EP. 04｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (1/3)

บทที่ 4

“เมื่อกี้คุณพูดว่า...มีเรื่องอยากให้ผมทำใช่ไหม?” เขาทวนคำถามก่อนหน้านี้อีกครั้งอย่างเชื่องช้า และเว้นจังหวะตามการขยับตัว เพราะระหว่างที่พูดเขาก็พ่นควันบุหรี่ออกมาพร้อมกับเขี่ยขี้บุหรี่ลงตรงหน้าของฉัน

“ใช่ ฉันมีเรื่องอยากให้คุณทำ”

“เราสองคนพึ่งเคยเจอกัน ผมว่าคุณควรใช้คำว่า ‘ขอให้ช่วย’ มากกว่าคำว่า ‘อยากให้ทำ’ นะครับ” ขณะที่พูดเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองนอกจากเอาแต่จ้องไฟปลายบุหรี่ที่กำลังใกล้ดับลงด้วยฝีมือของเขา และเมื่อบุหรี่มวนนี้ใช้งานต่อไม่ได้แล้ว เขาก็ทิ้งมันลงอย่างไม่แยแสก่อนถึงจะค่อยเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาเชิงตำนิ

“ก็เพราะฉันไม่ได้มาเพื่อ ‘ขอร้อง’ นี่คะ” ต่อให้คนตรงหน้าจะดูน่ากลัวน่าเกรงขามยังไง แต่มันไม่ได้สำคัญมากพอที่จะมากระตุ้นให้ต่อมความกลัวทำงานได้ เพราะมันมีเรื่องที่น่ากลัวมากกว่านี้รออยู่ จึงทำให้ฉันกล้าจากความรู้สึกที่แท้จริงไม่เหมือนอย่างที่ผ่านมาเวลาที่พูดขู่ใครฉันมักจะกลัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าอีกฝ่ายจะต่อกรกลับมา ทว่าด้วยอำนาจที่ฉันมี มันจึงผ่านพ้นมาด้วยดีเสมอ และรวมถึงตอนนี้ด้วยเช่นกัน

“…” เขามองฉันเหมือนเดิมและไม่พูดอะไร นอกจากเอาแต่มองและมองด้วยสายตาที่ฉันอ่านออกว่าเขากำลังสนใจท่าทางของฉันในตอนนี้มากแค่ไหน ดูจากแววตาและการขยับร่างกายของเขาที่มักจะเคาะปลายนิ้วลงบนที่รองแขนของเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่บ่อยครั้ง ไหนจะมุมปากที่กระตุกเป็นจังหวะนั่นก็ด้วย

“ตอนนี้คุณมีแฟนอยู่หรือเปล่า?” ไม่รอช้าให้เสียเวลาเล่นฉันก็เปิดประเด็นด้วยคำถามเด็ดออกไปอีกรอบจนคนตรงหน้าเกิดอาการที่ดูเหมือนจะตกใจ แต่ก็เพียงแค่แป๊บเดียวเท่านั้นที่ฉันทันได้เห็นอาการนั้นของเขา

“อย่าบอกนะว่า...คุณจะมาจีบผม?” เขาถามคำถามพร้อมด้วยรอยยิ้มขี้เล่นปรากฏบนใบหน้าอย่างเห็นได้ชัด โดยไม่คิดจะเก๊กขรึมเหมือนอย่างที่เจ้าของบริษัทควรจะทำ หรือผู้ชายที่ถือตัวหลงตัวเองควรจะเป็นสักนิด

“มีหรือไม่มี?” ฉันถามย้ำอีกครั้ง

“ไม่มี” เขาตอบกลับมาด้วยเสียงเรียบนิ่งผิดกับเมื่อตะกี้ที่เขาเป็น แต่เอาเถอะอย่างน้อยฉันก็โล่งใจแล้วว่าแผนที่เตรียมมามันกำลังพอเป็นไปได้แล้วบ้าง

“ฉันขอจ้างให้คุณมาแกล้งเป็นแฟนของฉันสามเดือน คุณอยากเรียกเท่าไรว่ามาได้เลย” ว่าจบฉันก็หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะรอโอนเงินให้อีกฝ่ายหากเขาตกลงตัวเลขได้

