako sa poste ng kama habang kinakain ng ninong ko ang pagkababáe ko. Halos mabaliw ako. Hindi ako makapag-isip ng matino. Pakiramdam ko nasusunôg ang katawan ko sa init ng pagnanasa at sarap ng ginagawa sa akin ng ninong ko. Halos mabaliw ako. Pabiling-biling ang ulo ko sarap. Rinig na rinig ko ang paglaplap niya sa pvke ko. Nginudngod ko pa lalo ang mukha niya doon. Wala na akong pakialam kung hindi siya makahinga. Wala namang tao sa bahay kaya malaya akong makaka-ungôl. Kumiwal-kiwal ang katawan habang pinagduduldulan ang pûke ko sa aking ninong. Nararamdaman kong malapit na akong labasan. Iniikot-ikot niya ngayon ang dila niya sa butas ko. Pagkatapos finifinger ako ng mabilis. "Malapit na ako, ninong!" sigaw ko, halos mabaliw na. Halos tumirik ang mga mata ko lalo na kapag sinisipsîp niya ang kuntîl ko. Sinasabay pa ang pinatigas nitong dila na humahalukay sa aking pûke. Hindi ko na kinaya. Sumabog na ang katas ko. Pero tila hindi pa siya kontento. Pinaupo niya ako sa mukha niya habang agresibo niyang minamasahe ang magkabila kong susô. Nilamutak niya ang naglalawa kong pûke habang pinisil-pîsil ang magkabila kong susô. Nang sandaling labasan ulit ako. Natagpuan ko na lang ang sarili kong umiiyak sa sarap habang nakatuwad sa ninong kong kinakantôt ako mula sa likod. Mabilis kong chinarge ang phone ko at naglive ulit. Dumagsa ang gifts habang umiiyak ako sa sarap. Nilamas ko ang aking mga susô habang umuungôl sa kanila. Pinatay din yon agad ni ninong bago bumilis ang pagbayo niya sa akin. "You don't need that anymore, Nica. I will provide for you, at kapalit no'n, magiging parausan kita." "Ninong!" Napasigaw ako nang sabay kaming labasan. Nanginginig ang katawan ko at napasubsob sa unan. Naramdaman ko ang pagdagan niya sa akin bago kinagat-kagat ng marahan ang tenga ko. "Masusundan pa to, Nica. Ang sarap mo kantûtin." Malanding saad niya bago pinisil ang magkabila kong susô. "Sobrang sarap mo sa live, pero mas masarap ka dito." "Ninong..." Nakapikit kong saad, hinihingal. Matapos niyon, akala ko aalis na siya, pero habang kausap ko si Brea, patuloy pa ring kinakain ni Ninong Alaric ang puke ko. Dinidilaan niya 'yon. Maya't-maya at nginangabngab. Hindi ko alam paano natapos ang gabing 'yon. Pero kinabukasan, parang walang nangyari. Nakikitira lang kasi kami kay ninong at ngayon ko lang natanto na hayok pala siya pagdating sa pagkain ng pûke. Bumisita ako kay nanay sa ospital. Magbabayad sana ako ng bills, pero ang sabi bayad na raw lahat. "Sino po ang nagbayad?" takang tanong ko. "Alaric Montefalco," wika ng nurse habang nakangisi pa. "Iyong bilyonaryo mong ninong." Natulala ako. Kapalit ba to ng ginawa namin kagabi?Hi, maraming salamat sa pagsubaybay at pagsuporta sa kwento nila Alaric, Nica at sa mga anak nila. See you sa next story, check niyo lang profile ko para makita niyo, ipa-publish ko pa lang kasi, thank you everyone! (๑♡⌓♡๑)SUPREMO
Natahimik kami. It was a total, deafening silence inside the room.Napatitig ako sa doktor, hindi maiproseso ng utak ko ang salitang 'yon. “P-Po?”Si Cameron na nasa tabi ko ay tuluyang nanigas. Naramdaman kong lumuwag ang pagkakahawak niya sa kamay ko. “Pregnant?”Tumango ang doktor. “Yes. Based on your blood work and the initial bed-side ultrasound we conducted, you are approximately six weeks pregnant. Yung pagsusuka at pagkahilo mo kanina ay sanhi ng morning sickness and sudden surge of pregnancy hormones, compounded by wedding stress.”Hindi ako makapagsalita. Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin ko sa sarili kong tiyan na patag na patag pa rin.Then, I slowly looked up at Cameron.His expression was priceless. Tila nawalan siya ng boses. Nakatitig lang siya sa akin habang dahan-dahang namumula ang mga mata at nanunubig ang gilid niyon.“Baby…” nanginginig ang boses niyang usal, napipiyok pa.Napalunok ako, naramdaman din ang mabilis na pag-init ng mga mata ko. “Cameron… I'm… I'm
Hinawakan ko ang braso niya nang mahigpit. As we walked down the hallway toward the glass doors leading to the garden ceremony area, naririnig ko na ang mahinhing tugtog ng violin.Nang tuluyang bumukas ang malaking pinto, dahan-dahang lumabas ang liwanag ng araw. At sa dulo ng aisle, nakatayo ang lalaking nagpabago sa buong buhay ko.Ang magiging asawa ko, si Cameron.He was wearing a crisp, black tuxedo. The moment our eyes met across the aisle, a breath left his lips and a slow, beautiful smile spread across his face.Hindi iyon ang usual niyang pang-asar na ngiti. Not the arrogant one, not even the confident smile ng striktong Captain na kinatatakutan ko noon sa flight simulator room. It was simply Cameron, the man who waited for me for years, the man who stayed even when I looked at him like a total stranger, and the man who never stopped choosing me every single day.I felt my eyes sting with tears.“Don't cry yet, Nancy,” bulong ni Daddy sa tabi ko habang dahan-dahan kaming nag
