วิศวะหลงรัก :: Episode 1 [50%]

Peat Dote วิศวะหลงรัก

จุดเริ่มต้นเกิดจากความเข้าใจผิด สู่ความสัมพันธ์ที่ยากเกินห้ามใจ

ครืด ครืด~

มือถือที่ดังอยู่บนลิ้นชักหัวเตียงทำให้เปลือกตาของผมขยับขึ้นเล็กน้อย พลางควานมือเพื่อหยิบมันมาดูว่าเป็นเสียงของปลายสายที่โทรเข้ามาหรือเป็นเพียงแค่เสียงนาฬิกาปลุก ทว่าพอเปิดตาขึ้นหรี่มองหน้าจอที่สว่างวาบภายในห้องนอนที่แคบและไม่ได้กว้างมากนัก มีเพียงแสงจากบานเกร็ดที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ตรงประตูหลังเท่านั้นที่พอจะทำให้รู้ว่าเวลานี้เป็นเวลากี่โมง

“ฮัลโหล” กรอกเสียงลงไปและกดหน้าลงบนหมอน ไม่อยากลุกเลยแหะ รู้สึกเมื่อยตัวชะมัด

(“หนักเลยดิเฮีย”) เสียงเข้มแหบพร่าปะปนมากับเสียงหัวเราะ (“ใกล้เข้าคลาสแล้ว อีกครึ่งชั่วโมง”)

“อือ เมื่อคืนซัดหนักไปหน่อย”

(“เฮียมึงโคตรขี้เมาอะ”)

“ไม่ใช่เพราะมึงเหรอไอ้ฟินน์ที่คะยั้นคะยอให้กูดื่ม” ผมบ่นเล็กน้อย รู้สึกคอแห้งจนต้องลุกขึ้นนั่งยีเส้นผมสีดำสนิทของตัวเอง คว้าเอาขวดน้ำที่โยนอยู่ตรงปลายเท้าขึ้นมากระดกดื่ม “เออกูยอมรับว่ากูมันคอเหล้า”

(“เมาได้ทุกวัน ไม่ต้องมาโทษกูเลย”) สรรพนามอาจดูแปลกไปสักหน่อย แต่เชื่อเถอะ มันเป็นแบบนี้มานานแล้ว (“เอากาแฟปะ เดี๋ยวซื้อไว้ให้”)

“อเมริกาโน่” บอกความต้องการจึงลุกขึ้นหยิบผ้าขนหนูพาดบนบ่า “พายแอปเปิ้ลด้วย”

(“เออ กูรอที่เดิมนะเฮีย”)

จบบทสนทนาผมก็วางสายโยนมือถือลงบนเตียงและเปิดประตูเข้าห้องน้ำเพื่อให้น้ำเย็นๆ ช่วยชะล้างให้สร่างเมาสักหน่อย เนื่องจากเมื่อคืนผมถูกไอ้ฟินน์ลากไปสนามแข่งรถด้วยกัน ตอนแรกก็แค่จะให้ไปช่วยดูเรื่องรถให้ สุดท้ายมันดันแข่งรถชนะแล้วพาผมไปเมาที่ผับแถวพัทยา เมาจนปลิ้นทั้งที่คอแข็งมากแต่ดื่มไปขนาดนั้นไม่ช็อกตายก็ดีแค่ไหนแล้ว

เมื่ออาบน้ำจนตัวเองสร่างเมาเรียบร้อย ผมก็คว้ากางเกงยีนส์สีซีดขาดเข่ามาสวมและตามด้วยเสื้อยืดสีขาว พร้อมช้อปสีแดงเลือดหมูมาสวมทับอีกทีเพื่อเตรียมตัวไปมหาลัย มือซ้ายที่ห้อยสร้อยเกียร์เอาไว้คว้ากุญแจรถ ของจำเป็นออกจากห้องปิดประตูล็อกเรียบร้อยจึงก้าวเท้าลงบันไดมาก็ต้องหยุดชะงักที่เห็นใครบางคนนั่งบนเบาะรถมอเตอร์ไซค์คันโปรดของผม

