LOGINเสียงเพลงจังหวะหนักดังคลอไปทั่วทั้งร้าน แสงไฟหลากสีเคลื่อนไหวสลับกันไปมาท่ามกลางกลุ่มคนที่กำลังสนุกกับค่ำคืนวันหยุด บริเวณหน้าเวทีมีผู้คนยืนเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง ขณะที่โต๊ะด้านในเต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่จับจองพื้นที่ไว้พูดคุยและสังสรรค์กันอย่างคึกคักร้านนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ประจำที่เจย์มักจะแวะเวียนมากับกลุ่มเพื่อนอยู่บ่อยครั้ง ด้วยความคุ้นเคยกับพนักงานและคนในร้าน ทำให้เขาแทบไม่ต้องเสียเวลามองหาที่นั่งด้วยซ้ำ คืนนี้ก็เช่นกันเจย์นั่งอยู่กับริก และเพื่อนอีกสองสามคนที่นัดกันออกมาสังสรรค์ตามปกติ บทสนทนาบนโต๊ะวนเวียนอยู่กับเรื่องเรียน เรื่องกีฬา และเรื่องไร้สาระตามประสากลุ่มเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนอกมหาวิทยาลัยมาสักพักชายหนุ่มยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืน“ไปไหนวะ?” ริกถาม“ออกไปสูดอากาศข้างนอกแป๊บ”“เออ ๆ รีบกลับมา”เจย์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงยกมือโบกส่ง ๆ ก่อนเดินแทรกผ่านกลุ่มคนออกไปทางหน้าร้านบรรยากาศด้านนอกเงียบกว่าข้างในอยู่พอสมควร เสียงเพลงยังคงดังลอดออกมาจากประตู แต่ก็ไม่ได้อึกทึกจนต้องตะโกนคุยกันเหมือนด้านใน เจย์หยุดยืนอ
หลังเลิกคลาสช่วงเช้า ฉันใช้เวลาเก็บของอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับลิตาและมิลิน ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ฉันก็เห็นใครบางคนยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลนัก ผมสีบลอนด์ที่คุ้นตากับชุดนักศึกษาซึ่งปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ดทำให้ฉันจำได้ทันทีว่าเป็นใครเจย์กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่ พอเห็นฉันเดินเข้าไปใกล้ เขาก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง“เลิกแล้วเหรอ?”“อืม”ฉันตอบสั้น ๆ ก่อนจะถอดกระเป๋าสะพายออกจากไหล่แล้วยื่นให้เขา“ถือให้หน่อย” เจย์มองกระเป๋าในมือฉันสลับกับใบหน้า ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“เริ่มเลยเหรอวะ”“ก็วันนี้นายต้องตามใจฉันไม่ใช่หรือไง?”“เออ รู้แล้วน่า” เขารับไปสะพายไว้บนไหล่ตัวเองอย่างไม่มีท่าทีขัดขืน แม้ปากจะบ่นก็ตามลิตาที่เดินอยู่ข้าง ๆ มองภาพตรงหน้าแล้วอมยิ้ม“โห วันนี้มีคนถือกระเป๋าให้ด้วย”“สิทธิพิเศษน่ะ” ฉันตอบ“อ๋อ สิทธิพิเศษ ของคนพิเศษ?” ฉันหันไปกอดอกมองค้อนใส่เพื่อน แต่เจ้าตัวกลับหัวเราะคิกคักเหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลย ส่วนคนที่ถูกพูดถึงกลับยิ้มมุมปากแบบกวน ๆ“ครับ ๆ ก็ประมาณนั้นแหละ” ฉันหันขวับไปมองเขาทันที“นายไม่ต้องเสริมก็ได้เหอะ” กวนประสาทตั้งแต่ยังไม่เท
: วีนัสเช้าวันนี้เริ่มต้นขึ้นอย่างไม่มีอะไรพิเศษ ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะประจำแถวคณะกับลิตาและมิลิน แก้วกาแฟเย็นวางอยู่ตรงหน้า ขณะที่สองคนกำลังคุยกันเรื่องงานที่ต้องส่งปลายสัปดาห์นี้อย่างออกรสออกชาติช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ฉันไม่ได้พูดคุยหรือเจย์เลย ไม่ใช่ว่าพยายามหลบหน้าอะไรหรอก แค่ต่างคนต่างมีธุระของตัวเอง อีกอย่างเราก็ไม่ได้มีเรื่องจำเป็นต้องติดต่อกันอยู่แล้ว จะให้ทักไปถามสารทุกข์สุกดิบทุกวันก็คงแปลก ๆ ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรขาดหายไป แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ยังจำได้แม่นเกมโบว์ลิ่งวันนั้น ฉันเป็นฝ่ายชนะ และเขาก็ยังติดค้างคำขอของฉันอยู่หนึ่งอย่าง ถึงจะยังคิดไม่ออกว่าจะขออะไรดี ก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยให้เขาลืมเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรอกนะ“วีนัส”เสียงลิตาเรียกทำให้ฉันละสายตาจากแก้วกาแฟ“หือ?”“แกได้ยินข่าวหรือยัง?”“ข่าวอะไร?”ลิตาเหลือบมองมิลิน ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย สีหน้าดูเหมือนมีเรื่องสำคัญระดับชาติที่ต้องหยุดทุกอย่างเพื่อเล่าให้ฉันฟัง“ก็เรื่องเจย์ไง” ฉันเลิกคิ้วขึ้นนิดหน่อย“ทำไม?”“แกยังไม่รู้จริงดิ?”“ถ้ารู้แล้วจะถามไหมล่ะ”“โอเค ๆ ใจเย็นก่อนค่ะคุณเพื่อน” ลิ
