วิศวะหลงรัก :: Episode 1 [100%]

“ขอบคุณครับ” แม้จะอยากจะปฏิเสธน้ำใจ แต่ด้วยเพราะเธอเป็นลูกค้าผมเลยไม่อยากเสียมารยาท เลยพักกินข้าวเพื่อรอรถลากก่อน ดังนั้นจึงขยับมานั่งขัดสมาธิบนฟุตบาทใกล้กับป้ายรถเมล์ มีแปลงดอกไม้หน้ามหาลัยและยื่นกล่องข้าวไปให้ไอ้บาสที่นั่งบนขอบปูน “มึงโทรหาพ่อหรือยังเรื่องรถลาก”

“อีกประมาณสิบนาทีน่าจะถึงนะเฮีย” ไอ้บาสตอบทั้งที่ปากยังเคี้ยวข้าวผัดจนแก้มป่อง ส่วนผมก็กระดกขวดน้ำเข้าปากด้วยความกระหาย มองแก้วกระดาษที่ปลิวตามแรงลมจึงเอามันตั้งไว้ตรงหน้าและโยนหินหนึ่งก้อนทับไว้ จากนั้นก็ลงมือตักข้าวกินบ้างด้วยความหิว ทั้งอากาศและไหนจะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องด้วย ผมเป็นพวกไม่เรื่องมากกับสถานที่กินข้าว จะนั่งตรงไหนขอให้เป็นที่นั่งก็กินข้าวได้หมดนั่นแหละ

“วันนี้ไปกินปิ้งย่างกันดีกว่า ว่าไงดีน้ำหวาน แกกินด้วยปะโดนัท”

“เอาสิๆ กินเสร็จไปช้อปปิ้งต่อ ฉันอยากทำเล็บด้วยอะ”

บทสนทนาของนักศึกษาสาวเข้ามาโสตประสาท ผมไม่ได้ใส่ใจหากแต่เป็นการรีบกินข้าวเพื่อจะได้รอส่งรถลูกค้าให้เสร็จสัพ กระทั่งสายตาที่จดจ้องมองข้าวอยู่เป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเล็งเห็นถึงรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตายี่ห้อแบรนด์สุดหรูมาหยุดตรงหน้า ทำให้ผมเงยหน้าสบตากับเจ้าของดวงหน้าสวยที่แม้จะเห็นเพียงแค่แวบเดียวก็ทำให้ผมถึงกับขมวดคิ้วกับการกระทำของเธอ

ธนบัตรใบสีม่วงหนึ่งใบถูกหยิบออกจากกระเป๋าสะพายข้างสีดำ เธอย่อตัวลงและเอาธนบัตรใบนั้นหย่อนใส่ลงแก้วตรงหน้าผม จากนั้นเธอก็ขยับตัวกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหาเพื่อนที่โบกมือเรียกเธอให้ขึ้นรถแท็กซี่ไป

“เหี้ยไรวะเนี่ย” ผมถึงกับสบถออกมาเมื่อเอานิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบธนบัตรสีม่วงขึ้นมา

“อุ๊บ!” เสียงหัวเราะของไอ้บาสทำเอาผมฉงนใจและงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงแค่ไม่กี่วินาที “โอ๊ย ขำอะ ฮ่าๆ”

“มึงหัวเราะเหี้ยไร อธิบายดิ”

“อธิบายอะไรล่ะเฮีย ก็พี่คนสวยเขาให้เงินเฮียไง อึก” ไอ้บาสถึงกับงอตัวเป็นกุ้งเพราะยังคงขบขันกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หาย ไม่เว้นแม้แต่ผม

“นี่หน้ากูเหมือนขอทานขนาดนั้นเลยเหรอวะ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองจนไอ้บาสยกมือโบกไปมา

“หน้าเฮียน่ะไม่เหมือนหรอก แต่การกระทำเฮียอะเหมือนเว้ย!”