“หลบ”

“พี่พีทขา” ดวงตาคมเฉี่ยวกลอกขึ้นบนพลางยกมือแคะหูของตัวเอง “เหมี่ยวมีเรียน ช่วยไปส่งหน่อยสิคะ”

“ฉันก็ต้องไปเรียน”

“ทางเดียวกัน ไปส่งเหมี่ยวหน่อยนะคะ”

“ไปเอง” ผมไม่ค่อยชอบการที่จะต้องให้ใครมานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์สักเท่าไหร่ โอเค มันอาจจะเป็นรถเก่าๆ อย่างเวฟ 100 สีน้ำเงินที่พังก็ซ่อมขับใหม่ได้ อย่าหาว่าหยิ่งเลยนะ ผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยจะใส่ใจผู้หญิงที่พร้อมพลีกายให้แม้กระทั่งเหมี่ยว ลูกสาวเจ้าของหอที่ตามตื้อผมตั้งแต่มาอยู่จนถึงตอนนี้ “ฉันรีบ”

“ทำไมทียัยขนมพี่พีทให้ซ้อนได้คะ!” โวยวายและถอยห่างผมพลางเท้าเอวอย่างหาเรื่อง ผมจึงตวัดขาขึ้นคร่อมรถหยิบหมวกกันน็อกสวมและหรี่สายตามองหล่อนอย่างไม่สบอารมณ์

“ขนมคือข้อยกเว้น ส่วนเธอไม่ใช่”

“พี่พีท!”

“รำคาญ”

สตาร์ทรถและขับออกมาทันอย่างหงุดหงิด ที่ขนมคือข้อยกเว้นก็เพราะว่าขนมเป็นเหมือนน้องสาวของผมคนหนึ่งไง เป็นคนเดียวที่ผมแคร์มากกว่าผู้หญิงคนไหนด้วยซ้ำ มันอาจจะดูเหมือนกับว่าใครต่อใครมองว่าเราสองคนเป็นมากกว่าพี่น้องที่ผมขีดเส้นเอาไว้ แต่ขอให้เชื่อเถอะผมไม่เคยมองขนมเป็นอย่างอื่นได้เลย อาจจะเพราะชีวิตของเราสองคนคล้ายกันนั่นแหละ

เรื่องที่ ‘จน’ และต้องดิ้นรนหาทางออกให้กับชีวิตแสนเฮงซวยของตัวเอง ตอนนี้ผมไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงขนมอีกต่อไป เธอได้รับความรักที่ดีจากแฟนหนุ่มอย่างคุณภาค (จากเรื่อง เสี่ยภาคหวงรัก) นั่นทำให้หลังจากนี้ชีวิตของผมจะไม่มีขนมเข้ามาวนเวียนอีกต่อไปเหมือนเมื่อก่อนที่เคยมีเธออยู่ข้างๆ

คณะวิศวกรรมศาสตร์

ขับรถมาจอดที่คณะวิศวะ ผมเรียนวิศวะเครื่องกลปี 4 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายของการศึกษาแล้ว อาจดูเหมือนว่างนะแต่จะบอกว่าเรียนหนักมากเพิ่งผ่านการฝึกงานไปตอนปี 3 ดังนั้นปีสุดท้ายก็เน้นเรื่องจบนั่นแหละ ผมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงมายังที่ประจำที่ไอ้ฟินน์นั่งรออยู่ มันโบกมือให้ผมที่ลานเกียร์ใต้ต้นไม้

“มึงอาบน้ำแล้วจริงปะเฮีย กลิ่นเหล้ายังหึ่งอยู่เลย” ไอ้ฟินน์โน้มใบหน้ามาพลางยกมือปัดจมูกตัวเอง

“ห่า” ผมสบถทันทีที่ก้มหน้าดมเสื้อช้อปของตัวเอง “หยิบตัวเมื่อคืนมาแน่”

