Chapter 04

Mula sa War Room, dinala ni Nora si Cielo sa isang malaking opisina sa ikalawang palapag lamang ng production site. Pagpasok nila, bumungad ang isang set ng beige na leather couch at sa dulo nito ay ang isang malaking mesa na gawa sa hardwood. Dark brown ang kulay ng floor tiles at may glass window na tanaw na tanaw ang garden ng factory. 

Napansin din ni Cielo ang mamahaling brand ng laptop sa ibabaw ng mesa. May sarili siyang coffee machine at lagayan ng tsaa, cookies, at candies. 

“This will be your office here in the factory,” ani Nora na seryosong nagsasalita ngunit may tipid na ngiti sa labi. “Let me know if okay sa iyo ang pagkakaayos o kung may gusto kang ipabago…”

Nakaramdam siya ng hiya dahil sobra-sobra iyon sa inaasahan niya. Agad niyang pinutol ang sasabihin pa ng babae. “This is already too much, Ms. Nora. Everything is super okay.”

Alanganing napatango ang executive assistant ng CEO. “Sure ka ba, Ms. San Juan?”

“Please call me, Cielo. Masyadong pormal ang pagtawag mo sa akin sa apelyido,” nakangiting sabi ni Cielo sa babaeng sobra siyang nababaitan at nagagandahan dahil bagay na bagay sa maliit nitong mukha ang pixie haircut na style ng buhok.

Puminta ang malawak na ngiti sa manipis na labi ng babae. May sasabihin pa sana ito nang biglang tumunog ang hawak na cellphone. 

“Maiwan kita sandali, susunduin ko lang ang CEO sa lobby,” anito na agad sinagot ang phone at lumabas na ng pinto ng opisina ni Cielo.

Nang wala na sa silid ang executive assistant ng CEO ay hindi niya napigil ang mapangiti kahit pa may mumunting kabang sumisibol sa kanyang dibdib. Naupo siya sa swivel chair at inikot pa iyon na parang bata. 

Hindi pa rin siya makapaniwala na nangyayari na ang lahat ng pinangarap niya. 

May kumatok sa pinto, kaya agad siyang napatayo sa pag-aakalang ang CEO na iyon. Bumukas ang pintong gawa sa hardwood at sumilip si Mr. Panlilio.

“Engineer, gusto ka raw makilala ng mga boys, mga co-engineers mo, mechanics at iba pang laborers na kabilang sa team mo. Hinihintay ka nila sa pantry,” pakunwaring friendly na sabi ni Mr. Panlilio.

“Ganun po ba?” alanganin na sagot ni Cielo. Pakiramdam kasi niya ay may kakaiba sa pakikiharap kanina sa kanya ng mga tao, tapos ngayon ay niyayaya siya sa pantry?

“Oo. Mabuti pang pakiharapan mo sila para mas makilala mo ang members ng team mo,” pangungmbinsi ni Mr. Panlilio.

Gusto sana niyang itanong kung may conference room doon, pero ayaw naman niyang masabihang maarte o ‘di kaya ay mapagmataas kaya tumango na lamang si Cielo. Naisip niya na mabuti na rin na maipakita niya sa staff na cowboy siya.

“Show me the way, Sir.”

Napangiti si Mr. Panlilio at agad na tumalikod. Nakaramdam ng excitement ang HR Manager na ilang sandali na lang at maisasagawa na nila ang planong tapunan ng kape ang bestida ng babae at kumbinsihin itong magpalit sa restroom kung saan puwede siyang bosohan at makuhanan ng video habang nagbibihis. Ito ang kanyang ganti sa pamamahiyang natanggap niya kanina. 

Namutawi ang isang devil smile mula sa kanyang labi. Hindi na siya makapaghintay na makitang talunan ang babae at hihintayin na lamang niya ang pagre-resign nito. Sigurado naman siya na kayang i-execute ng mga mechanical engineers nila ang project ni Cielo.

Isang malaking pantry ang pinasok nila. Nagpalakpakan at sumipol pa ang ilan nang pumasok siya, bagay na nagpa-alerto kay Cielo. 

“Muli kong ipinakikilala sa inyo si Engineer Cielo San Juan,” pakilala ni Mr. Panlilio sa kanya sa kanila. 

Iniabot ng isang lalaki ang isang tray na may dalawang tasa kay Mr. Panlilio. 

“Para po sa magandang boss namin,” tila nahihiya pang sabi ng nag-abot ng tray.

“Naku, pinagtimpla ka pa agad ng mga boys, Engineer. Ano ba ang iniinom mo, kape o hot chocolate?” ngiting-ngiti na tanong ni Mr. Panlilio.

“Kape po,” alanganing sagot ni Cielo. Nag-alala siya na baka may inilagay ang mga ito sa inumin at kung ano ang gawin sa kanya. 

Inilapit ni Mr. Panlilio ang tray at bahagyang itinagilid ito, dahilan para mag-slide ang dalawang tasa patungo kay Cielo.

“Ooooyy!” sabay-sabay na sigaw ng mga tauhan.

Napauwang ang bibig ni Cielo sa mainit na likidong tumagos sa kanyang damit at sa mismong dibdib pa niya. Gusto niyang humiyaw sa init pero pinigil niya ang sarili. Wala siyang planong magpakita ng kahinaan sa harap ng mga lalaki.

“Engineer, sorry! Magpapakuha ako ng malinis na damit sa uniform section, sa restroom ka muna para matingnan mo kung napaso ka!” tila natatarantang sabi ni Mr. Panlilio.

Hinigit ni Cielo ang hininga para tiisin ang hapding nararamdaman dahil sa napasong balat. Napayuko siya para tingnan ang kanyang dibdib na nabasa at hinila ang tela palayo sa kanyang balat upang hindi maramdaman ang lagkit ng pinaghalong kape at tsokolate. 

Narinig niyang may tinawagan si Mr. Panlilio para kumuha ng malinis na damit.

Napailing siya nang makita ang sinapit ng kanyang bestida. Hindi na niya napansin ang pananahimik sa loob ng malaking pantry.

Isang mabalbon na maputing kamay ng lalaki ang nag-abot ng panyo sa kanyang harapan. Hindi na siya nahiya at tinanggap iyon. Sandali niyang pinunasan ang kanyang damit. Napapailing siya dahil sigurado siyang magiging mantsa na iyon. Mahal pa naman ang pagkakabili niya sa dress at ngayon lamang niya iyon isinuot. 

Naisip niya na wala na siyang magagawa. Iniangat niya ang ulo para magpasalamat sa nag-abot ng panyo at nanigas siya nang makita ang seryosong mukha ng lalaking iniwan at pinagtaguan niya, apat na taon na ang nakararaan.