EP. 00｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (1/2)

บทนำ

ห้างสรรพสินค้าภูสิทธ์

ช่วงเย็นของวัน

โซนจิวเวลรี่

“คุณหนูครับ ผมว่าร้านนี้ก็สวยนะครับ” หนึ่งในผู้ติดตามนามว่า ‘ยอด’ หรือที่ฉันมักจะชอบเรียกว่า ‘ไอ้ยอด’ พูดขึ้นมาตามด้วยท่าทางยกมือขึ้นแล้วชี้นิ้วให้ฉันดูว่าร้านที่มันกำลังเสนอนั้นอยู่ทางไหน

“นี่นะสวยของมึง! ถุ้ย! ร้านที่กูเลือกไว้ยังสวยกว่าอีก” ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไปหรือทันได้มองตามที่ยอดแนะนำเสียงของ ‘เด่น’ ผู้ติดตามอีกคนของฉันก็ชิงพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่นานสงครามพี่น้องก็เริ่มขึ้นเหมือนอย่างที่ชอบเป็น สองคนนี้เป็นพี่น้องฝาแฝดกัน และยังเป็นลูกของผู้ติดตามคนสำคัญของพ่อฉัน พวกเขาจึงถูกส่งให้มาดูแลฉันซึ่งก็คือรุ่นลูกและฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ เพราะนี่คือคำสั่งโดยตรงจากแม่ฉันเอง

“...” ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมาแล้วหมุนตัวหันเดินไปอีกทางแทน และปล่อยให้พวกเขาเถียงกันเองต่อไป เนื่องจากลูกค้าคนอื่นที่อยู่รอบ ๆ เราเริ่มให้ความสนใจมองมาทางนี้กันหมดแล้ว

สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อ ‘ป่าน’ หรือ ‘สายป่าน’ แต่ละชื่อจะถูกเรียกไม่เหมือนกัน แล้วแต่สถานการณ์ไป คนที่จะเรียกฉันด้วยชื่อย่อได้จะต้องสนิทกับฉันพอสมควร แต่ถ้าเราไม่ได้สนิทกันก็ต้องเรียกฉันว่าสายป่านเท่านั้น!

ดูเอาแต่ใจใช่ไหม...แต่ทำไงได้เพราะฉันไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปนี่นา ฉันเป็นถึงลูกสาวเพียงคนเดียวของครอบครัวภูสิทธ์พลังกรเชียวนะ ผู้เป็นเจ้าของพื้นที่ให้เช่าในย่านการค้าดังและยังขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียใหญ่แห่งพื้นที่นี้อีก

ทุกคนเลยให้ความเคารพครอบครัวของฉันมากจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะไม่กล้าเรียกฉันด้วยชื่อย่อหรือแค่คำว่าป่านเพียงอย่างเดียว อย่างน้อยพวกเขาจะรู้กันว่าต้องเรียกฉันว่าอะไร

“สวัสดีค่ะคุณสายป่าน” ผู้หญิงลักษณะแต่งตัวดูดีเป็นระเบียบเดินเข้ามาเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้

“...” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากพยักหน้ารับไหว้แล้วหันหน้าเข้าไปมองภายในร้านเหมือนกำลังสำรวจโดยที่ตัวของฉันยังคงยืนกอดอกอยู่หน้าร้านเหมือนเดิม

เพราะกำลังคิดอยู่ว่าแม่ของฉันท่านชอบเครื่องประดับแบบไหนกันนะ แม้แม่จะชอบซื้อเครื่องประดับหลากหลายรูปแบบก็ตาม แต่ครั้งนี้เป็นวันสำคัญของท่านฉันจึงอยากซื้ออะไรที่มันถูกใจท่านมากที่สุดแทน

ก็เลยเลือกที่จะมาร้านนี้ ซึ่งเป็นร้านที่แม่ของฉันมาใช้บริการบ่อยมากที่สุดเท่าที่ตัวเองจะพอจำได้จากสมัยเมื่อก่อนที่ยังต้องค่อยเดินตามแม่ต้อย ๆ อยู่