“ขนมไม่ได้อยู่ช่วยซักเสื้อผ้าให้เหมือนก่อน ทำเองก็คงจะลำบากอะดิ”

“หนมไม่ทำให้ ก็ใช่ว่ากูจะเป็นง่อยทำเองไม่ได้” มองค้อนไอ้ฟินน์ที่ยกยิ้มมุมปาก ดูดกาแฟอเมริกาโน่ของตัวเอง ส่วนของผมก็คือละลายจนกลายเป็นน้ำ รสชาติคงจืดชืดแน่เลย “พายแอปเปิ้ลกูล่ะ”

“ร้านยังไม่ได้อบ”

“พี่พีท” ผมเอี้ยวหน้าไปมองตามเสียงเรียกจึงเห็นว่ามีนักศึกษาผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาดี สวยและดูเซ็กซี่มากๆ ฉีกยิ้มกว้างให้ผมวางถุงแบรนด์เนมห้าถุง “เอาไปสิคะ เสื้อผ้าแล้วก็ของใช้ดีๆ กิ๊กให้ค่ะ”

“ฉันไม่ใช่ขอทาน”

“กิ๊กเปล่ามองพี่พีทแบบนั้นนะคะ อยากให้เพราะอยากให้”

“ให้เพราะหวังให้เฮียพีทมันล่อหรือเปล่า เอาดีๆ” คำพูดที่เสียดสีและดูหยาบคายเป็นของไอ้ฟินน์ แน่นอนว่าทุกคนรู้สรรพนามของไอ้ฟินน์ดีว่ามันค่อนข้างปากแซ่บ พูดจาหยาบคาย แบดบอยดูไม่เหมาะกับหน้าตาหล่อๆ ของมันสักนิด หากผมเป็นแบบมันได้สักครึ่ง ผู้หญิงที่ชอบผมก็คงไม่พร้อมใจกันเปย์เพื่อเอาตัวมาล่อผมหรอก “อยากโดนเฮียพีทเยสขนาดนั้นเชียว”

“...” หล่อนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ส่วนผมก็ดูดกาแฟและไม่คิดจะแตะต้องของพวกนี้สักนิด

“ถึงเฮียมันจะหล่อลากดิน มันก็เลือกผู้หญิงที่อยากจะเยสนะ” ไอ้ฟินน์กระตุกยิ้มมุมปาก “อีกอย่างมันไม่ใช่แมงดา แต่ถ้าเธออยากโดนเยสขนาดนั้น ลองมาเยสกับฉันไหมล่ะ ฉันก็เยสถึงใจเหมือนกัน”

“อ้อไม่อะค่ะ” เธอปฏิเสธไอ้ฟินน์ “เพราะอยากโดนเฮียพีท ไม่ได้อยากโดนคนอื่น”

“งั้นก็กลับไปนอนฝันถึงฉันก่อนก็แล้วกัน” ผมตวัดสายตามองหล่อนที่ยกยิ้มมุมปาก ราวกับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรหากโดนผมปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เพราะได้แค่ฝัน ให้เอาฟรีฉันยังไม่เอาเลย”

“หูย แรงฉิบหาย”

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถูกผู้หญิงที่ชอบตามจีบแบบคล้ายกับถูกคุกคาม เหมือนศิลปินที่มีแฟนคลับเอาของมาเปย์เพื่อจะได้ใกล้ชิด ผมไม่ใช่ดาราไม่ใช่คนดัง ผมเป็นแค่พีท วิศวะเครื่องกลปีสี่ที่จน ขับเวฟเก่าๆ และรักศักดิ์ศรีของตัวเอง ไม่ยอมเกาะผู้หญิงเป็นแมงดาให้ผู้หญิงเลี้ยงแน่นอน หากยิ่งปฏิเสธก็ต้องรีบถอยห่าง ผู้หญิงบางคนก็ชอบที่จะก้าวมาเล่นกับไฟอย่างผม คล้ายกับการอยากเอาชนะมากกว่าชอบกันจริงๆ

