ตอนที่ 3 จู่ ๆ ก็มีแฟน

บ้าจริง ข้างในเสียงดังชะมัดฉันเดินออกมากดส่งรายงานแบบสำรวจวัยรุ่นไทยกับโซเชียลมีเดีย ทางอีเมลให้กับอาจารย์ บ้าชะมัดดันลืมส่งได้ วันนี้ Deadline ถึงเที่ยงคืนซะด้วยสิ

“ให้ตายสิ…”

ฉันบ่นกับตัวเองพลางก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองตั้งนานสองนาน ในที่สุดก็ส่งไฟล์สำเร็จ! แต่ยังไม่ทันได้เก็บมันลงกระเป๋า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากตรงหน้า

“วีนัส?”

ฉันเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบกับคนที่ไม่คิดว่าจะเจอในคืนนี้

“อ้าว… สวัสดีค่ะพี่กวิน”

“บังเอิญจังเลยนะครับ ไม่คิดว่าจะเจอวีนัสที่นี่”

บังเอิญอีกแล้วเหรอคะ วันนี้คำนี้ทำงานหนักจริง ๆ เลย

“ค่ะ เอ่อ… มากับเพื่อนน่ะค่ะ ^^”

“พี่ก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน จริง ๆ พี่เพิ่งเข้ามาเป็นหุ้นส่วนคนใหม่ของที่นี่น่ะครับ”

“อ๋อ… เหรอคะ”

ฉันยิ้มรับบาง ๆ แต่ในใจเริ่มไม่ค่อยดีเท่าไร

หุ้นส่วนคนใหม่?

ทำไมถึงต้องเป็นที่นี่ด้วยนะ… - -

“พี่เห็นวีนัสเดินเข้ามากับเพื่อนตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า เลยยังไม่ได้เข้าไปทัก”

“ค่ะ”

“ช่วงนี้ยังมาเที่ยวที่นี่บ่อยเหมือนเดิมไหมครับ”

“ก็มีมาบ้างค่ะ แล้วแต่โอกาส”

“ดีเลยครับ งั้นคราวหน้าถ้าเจอกันทักพี่ได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ได้ค่ะ”

ฉันตอบไปตามมารยาท พลางคิดหาทางกลับเข้าไปข้างใน เพราะเริ่มรู้สึกว่าบทสนทนานี้กำลังยืดเยื้อเกินความจำเป็น

“แล้วนี่เพื่อน ๆ อยู่ข้างในกันหมดเลยเหรอครับ”

“ค่ะ ลิตากับมิลินอยู่ข้างใน”

“งั้นเหรอครับ แล้ววีนัสออกมายืนคนเดียวแบบนี้ ไม่กลัวเหรอ”

“ไม่หรอกค่ะ แค่ออกมาทำธุระ ข้างในเสียงดังไปหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นพี่อยู่คุยเป็นเพื่อนไหมครับ

โอ๊ย… ไม่เป็นไรค่ะพี่ หนูอยู่คนเดียวได้จริง ๆ

ฉันกำลังจะหาข้ออ้างปฏิเสธ แต่กลับมีเสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน

“อ้าว อยู่นี่เอง”

ยังไม่ทันหันไปมอง แขนข้างหนึ่งก็พาดลงมาบนไหล่ฉันอย่างถือวิสาสะ

“หายไปนานเลยนะครับ เดินหาตั้งนาน”

ฉันหันไปมองเจ้าของเสียง แล้วก็แทบอยากถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สองของคืนนี้

เจย์…

มาได้จังหวะพอดีเลยนะพ่อคุณ - -

“อ้าว เจย์ ^^”

ฉันรีบรับบททันที ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย

เจย์เหลือบมองกวินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าฉัน คล้ายกับกำลังสังเกตสีหน้า

“ยืนคุยกับใครอยู่เหรอครับ” ยืนด้วยท่าทางสบายๆเอามือล้างกระเป๋า แขนข้างหนึ่งก็พาดไว้บนไหล่ของฉันอย่างถือวิสาสะ ไอ้รอยยิ้มนี่ อีกแล้วนะ เดี๋ยวก็ต่อยให้หรอก - -

“รุ่นพี่ที่รู้จักกันน่ะ”

“สวัสดีครับ” เจย์หันไปยิ้ม เอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตร

“สวัสดีครับ”

ส่วนกวินก็พยักหน้ารับ ก่อนจะมองสลับระหว่างฉันกับเขาเล็กน้อย

“แล้วนี่… แฟนวีนัสเหรอครับ?”

คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปนิดหนึ่ง

เอาล่ะไง… ฉันเหลือบมองเจย์ ก่อนจะตัดสินใจคล้องแขนเขาไว้ แล้วส่งยิ้มให้กวิน

“ใช่ค่ะ นี่เจย์ แฟนวีเอง”

เจย์ออกอาการเหวอนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการแปลกใจมากนัก เขาเพียงก้มลงมองแขนที่ฉันคล้องอยู่ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วหันไปตอบกวิน

“ครับ แฟนผมเอง ^^”

โอ้โห รับบทเร็วเชียวนะ กวินมองเราสองคนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“อ๋อ… ไม่คิดว่าวีนัสจะมีแฟนแล้วนะครับ”

“เพิ่งคบกันเหรอครับ” เขาถามต่อ

“ก็…”

“สักพักแล้วครับ”

เจย์ตอบแทรกขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ แถมยังเอามือที่พาดอยู่บนไหล่เลื่อลงมาจับที่เอวฉันแล้วกระชับให้เข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย

“ช่วงนี้เลยต้องคอยดูแลกันหน่อยครับ”

ฉันแอบหันไปมองเขา

ดูแลอะไรก่อน…

“ดีแล้วครับ งั้นพี่ก็ยินดีด้วยนะ”

“ขอบคุณครับ”

เจย์ยิ้มรับ ก่อนจะก้มลงมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“ไปกันเถอะ เรามีเรื่องต้องไปทำกันต่อไม่ใช่เหรอ”

ฉันหันขวับไปมองเขาทันที เรื่องอะไรของนายอีกล่ะ?!

แต่พอเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้ ฉันก็รู้ทันทีว่าเขากำลังแกล้ง

“อ๋อ… จริงด้วยค่ะ”

ฉันกัดฟันยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปหากวิน

“ถ้าอย่างนั้นวีขอตัวก่อนนะคะพี่กวิน”

“ครับ ไว้เจอกันนะ”

“ค่ะ”

เจย์พยักหน้าลาก่อนจะพาฉันเดินออกมา ทิ้งให้กวินยืนมองตามอยู่ตรงนั้น

พอเดินห่างออกมาได้สักพัก ฉันก็รีบแกะมือที่เกาะฉันอยู่ออก

“นี่! เรื่องต้องไปทำอะไรของนายเนี่ย”

เจย์หันมามอง ก่อนจะยิ้มกวน ๆ

“อ้าว ก็เห็นยืนอึกอักอยู่ตั้งนาน นึกว่าอยากกลับแล้ว”

“ก็ใช่ แต่ไม่เห็นต้องพูดให้มันฟังดูแปลก ๆ เลยนี่!”

“คิดอะไรอยู่ครับเนี่ย”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือเสยผมตัวเองอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“แล้วเมื่อกี้อะไรนะ แฟนวีเอง?”

“ก็ต้องพูดแบบนั้นไหมล่ะ!”

“อ๋อ… แสดงว่าฉันเป็นแฟนเธอแล้วสินะ”

“แฟนปลอม ๆ ย่ะ อย่าพึ่งหลงตัวเอง”

“โห พูดซะเสียกำลังใจเลย”

ฉันกลอกตาใส่เขา ก่อนจะหันกลับไปมองทางด้านหลังเล็กน้อย

“ว่าแต่ นายรู้จักพี่กวินไหม”

“ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่เคยได้ยินชื่ออยู่”

“หืม?”