“ตอนนี้ทางร้านพึ่งมีคอลเล็กชันใหม่เข้ามาพวกเราจึงจัดเตรียมของทุกอย่างเอาไว้เพื่อมอบเป็นของขวัญวันเกิดให้กับคุณนายหญิงใหญ่เรียบร้อยแล้วค่ะ” ครั้งนี้ฉันหันไปมองหน้าเธอพลางคิดภายในใจด้วยว่าคนพวกนี้นี่ทำการบ้านมากันดีเสียเหลือเกิน

เอาเถอะก็ยังดีกว่าที่จะต้องมานั่งมองหาเองเพราะเครื่องประดับด้านหน้ามันมีมากมายหลายแบบเกินไป ยิ่งมองฉันก็ยิ่งมึนหัว แม้แต่ก่อนจะเคยมากับแม่บ่อยก็จริง แต่ก็ไม่เคยคุ้นชินเลยสักครั้ง

“ไอ้เด่น! ไอ้ยอ- เอ๊ะ!” เพราะเห็นว่าผู้ติดตามของตัวเองยังไม่โผล่หน้ามาเสียที ฉันจึงตะโกนเสียงดังแบบที่ไม่เกรงกลัวใครตามด้วยการหมุนตัวเพื่อที่จะหันไปทางที่เคยเดินมา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อรู้สึกว่าเท้าของตัวเองเหมือนกำลังเหยียบเข้ากับอะไรสักอย่างอยู่

“ขะ...ขอ” ฉันเม้มปากแน่นเมื่อเกือบหลุดเผลอพูดคำว่า ‘ขอโทษ’ ออกไปหลังจากก้มหน้าลงมองเห็นว่าตัวเองกำลังเหยียบเท้าของผู้ชายคนหนึ่งเข้าซึ่งมันคงเป็นจังหวะที่ผู้ชายคนนี้คงกำลังจะเดินเข้าไปในร้านแห่งนี้พอดิบพอดี

ใจจริงก็อยากขอโทษนะ แต่เพราะลุคของฉันที่ถูกแม่สั่งมาให้เป็นแบบนี้มันเลยทำดังใจหวังไม่ได้ ยิ่งต่อหน้าพนักงานที่รู้จักฉัน และครอบครัวของฉันด้วยแล้วก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ไปกันใหญ่

“ตอนเดินเนี่ยพกลูกกะตามาด้วยหรือเปล่า!” ฉันกระแทกเสียงไม่พอใจพูดตอกหน้าอีกคนกลับไป

“นี่คุณ! พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิดและยังเป็นฝ่ายมาเดินชนคนอื่นแบบนี้!” ดูเหมือนคนที่โมโหจะไม่ใช่คนที่ถูกฉันกระทำ แต่ดันเป็นอีกคนที่ยืนอยู่ข้างผู้ชายคนนี้แทน ถ้าให้ดูจากการแต่งตัวแล้วเดาว่าไม่น่าใช่เพื่อนกัน เพราะผู้ชายอีกคนที่กำลังโมโหคนนี้เขาแต่งตัวเนี้ยบมาก ไหนจะแว่นที่ดูหนาเตอะนั้นอีก

“ชิ!” ฉันแกล้งทำเสียงจิ๊จ๊ะแสดงความพอไม่ใจแทนเมื่อโดนอีกฝ่ายต่อว่ากลับมา จากนั้นก็หันไปมองทางเดิมที่คาดว่าเด่นกับยอดควรที่จะเดินออกมาจากทางนั้นได้แล้ว ไม่งั้นถ้าไม่มีพวกเขามาคอยช่วยฉันก็แย่สิ

“นอกจากจะไม่ขอโทษคนอื่นแล้วยังมาทำอากัปกิริยาไร้มารยาทแบบนี้อีก ไม่ทราบว่าพูดขอโทษเป็นหรือเปล่าครับคุณ!”

“พอได้แล้ววายุ” ไม่นานเสียงใหม่ก็เอ่ยขึ้นมาซึ่งเป็นเสียงที่พอได้ฟังแล้วเหมือนถูกต้องมนตร์สะกดให้หันกลับไปมองยังเจ้าของเสียงพูดนี้ใหม่อีกครั้ง เพราะก่อนหน้านั้นฉันเอาแต่มองผ่านผู้ชายคนนี้ไป เนื่องด้วยต้องเถียงอยู่กับอีกคน จึงไม่ได้สนใจคนที่ยืนข้างผู้ชายแว่นหนาสักเท่าไร