“ผู้หญิงมาจีบมึงมีแต่ระดับท็อปทั้งนั้น มึงตายด้านเกินไปปะวะเฮีย”

“กูไม่ได้ตายด้าน กูแค่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับชีวิตกู”

“จะบอกว่ามึงไม่คบใครไม่ได้ดิ มึงเคยมีแฟนแต่เลิกกันไปแล้ว” เลิกกันด้วยดีนะ ไปด้วยกันไม่ได้ก็จบไม่ได้เลิกกันแบบมองหน้ากันไม่ติด ไม่นับนะอันนั้นตั้งแต่สมัยเรียนปีหนึ่งแล้ว “เฮียพีทขี้เมา ยาจก หน้าหล่อ สาวที่ไหนเห็นก็อยากได้”

“หึ” ฉายาส้นตีนที่พวกมันตั้งให้ผมอะนะ จะบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ถูกทุกอย่างที่พูดมาตรงกับผมหมดนั่นแหละ

“พีท” ดูดกาแฟเกือบหมดแก้วก็เหลือบตามองร่างบอบบางของผู้หญิงคนหนึ่งสวมกระโปรงทรงเอสั้นแหวกข้าง เสื้อนักศึกษาสีขาวรัดหน้าอกหน้าใจใหญ่โต ทับด้วยช้อปสีแดงเหมือนกับผมล้วงมือลงกระเป๋าเสื้อพลางแบมือ “เมื่อวานยืมไอแพดไป เอามาเลยฉันต้องใช้”

ลอบมองใบหน้าสวยเก๋ ผมสีส้มมัดรวบไว้ตรงท้ายทอยและยัยนี่ไม่ใช่ใครที่ไหน ดาวคณะวิศวะสุดฮอตเหมือนกับผมนั่นและ “ลืม”

“ได้ไงอะพีท”

“เมื่อคืนไอ้ฟินน์พาไปเมา รีบมาเลยไม่ได้หยิบมาให้” คนตรงหน้าแสดงออกด้วยสีหน้าบูดบึ้งก่อนจะเอื้อมมือมาผลักศีรษะผม รู้ว่าอายุของเราสองคนห่างกันถึงสองปี ใช่ ผมอายุ 25 ส่วนยัยนี่เพิ่งจะ 23 มันถูกต้องแล้วไงเรียนปีสี่อายุประมาณนี้คือถูกต้อง ที่ไม่ถูกคือผมเข้าเรียนช้ากว่าชาวบ้านเขาก็เท่านั้น แต่ไม่มีใครรู้ยกเว้นเพื่อนสนิทกันในกลุ่ม

“มึงไปผลักหัวเฮียทำห่าอะไรเนี่ยวาด”

“จะผลักหัวมึงด้วยนั่นแหละฟินน์ พากันไปเมาทุกวันจนลืมของกู” ผมไม่ได้สนิทกับวาดดาวขนาดขึ้นมึงกูแบบที่ไอ้ฟินน์กับวาดดาวใช้นะ สองคนนี้จะสนิทกันมากกว่าตั้งแต่สมัยรับน้องปีหนึ่งแล้ว

“เดี๋ยวนี้ขึ้นมึงขึ้นกูกับกู?” ไอ้ฟินน์ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“แล้วแต่อารมณ์ วันนี้รมไม่ดีเพราะไม่ได้ของคืนก็โดนกูขึ้นมึงขึ้นกูนั่นแหละ!” วาดดาวแยกเขี้ยวใส่ไอ้ฟินน์และสะบัดหนีไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนวิศวะคนอื่น

“เฮียพีท!” วันนี้มันเป็นวันเหี้ยอะไรของผมนักหนาวะ มีแต่คนเรียกเฮียแม่งทั้งวันจริงๆ ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ขณะยกมือสางเส้นผมขึ้น มองเด็กวิศวะเครื่องกลปีหนึ่งอย่างไอ้บาส ลูกชายเจ้าของอู่รถที่ผมทำงานหอบแฮ่กเหมือนหมาและคว้าเอาแก้วกาแฟที่ผมดูดไม่หมดไปดื่มแก้กระหายบ้าง “พ่อโทรมาบอกว่าลูกค้าประจำรถเสียหน้ามหาลัย”

“แล้ว?”