“ก็พี่เขาเป็นคนรู้จักในวงสังคมแถวมหา’ลัยนี่ ชื่อเสียงของฉันคงผ่านหูเขามาบ้างแหละ”

เจย์พูดพลางยักไหล่ สีหน้าไม่ได้เดือดร้อนอะไร

“ทำไมเหรอ?”

“เปล่า… แค่รู้สึกว่าเขาดูไม่ค่อยเชื่อเท่าไรตอนที่ฉันบอกว่านายเป็นแฟน”

“ก็ไม่แปลกนี่ครับ”

เจย์หันมายิ้มให้

“ใครจะไปเชื่อว่าผู้หญิงที่ไม่ชอบคนเจ้าชู้ จะมาคบกับผู้ชายอย่างฉันน่ะ ฮ่าๆๆ”

“รู้ตัวดีนี่ - -”

“แต่เธอก็พูดออกไปแล้วนะ”

“ก็เพราะนายเข้ามาพอดีต่างหาก!”

“ครับ ๆ ไม่เถียงก็ได้ครับ”

เขาหัวเราะ ก่อนจะเดินนำกลับเข้าไปด้านใน

ส่วนฉันได้แต่เดินตามไปอย่างหงุดหงิดเล็ก ๆ

คืนนี้คงต้องระวังตัวมากกว่าเดิมแล้วสิ…

เพราะดูเหมือนว่าต่อจากนี้ ฉันจะไม่ได้แค่ต้องแกล้งเป็นแฟนเจย์ต่อหน้ากวินเท่านั้น แต่ยังต้องเจอกับเขาในสถานที่ที่ฉันชอบมาเที่ยวเป็นประจำอีกด้วย

…

หลังจากเดินกลับเข้ามาด้านใน เจย์ก็แยกกลับไปหาเพื่อนที่โต๊ะ ส่วนฉันเองก็เดินกลับมาหาลิตากับมิลินที่โต๊ะของพวกเราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หายไปไหนมาตั้งนานยะ” ลิตาหันมาถามทันทีที่เห็นฉันเดินกลับมา

“ออกไปคุยธุระนิดหน่อย”

“ธุระอะไร ทำไมต้องออกไปคุยข้างนอกด้วย”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า”

ฉันตอบปัด ๆ ก่อนจะหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ แต่สายตากลับเผลอมองไปทางบริเวณบาร์น้ำโดยไม่รู้ตัว

พี่กวินยืนอยู่ที่นั่น เขากำลังยืนคุยกับใครสักคนอยู่ไม่ไกลจากบาร์นัก และดูเหมือนจะไม่ได้สนใจมาทางโต๊ะของฉันเท่าไรแต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอดคิดไม่ได้อยู่ดี เขาจะเชื่อหรือเปล่านะ?

ฉันกับเจย์ไม่ได้มาด้วยกัน แถมยังนั่งกันคนละโต๊ะอีกต่างหาก ถ้าเป็นคนอื่นมองก็คงคิดว่าแค่รู้จักกันเฉย ๆ มากกว่าเป็นแฟนกันจริง ๆ ไม่เนียนเละแฮะ -_-

“เป็นอะไรของแก นั่งทำหน้าเหมือนกำลังคิดเลขอยู่ได้”

มิลินถามขึ้นพลางมองหน้าฉัน

“เปล่า แค่กำลังคิดอะไรนิดหน่อย”

“เรื่องพี่กวินเหรอ?”

ฉันหันไปมองคนถามทันที

“รู้ได้ไง”

“ก็เมื่อกี้แกมองไปทางบาร์ตั้งหลายรอบ”

“ฉันแค่สงสัยว่าเขาจะเชื่อหรือเปล่า”

“เชื่ออะไร?”