“ตรงไหน”

“กล้าถามนะเฮียพีท ก็ดูเฮียนั่งกินข้าวดิ แล้วแก้วกระดาษเอาไปวางไว้ตรงหน้าเพื่อ?”

“ก็มันจะปลิวกูแค่หาอะไรทับไม่ให้มันปลิวไง” แต่ต่อให้อธิบายยังไง เงินจำนวนห้าร้อยบาที่ยัยผู้หญิงคนนั้นให้ก็เล่นเอาผมไปไม่เป็นถึงต้องยัดมันลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้วยสีหน้าหงุดหงิด

“เสน่ห์แรงฉิบหาย ขนาดนั่งกินข้าวข้างถนน สาวเห็นยังเปย์”

“ไม่ตลกนะไอ้บาส”

“พี่คนสวยคนนั้นก็แม่พระเหลือเกิน” ไอ้บาสหยุดหัวเราะแต่ก็ยังคงยกหลังมือเช็ดน้ำตาของตัวเอง “ดูยังไงเฮียเหมือนขอทาน หล่อระดับพระเอกแถวหน้าของประเทศขนาดนี้”

นั่งกินข้าวอยู่ดีๆ ก็ได้เงินมาใช้ตั้งห้าร้อย... อะไรจะโชคดีขนาดนั้น แต่โชคดีที่ตัวเองถูกมองว่าเป็นขอทานน่ะเหรอ เหอะ ยัยบ๊องเอ๋ย! ฉันจะจำหน้าเธอให้ขึ้นใจเลย

Pattaya เวลา 23.50 น.

“ฮ่าๆ”

“มึงจะเลิกขำกูได้ยังไอ้ฟินน์”

“โอเค ไม่ขำแล้ว อุ๊บ”

“มึงกำลังกลั้นขำ ไอ้เวร”

“ฮ่าๆ ก็มันตลกอะ มึงถูกมองว่าเป็นขอทาน กูเหลือจะเชื่อ”

“มึงควรเหลือจะเชื่อกับยัยผู้หญิงคนนั้นมากกว่าที่มองว่ากูเป็นขอทานน่ะ”

ผมมองค้อนไอ้ฟินน์ที่หัวเราะชอบใจ หลังจากที่รู้เรื่องวันนี้จากปากของไอ้บาสที่มานั่งดื่มกับพวกผมที่พัทยาเพื่อมาดูไอ้ฟินน์แข่งรถที่สนามแข่งชื่อดังกับการเดิมพันเงินจำนวนไม่น้อย แค่คิดถึงเรื่องวันนี้ก็พาให้หงุดหงิดใจเล่นมาทั้งวัน ขนาดดูแข่งรถยังไม่ช่วยให้ลืมเรื่องวันนี้ไปได้เลย เอาเถอะ ช่างแม่งมันเดี๋ยวก็ผ่านไป

“เอาจริงปะเฮีย มึงน่ะหล่อวัวตายควายล้มมาก แต่ชอบทำตัวติดดิน”

“กูก็เป็นของกูแบบนี้”

“มีอย่างที่ไหนมึงไปนั่งแดกข้าวบนฟุตบาท ไม่ต้องน้องคนนั้นหรอก กูเห็นกูก็ให้ด้วยความเวทนาและสมเพช”

“ไอ้ฟินน์” มันยกมือขึ้นราวกับยอมแพ้ พลางดันแก้วเหล้าที่ชงให้ผมแบบเข้มข้นมาให้ “เจอหน้าอีกครั้งนะ กูจะเอาเงินที่ให้มาฟาดให้หน้ายับ”

“ใจร้าย น้องเขาออกจะใจดี”