: เจย์เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังสลับกับเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับสนามในโรงยิม“ไอ้เจย์! ส่งมา!”ผมหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะส่งลูกบาสให้คนที่ยืนว่างอยู่ทางซ้าย แต่แทนที่มันจะรับดี ๆ กลับทำลูกหลุดมือกระเด็นออกไปอีกทาง“โห ไอ้ห่า!”“มึงเรียกเองนะ” ผมยักไหล่ มองไอ้คนที่กำลังวิ่งตามลูกบาสไปเก็บ “มือมีไว้ทำไมวะ”“ปากมึงนี่นะ” ผมเดินถอยกลับไปตั้งหลักระหว่างรอเริ่มเกมใหม่ ก่อนจะยกชายเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบริเวณใบหน้า วันนี้พวกผมนัดกันมาเล่นบาสที่โรงยิมของมหาวิทยาลัย ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ แค่ใครว่างก็มา ใครไม่ว่างก็โดนด่าทีหลังตามระเบียบ“พักก่อน กูเหนื่อย”“เล่นไปสองรอบเองนะมึง”“แล้วไง กูเหนื่อยไม่ได้หรือไง” ผมหัวเราะพลางเดินไปหยิบขวดน้ำที่วางอยู่ข้างสนาม ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบ ๆ โรงยิมอย่างไม่ได้ตั้งใจก่อนจะไปสะดุดเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยกับเจ้าหน้าที่อยู่บริเวณทางเข้า ผมยาวที่ถูกมครึ่งหัวเอาไว้หลวม ๆ กับแฟ้มเอกสารในมือ ดูเหมือนกำลังมาจัดการธุระอะไรสักอย่างของมหาวิทยาลัยบีบี ไม่ได้เจอกันนานเหมือนกันแฮะ ผมยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะวางมันลงแล้วเดินออกจากข้างสนามไปหาเธอ“ไง” เจ้าของชื่อห
: วีนัสหลังจากจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาใครบางคนที่นัดกันไว้ตั้งแต่ช่วงเช้า[Venus: อยู่ไหน?]ข้อความถูกอ่านไม่นาน ก่อนอีกฝ่ายจะตอบกลับมา[Jay: ใต้ตึกคณะ][Jay: เดินมาเลย]ฉันอ่านข้อความแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจะเดินไปยังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ตามที่เขาบอกเอาจริง ๆ ฉันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมตกลงมากับเขาได้ ทั้งที่ตอนแรกปฏิเสธไปตั้งหลายรอบ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นว่าต้องมาเดินตามหาผู้ชายปากเสียคนหนึ่งถึงคณะอยู่ดีระหว่างเดินเข้ามาใกล้บริเวณใต้ตึก ฉันกวาดสายตามองหาเจย์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นกลุ่มผู้ชายหลายคนนั่งรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวหนึ่ง และหนึ่งในนั้นก็คือคนที่ฉันกำลังตามหาเจย์นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน ดูเหมือนกำลังคุยอะไรกันสนุกสนาน โดยมีผู้ชายหน้าตาดีอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาฉันจำอคิณได้ เขาเป็นแฟนของพรีม น้องสาวเจย์ที่ฉันเจอพร้อมกับเจย์วันก่อน ฉันไม่ได้รีบเดินเข้าไปหาในทันที แต่ยืนมองพวกเขาอยู่ห่าง ๆ ครู่หนึ่งปกติเวลาอยู่กับฉัน เขาก็เป็นคนพูดมาก กวนประสาท และชอบหาเรื่องแกล้งอยู่แล้ว แต่พออยู่กับเพื่อน ดูเหม
: วีนัสแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ฉันต้องขยับตัวหนี ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากสิ่งแรกที่รู้สึกได้คืออาการปวดหัวตุบ ๆ ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบอยู่ข้างใน ส่วนสิ่งที่สองคือความแห้งผากในลำคอเมื่อคืน… ฉันยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามรวบรวมสติที่เหมือนจะกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ก่อนภาพเหตุการณ์เมื่อคืนจะค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละนิดเริ่มจากตอนที่เจย์เดินมานั่งที่โต๊ะของฉัน ตอนแรกฉันก็ไม่ได้คิดอะไร แค่แปลกใจนิดหน่อยที่เขาโผล่มาอยู่ตรงนั้น ตอนเขาถามก็ไม่คิดว่าจะกล้าเดินมาจริง ๆ ก่อนที่เพื่อน ๆ ของเขาจะทยอยตามมาสมทบจนโต๊ะที่นั่งกันอยู่เริ่มแน่นขึ้นหลังจากนั้นก็ดื่มกันไปเรื่อย ๆ จำได้ว่าคุยกันสนุกมาก ทั้งกับเพื่อนฉันเองและเพื่อนของเจย์ บรรยากาศตอนนั้นไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด แถมยังมีเสียงหัวเราะดังอยู่ตลอด จนฉันเองก็เผลอดื่มไปมากกว่าที่ตั้งใจไว้ แล้วหลังจากนั้นล่ะ… ฉันขมวดคิ้ว พยายามนึกต่อเอ่อ เจย์แบกฉันกลับห้องภาพตัวเองที่อยู่บนหลังเขาค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาในหัว ตามด้วยภาพตอนที่ฉันยื่นคีย์การ์ดให้เขาเปิดประตูห้องให้ จากนั้นก็…เดี๋ยวนะ ฉันบอกให้เจย์เช็ดเครื่องสำอางให้ด้วยเหร