“ก็เรื่องที่ฉันกับเจย์เป็นแฟนกันไง”

ลิตาที่กำลังฟังอยู่ถึงกับเลิกคิ้ว ก่อนจะหันมามองฉันอย่างสนใจ

“เดี๋ยวนะ สรุปเมื่อกี้แกกับเจย์…”

“ชู่ว! เบา ๆ สิ”

ฉันรีบยกนิ้วแตะริมฝีปาก ลิตาจึงลดเสียงลง แต่สีหน้ากลับยิ่งดูอยากรู้อยากเห็นกว่าเดิม

“แล้วทำไมต้องทำให้เขาเชื่อด้วยล่ะ?”

“ก็พี่กวินเป็นคนที่ฉันไม่อยากให้มาวุ่นวายด้วยนี่”

“อ๋อ…”

ลิตาพยักหน้าหงึกหงักเหมือนจะเข้าใจ ส่วนมิลินก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแค่ยกแก้วขึ้นดื่มเงียบ ๆ

ฉันถอนหายใจ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

เอาเถอะ อย่างน้อยตอนนี้เขาก็เห็นแล้วว่าฉันมีแฟน

แต่ถ้าเกิดเขาเริ่มสงสัยขึ้นมาล่ะ?

ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวตรงโต๊ะของเจย์พอดี

มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปหาเขา ดูจากท่าทางแล้วน่าจะรู้จักกันมาก่อน เพราะเธอเดินเข้าไปทักอย่างสนิทสนม ก่อนจะยืนคุยอยู่ข้างโต๊ะ

เจย์เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ตามปกติ ส่วนเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันก็ไม่ได้มีท่าทีแปลกใจอะไร

ฉันมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปทางบาร์น้ำอีกครั้ง กวินกำลังมองมาทางนั้นพอดี

ไม่ได้การละ… แบบนี้ไม่ได้!!

ฉันวางแก้วลงบนโต๊ะทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“เดี๋ยวกูมานะ”

“อ้าว จะไปไหน?”

ลิตาถาม แต่ฉันไม่ได้หันกลับไปตอบด้วยซ้ำ

ฉันเดินตรงไปยังโต๊ะของเจย์ทันที

ยิ่งเข้าไปใกล้ ฉันก็ยิ่งเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นยังคงยืนคุยกับเขาอยู่ แถมยังดูเหมือนจะไม่คิดกลับง่าย ๆ อีกด้วย

ฉันจึงไม่รอช้า เดินเข้าไปหยุดข้างเจย์ ก่อนจะคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

“ที่รัก~”

เสียงหวานที่หลุดออกไปทำเอาคนทั้งโต๊ะหันมามองพร้อมกัน

เพื่อนคนหนึ่งชะงักไป ก่อนจะหันไปหาเพื่อนข้าง ๆ

“เฮ้ย รถไฟชนกันแล้วเหรอวะ?”

“กูว่าวันนี้มีเรื่องสนุกอีกแล้วว่ะ”

เพื่อนในกลุ่มยกศอกสะกิดเพื่อนเบา ๆ พลางมองมาทางฉันอย่างสนใจ

เจย์เองก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฉัน เจย์มองมาที่ฉันแล้วทำหน้างง ๆ ก่อนจะกลับมารับบทได้เร็วอย่างน่าหมั่นไส้

“อ้าว มาแล้วเหรอครับ”

“ก็มาหาสิ คิดถึงจะแย่แล้วเนี่ย” ฉันพูดพลางขยับเข้าไปยืนชิดเขามากกว่าเดิม ก่อนจะหันไปยิ้มให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะ

“สวัสดีค่ะ” อีกฝ่ายยิ้มตอบกลับมาเล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ”

“คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ?” ฉันหันไปเอามือเกาะแขนเขาอย่างถือวิสาสะ

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่ทักทายกันนิดหน่อย” เจย์ทำหน้าเหมือนอยากจะด่าฉันจะแย่อยู่แล้ว ก่อนจะเอามาแตะคาไว้ข้างหลังฉัน