‘เงิน’ ใคร ๆ ก็อยากได้ ต่อให้รวยล้นฟ้ามากแค่ไหน เงินก็ยังมีความสำคัญอยู่ดี คงมีแต่คนโง่ที่จะไม่รับข้อเสนอนี้ แค่ได้มาเป็นแฟนของฉันที่เป็นถึงลูกสาวของคนมีอิทธิพลมันก็คุ้มสองเด้งเลย ถ้าจะพูดให้ถูกได้ทั้งเงิน...ได้ทั้งคอนเน็กชันและความน่าเชื่อถือ ไม่รับข้อเสนอก็คงจะถูกมองว่าบ้าบิ่นน่าดู

“แล้วถ้าผมขอเปลี่ยนจากเงินเป็นอย่างอื่นแทน?” คำถามของเขาเล่นเอาฉันถึงกับต้องละใบหน้าออกจากหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อที่จะเงยขึ้นมามองเขาอย่างสงสัยว่าสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่คืออะไร ดูเหมือนเขากำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าที่ฉันยื่นข้อเสนอให้ เพื่อให้เขาตอบจำนวนตัวเลขกลับมาไม่ได้อยากให้เขามาต่อรองแบบนี้

“กำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าคะ? ฉันว่าคุณไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับฉันได้นะ” ฉันพูดพร้อมกับยกยิ้มเหมือนคนที่อยู่เหนือกว่า จากนั้นก็ยื่นมือถือของตัวเองให้ไปอยู่ตรงหน้าของเขาโดยที่หน้าจอกำลังค้างอยู่ในแอปธุรกรรมทางการเงิน

“ถ้าอย่างนั้นผมคงรับข้อเสนอที่คุณว่ามาไม่ได้หรอกครับ” เขาใช้มือของตัวเองดันมือถือของฉันให้กลับมาอยู่ที่เดิมและเป็นจังหวะที่มือของเราสองคนสัมผัสโดนกัน ประโยคที่เคยได้ยินว่าคนเรามีไฟฟ้าสถิตในตัวเองคงจะเป็นเรื่องจริงสินะ เพราะทันทีที่มือของเขามันมาสัมผัสโดนมือของฉันก็รู้สึกแปล๊บขึ้นมาเลย แอบตกใจอยู่เหมือนกัน ดีที่ฉันยังคุมตัวเองได้อยู่

“คิดดีแล้วเหรอคะ? ถึงเราจะไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ แต่ระหว่างที่เล่นละครอยู่ ฉันว่าคุณน่าจะทำกำไรและพบปะผู้คนเพื่อดีลงานได้ง่ายมากกว่าเดิมหลายเท่าตัวเลยนะ” แม้จะรู้สึกตกใจไม่น้อยกับการโดนเขาปฏิเสธ แต่ฉันก็ต้องตั้งสติพูดต่อไปให้คนตรงหน้ารู้สึกว่าเขากำลังคิดผิด และสุดท้ายถ้าเขาคิดได้เขาก็จะต้องมาขอร้องอ้อนวอนฉันกลับอย่างแน่นอน

“น่าเสียดายนะครับที่ผมไม่ใช่คนหวังสูงอะไรขนาดนั้น ไม่แน่ว่าถ้าคุณไปขอร้องคนอื่นดู คนพวกนั้นเขาน่าจะยินดีเต็มใจช่วยมากกว่าผม” อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย และไม่ได้มีท่าทีของความขี้เล่นหรือพูดเพื่อปั่นประสาทฉันสักนิด มันเหมือนกับสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่คือเรื่องจริงว่าเขาไม่ได้สนใจสิ่งที่ฉันเสนอแถมยังมีการมาบอกให้ฉันไปหาคนอื่นดู แม้คำพูดจะฟังแล้วดูสุภาพ แต่ไม่แน่ว่าแท้จริงแล้วอีกฝ่ายอาจจะกำลังไล่ให้ฉันไปหาคนอื่นก็เป็นได้