“As you wish, my soon-to-be wife…”Napangiti ako ng malapad sa sinabi niya habang nakatingala ako sa kaniya. After everything we had been through, mula sa pagtatago abroad, sa aksidente sa eroplano, sa dalawang taon kong pagkaka-coma, at sa mga buwan ng amnesia kung saan naging estranghero siya sa akin, those words still felt so surreal.Soon-to-be wife. Ang sarap pakinggan mula sa bibig niya.I never thought there would come a time when Cameron and I would finally be able to say that out loud. Iyong tipong hindi kami nagtatago, hindi na takot na baka makarating kay Daddy, at walang pangamba na baka may sumubok na paghiwalayin kami.This time, there was no more running. No more hiding. No more painful years wasted apart.Lumipas ang mga sumunod na buwan na naging sobrang abala kami sa paghahanda para sa kasal. Dahil pareho kaming naging pagod sa napakaraming drama ng buhay noong mga nakaraang taon, gusto lang naming maging simple at intimate ang buong ceremony. Ayaw na namin ng napaka
“I love you too, my Captain,” nakangiti kong sagot at ipinulupot ang mga binti ko sa balakang niya kahit wala pa ring suot na kahit ano. “Sobra.”Natawa siya nang mahina at hinalikan din ang dulo ng ilong ko. “Pero mas mahal kita, Nancy. Hmm, parang nasasanay ka na at medyo hindi napapagod. Kagagaling mo lang sa amnesia at matagal na coma, pero ang lakas mo pa ring mambitin at mang-akit.”Napasuntok ako nang mahina sa dibdib niya habang tumatawa. “Che! Kasalanan ko bang sobrang miss na miss ko 'yang katawan mo? Akala mo ba madali 'yung pakiramdam na nakikita kita araw-araw tapos wala akong maalala? Frustrated din kaya ako no'n!”Kinagat niya ang ibabang labi ko, at ngumiti. “Pero ngayon, naaalala mo na lahat. Wala ka nang tatakasan.”Bumuntong-hininga ako nang malalim, habang nakatitig sa mga mata niyang punong-puno ng pagmamahal. His eyes, which used to be so strict and cold whenever we were on training flights, now looked as soft as the sea, as if they were ready to welcome me anyti
Nancy's POV“I'm sorry kung pinaghintay kita ng matagal,” mahina kong sabi habang pinaglalaruan ang butones ng nakabukas niyang polo.Hinaplos niya ang buhok ko. “Hindi mo kailangan magsorry, baby. It was an accident. At handa naman ako maghintay kahit gaano pa katagal. Hindi pa rin magbabago ang pagmamahal ko sa'yo.”I smiled because I knew he mean it. Nandito kami ngayon sa sala, nagcu-cuddle at nanonood sa malaking TV.I was wearing tank top, no bra and panties kasi katatapos lang namin mags3x kanina sa kwarto at ngayon, nananabik na naman ako sa kanya.Napangisi ako nang ilusot niya ang kamay niya sa loob ng suot ko at tahimik na minasahe ang magkabila kong sus0.Mabilis kong tinanggal ang top ko at umupo. Iginaya ko ang pagkalalakî niya sa loob ko at inupuan 'yon dahilan bakit sumagad ito sa loob ko.“Fvck... so big, Cameron...” anas ko at nagsimulang magtaas-baba sa kanyang pagkalalakî. “Ah... ah... damn it nghh so good.”Napasuklay ako ng buhok ko habang mabagal na umiindayog s
Nagpatest agad ako. Habang hinihintay namin ni Brea ang apat na result ng pt, magkahawak kamay kami. Parehong nanlalamig. Napapikit ako nang biglang sumigaw si Brea. Pakiramdam ko sasabog ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. "Positive lahat, besh!" tili niya. Natulala ako sa kawalan
Hindi isa o dalawang beses kundi maraming beses na nakikita ko araw-araw si Ninong Alaric na may kalampungan sa sala. Minsan naririnig ko pa ang babae na umuûngol, pero hindi ko pinapansin.Hindi na ako magugulat kung may anak na siya. Pero iyong nakaraan, daddy lang ang tawag sa kanya no'ng bata.
"Ang galante pala ng ninong mo, eh!" Umakbay sa akin ni Brea habang ako nakatulala sa kawalan. "Hindi mo na pproblemahin ngayon ang hospital bills! Dapat kasi humingi ka na lang ng tulong sa kanya.""Nakakahiya, Brea. Nakikitira na nga kami sa kanya. Hihingi pa ako ng tulong." Umiling-iling ako.Sa
Maaga pa lang gumising na ako para maglaba. Iniwan ko sa kwarto si Brea dahil mahimbing pa ang tulog.Naabutan ko si Ninong Alaric sa sala kaya pinagtimpla ko na rin ito ng kape. Hinain ko na rin iyong binili kong pandesal."You're early." Nakasunod ang tingin niyang sabi. "Bakit hindi ka pumunta s