“อะไรของเธอเนี่ย อินกับบทอยู่รึไง“ เขาก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของฉัน ฟังจากน้ำเสียงแล้วดูจะกัดฟันพูดอย่างไม่สบอารมณ์สุดๆ - -;

“พี่กวินกำลังมองอยู่“ ฉันหันไปกระชิบตอบพร้อมบีบแขนที่จับเข้าไว้อยู่

เจย์เพียงพยักหน้าตอบกลับมา ก่อนเขาจะถอนหายใจลากยาวออกมาพร้อมกับยกนิ้วชี้ยาว ๆ ของเขาขึ้นมาเกาหน้าผากตัวเองหงึกๆ ราวกับเพิ่งเข้าใจเหตุผลที่ฉันโผล่มาอยู่ตรงนี้

“ฉันเป็นแฟนเจย์น่ะค่ะ ^^”

“ห๋า...?“

เสียงอุทานดังขึ้นแทบจะพร้อมกันจากคนบนโต๊ะ ทีนี้เพื่อนในกลุ่มของเจย์หันมามองกันหน้าเหวอหนักกว่าเดิม

เพื่อนคนหนึ่งถึงกับเอนตัวไปข้างหน้าเหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือเปล่า

“ไอ้เจย์...”

อีกคนหันไปมองหน้าเจ้าตัว แต่เจย์กลับทำเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้อธิบายอะไร

“อ๋อ… ค่ะ”

ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้ารับ สีหน้าดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับเจย์

“งั้นเราไม่กวนแล้วนะ ไว้เจอกัน ^^”

“ครับ”

เมื่ออีกฝ่ายเดินออกไป ฉันก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนเจย์ทันที กลับกัน ฉันยังยิ้มหวานให้เขาแล้วพูดต่อ

“ทำไมไม่บอกกันบ้างเลยคะว่ามีคนมาหาแฟน”

เจย์หันมามองฉันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้น

“ก็ไม่รู้ว่าแฟนจะมาหานี่ครับ” เขาหันกลับมายิ้มให้ฉันตาแทบปิด

โอ๊ย… เล่นด้วยเก่งจริงนะ!

ฉันกำลังจะต่อบท แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญกว่านั้น จึงขยับเข้าไปใกล้เขาแล้วกระซิบเบา ๆ

“พี่กวินยังยืนมองอยู่เลย ตรงบาร์น้ำ”

เจย์เหลือบสายตาไปทางบาร์น้ำเพียงนิดเดียว ก่อนจะหันกลับมามองฉัน

“อ๋อ… เข้าใจแล้ว” เขาพยักหน้าเบา ๆ

“งั้นก็เล่นให้เนียนหน่อยสิครับ”

“นายก็เหมือนกัน!”

ฉันกระซิบตอบกลับ ก่อนจะยิ้มหวานให้เขาอีกครั้ง

“วันนี้แฟนดูหล่อจังเลยนะคะ”

“ปกติก็หล่ออยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“หลงตัวเองจัง ^^”

“ก็แฟนชมทั้งที ^^”

ฉันเกือบหลุดหัวเราะ แต่ต้องกลั้นเอาไว้เพราะยังเห็นว่ากวินอยู่แถวนี้

ในขณะเดียวกัน เพื่อน ๆ ที่นั่งอยู่บนโต๊ะกลับเงียบกันไปหมด ฉันเพิ่งสังเกตว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองมาอย่างพร้อมเพรียง โดยเฉพาะผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเจย์ ซึ่งฉันจำได้ว่าเขาคืออคิณ

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองเจย์เหมือนกำลังรอคำอธิบาย ส่วนเจย์ก็แค่พยักหน้าให้เบา ๆ คล้ายจะบอกว่าเดี๋ยวค่อยคุยกั

“เออ เดี๋ยวกูเล่าให้ฟังทีหลัง”

อคิณไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงพยักหน้ารับแล้วหันกลับไปสนใจแก้วเครื่องดื่มตรงหน้าเหมือนเดิม