“ใจดีไม่ดูส้นตีนอะไรแบบนี้ สมควร” ผมไม่ใช่ผู้ชายสายอ่อนโยน พูดจาไพเราะนะ ผมน่ะมันเถื่อนสุดๆ แต่ก็ไม่รู้ทำไมทำตัวเถื่อน ทำตัวดิบใส่ผู้หญิงที่จ้องจะเคลมก็ไม่มีถอยห่างมีแต่จะวิ่งเข้าใส่ ไม่เข้าใจ ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ชอบผู้ชายสไตล์นี้กันแล้วเหรอ ที่ผมแสดงออกก็หวังแค่ว่าจะกันไม่ให้ใครมายุ่งกับชีวิต กลายเป็นว่าทำตัวเถื่อนสาวพวกนั้นดันชอบมากกว่าเดิมซะอีก

“มหาลัยเดียวกับเราปะ”

“อือ” หยิบแก้วเหล้าขึ้นกระดกผ่านลำคอขณะเสมองไอ้บาสที่โยกศีรษะไปกับดนตรีริมชายทะเลพัทยา สายลมพัดผ่านเอากลิ่นของทะเลเข้าปอดจนฉ่ำ พักสมองแบบนี้รู้สึกดีแหะ “บุหรี่หน่อย”

“ของมึงล่ะเฮีย ขอแต่กู”

“มวนเดียว มึงอย่ามาขี้เหนียว” ไอ้ฟินน์เบ้ปากก่อนจะเอนหลังเล็กน้อยเพื่อล้วงมือหยิบซองบุหรี่โยนมาให้ผม อันที่จริงของผมมันหมดยังไม่ได้ซื้อไงจำเป็นต้องขอมันสูบ ใช่ และไอ้ฟินน์มันขี้เหนียวกับผมแบบสุดๆ เลยล่ะ “เดี๋ยวไปส่งกูที่หอ ฝากไอแพดไปคืนวาดด้วย”

“เออ”

นั่งดื่มอยู่ที่พัทยาจนเกือบตีหนึ่ง ไอ้ฟินน์ก็ขับรถสปอร์ตปอร์เช่คันโปรดราคาแพงหูฉีกไปส่งไอ้บาสที่อู่ก่อนและวกรถกลับมาส่งที่หอ โดยมันบอกว่าจะรออยู่ข้างล่าง ผมจึงขึ้นห้องคว้าไอแพดของวาดดาวมายื่นให้ไอ้ฟินที่เงยหน้ามองขึ้นไปด้านบนพลางทำหน้าเหยเก

“อะไร”

“หอดีๆ กว่านี้ไม่มีหรือไง?”

“ที่นี่ถูก แถมสะดวกสบายใกล้มหาลัยกับอู่” ตอบมันที่รับไอแพดไปถือไว้ ก่อนจะเบนสายตามามองผมที่ยืนเท้าเอวรอว่ามันจะพูดอะไร สุดท้ายไอ้ฟินน์ก็เลือกที่จะโบกมือไปมา

“ช่างเถอะ พูดไปก็เท่านั้นคนอย่างเฮียแม่งไม่ฟังใครหรอก”

“ก็รู้”

“ไปนะ” พยักหน้าให้กับไอ้ฟินน์ที่เปิดประตูรถและขับรถออกจากตัวหอพัก ขณะที่ผมหันไปมองหอพักของตัวเองล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงกระทั่งสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ในนั้นจึงหยิบมันขึ้นมาดู เป็นธนบัตรสีม่วงที่ยับยู่ยี่จึงกางมันออกมาดูพลางขบขันในใจกับการได้เงินมาแบบฟลุ๊คๆ

“เจอหน้าเธออีกครั้ง ฉันจะเอาฟาดหน้าเธอให้ยับเลยคอยดู”

ผมพูดจริงและทำจริงด้วยนะ คนอย่างพีทวิศวะเครื่องกลไม่เคยอ่อนโยนต่อผู้หญิงคนไหนหรอก จะอ่อนโยนก็แค่กับแค่บางคนเท่านั้นซึ่งในชีวิตผมมีแค่ขนมคนเดียวไง

*------------------------------------------------*