“จะให้เฮียไปดูให้ก่อนกว่ารถลากที่อู่จะมาถึง” คลาสเรียนก็ต้องเข้า งานก็ดันมาเข้าอีก เอาไงดีพีท

“บอกจารย์ให้กูด้วยว่ากูป่วย”

“เดี๋ยวดิเฮีย มึงจะให้กูบอกแบบนั้นได้ไงวะ!”

ไอ้บาสวิ่งตามผมมาซ้อนมอเตอร์ไซค์เหมือนลิง ขณะที่ผมขับรถออกจากมหาลัยตามที่ไอ้บาสบอก ลูกค้าประจำรถเสียอยู่หน้ามหาลัยจริงด้วย เป็นลูกค้าประจำตรงไหนกันวะ ไอ้บาสพูดซะทำให้ผมต้องยกเลิกเข้าคลาสจำต้องหันไปมองค้อนมันที่หัวเราะแห้งๆ

“ไหนมึงบอกว่าลูกค้าประจำ” ผายมือไปหาลูกค้าผู้หญิงที่กำลังยืนคุยสายกับใครบางโวยวายเสียยกใหญ่

“พ่อบอกว่าให้ช่วยดูแปบเดียว ลูกค้าโทรไปโวย คงคิดว่าใช้หน้าตาหล่อๆ ของเฮียพีทสยบลูกค้าได้มั้ง”

“ไอ้ควาย” ไม่อยากจะสรรหาคำด่ามันจริงๆ ไอ้บาสมันกวนส้นตีนผมได้ตลอดเวลา ถอนหายใจพลางเดินสาวเท้าไปหยุดด้านหลังลูกค้าสาวที่กำลังคุยสายกับพ่อไอ้บาส พอหันมาเห็นผมจากที่แหกปากอยู่ก็หยุดทันที “ผมเป็นช่างที่อู่ครับ กว่ารถลากจะมา ผมจะดูรถให้ก่อน”

“อะ เอ่อ ค่ะ”

ทันทีที่ผมพูดดูเธอจะเย็นลงและคุยกับปลายสายหรือที่อู่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ขยับมายืนดูเครื่องยนต์ที่กระโปรงหน้ารถทว่าไม่มีอุปกรณ์จึงทำได้เพียงจับไปตรงนั้นตรงนี้เพื่อหาสาเหตุ ด้วยอาการที่ร้อนระอุ เสียงรถที่สัญจรไปมาทำให้เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า ฝ่ามือหนาเสยเส้นผมขึ้นอย่างลวกๆ โดยไม่รู้เลยว่าหน้าของผมจะมีคราบดำๆ จากเครื่องยนต์ติดบนใบหน้าตัวเองไปด้วย ผมถอดเสื้อช้อปสีแดงออกโยนให้ไอ้บาสพาดบ่า

ยืนรอเพียงไม่นานช่างที่อู่ก็มา แต่รถลากต้องใช้เวลาเนื่องจากรถค่อนข้างติด ดังนั้นพอมีอุปกรณ์ผมก็เลยลงมือซ่อมรถให้ลูกค้าก่อนชั่วคราว เสื้อยืดสีขาวเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมัน เปียกชุ่มฉ่ำไปด้วยเหงื่อราวกับเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาหมาดๆ ผมก้มหน้าลงใช้ชายเสื้อยืดเช็ดคราบบนใบหน้า

“พักกินข้าวกินน้ำก่อนสิคะ ฉันซื้อมาฝากค่ะ” เจ้าของรถคนสวยมาหยุดข้างๆ ผมพลางยื่นถุงกล่องข้าวกับน้ำเปล่าพร้อมแก้วกระดาษมาให้ “นี่ก็เที่ยงกว่าแล้วด้วย”

[50%]

*------------------------------------------------*