แต่เพื่อนอีกคนกลับอดแซวไม่ได้

“แฟนสวยด้วยนะมึง”

เจย์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบแบบไม่ค่อยใส่ใจนัก

“เออน่า ไว้ค่อยเล่า”

เขาตอบปัด ๆ ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

ฉันที่ยืนฟังอยู่ก็อดยิ้มไม่ได้ ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่กวินที่สงสัยแล้วสินะ

“งั้นเราไม่กวนแล้วนะคะที่รัก”

ฉันหันกลับไปหาเจย์อีกครั้ง ก่อนจะยื่นมือไปแตะแก้มเขาเบา ๆ อย่างแกล้ง ๆ

“เดี๋ยวกลับมาหา”

เจย์มองมือฉัน แล้วเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์!

“ครับ รออยู่นะ”

ให้ตายเถอะ! ฉันเกือบหลุดสีหน้าออกมา แต่ก็ยังประคองรอยยิ้มเอาไว้ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเอง

…

ทั้งโต๊ะของเจย์เงียบไปชั่วขณะ

“เชี่ย...”

“กูพลาดอะไรไปวะเนี่ย”

“เมื่อกี้ยังไม่มีแฟนอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

เจย์หันไปมองเพื่อนด้วยสีหน้าขำ ๆ ก่อนจะพูดตัดบท

“ไม่มีอะไรน่า กูบอกว่าเดี๋ยวค่อยเล่าไง” เขาพูดพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมากระดกจนหมดแก้ว ก่อนจะวางลงบนโต๊ะพร้อมรอยยิ้มที่ยังไม่จางหาย

เอาเข้าจริงเขาเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เมื่อครู่เท่าไรนัก อยู่ดี ๆ วีนัสก็เดินเข้ามาคล้องแขน เรียกเขาว่าที่รัก แถมยังประกาศตัวเป็นแฟนต่อหน้าคนทั้งโต๊ะอย่างไม่ลังเล

แต่แทนที่จะรู้สึกหงุดหงิด เจย์กลับรู้สึกขำกับท่าทีของเธอเสียมากกว่า

ผู้หญิงคนนี้นี่มันยังไงกันแน่…

เมื่อคืนยังยืนจิกกัดเขาอยู่หน้าห้องน้ำแท้ ๆ วันนี้กลับกลายมาเป็นแฟนกันซะอย่างนั้น

ดูท่าคืนนี้คงมีเรื่องสนุก ๆ ให้เขาได้เล่นอีกแล้ว

…

พอเดินมาถึงก็พบว่าลิตากับมิลินกำลังนั่งมองฉันตาโต อ้าปากค้างกันทั้งคู่

“อะไร?”

ฉันถามพลางหย่อนตัวลงนั่ง

ลิตายังคงมองฉันเหมือนเพิ่งเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็น ส่วนมิลินก็ยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะพูดออกมาหน้านิ่ง

“เมื่อกี้แกเล่นอะไรของแก”

ฉันหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมาดื่ม ก่อนจะตอบกลับไปนิ่ง ๆ

“ก็แค่ทำหน้าที่แฟนไง”

“แฟนใครก่อน?”

“เจย์ไง”

“อ๋อ…”

ลิตาลากเสียงยาว ก่อนจะหันไปมองโต๊ะของเจย์ แล้วหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

“ฉันว่าคืนนี้มีเรื่องให้เล่าอีกยาวแล้วล่ะ”

ฉันหัวเราะเบา ๆ พลางเหลือบมองไปทางบาร์น้ำอีกครั้ง

กวินยังอยู่ตรงนั้น แต่คราวนี้ฉันมั่นใจว่าเขาคงเห็นภาพเมื่อกี้ชัดเจนพอแล้ว

ส่วนเรื่องที่เพื่อนของเจย์จะสงสัยหรือเปล่า… ค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน คืนนี้ฉันขอทำภารกิจให้สำเร็จก่อนก็พอ!