บทที่ 1

ค่ำคืนที่มืดมิดมีเพียงแสงของพระจันทร์ที่สว่างไสว ราวกับชีวิตของเด็กสาวที่กำลังรอคอยวันที่จะได้เห็นแสงสว่างในปลายทางข้างหน้า อีกไม่นานชีวิตที่ไม่อาจเลือกเกิดได้กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล...

ตึก!

ปึง!

“หน้าด้าน! แกนี่มันเลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ ” เสียงตวาดดังลั่นบ้าน ก่อนที่เด็กสาวร่างผอมบางจะถูกผลักออกมาจากบ้านจนล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น เนื้อตัวมีแต่รอยฟกช้ำและบาดแผลซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าเก่า ๆ ที่สวมใส่

“พอเถอะจ้ะเมียจ๋า เดี๋ยวมันตายจะเป็นเรื่องใหญ่” ตัวต้นเหตุของเรื่องพยายามห้ามภรรยาที่มีอายุแก่กว่าไปหลายสิบปีสลับกับมองไปยังร่างบางที่กำลังโดนทุบตี

“กล้าดียังไงมายุ่งกับผัวกู มึงอยากลองดีกับกูเหรอ” ความโมโหทำให้อีกฝ่ายหน้ามืดตามัวจนมองไม่เห็นความจริงที่ถูกซ่อนเอาไว้ใต้คำโกหกของผู้ชาย

“ผัวเจ๊นั่นแหละ มันคิดไม่ซื่อกับฉัน” ต้นหนาวรีบเถียงกลับ พลางตวัดสายตาไปมองผู้ชายที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังของเจ๊สร

“ไม่ต้องมาโกหกกู มึงจะไปตายที่ไหนก็ไป!” สิ้นเสียงของอีกฝ่าย ประตูบ้านก็ปิดลงจนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ แทนที่คนโดนไล่จะเสียใจ

ทว่า...เปล่าเลย รอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กสาว แม้จะเพิ่งผ่านการโดนทุบตีมาก็ตาม เธอรอเวลาที่จะได้ออกไปจากที่นี่มานานมากแล้ว

ต้นหนาวเติบโตมาในบ้านที่ถูกเรียกว่า ‘ซ่อง’ แม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่ทำงานอยู่ที่นี่ แต่เพราะมีบาดแผลฉกรรจ์บนใบหน้าจึงถูกใช้ให้ทำงานทั่วไปและรับใช้ทุกคนในซ่อง ส่วนพ่อของเธอ... แม่ไม่เคยเล่าให้ฟังเลยว่าเขาเป็นใคร

เจ๊สรเป็นเจ้าของซ่องที่หลงผัวเด็กจนโงหัวไม่ขึ้น หลังจากที่แม่ของเธอจากไปเมื่อปลายปีที่แล้ว ต้นหนาวก็ถูกบังคับให้ทำงานทุกอย่างแทนแม่ อีกทั้งยังถูกข่มขู่ว่าหากไม่เชื่อฟังจะต้องไปขายตัวเหมือนคนอื่น ๆ ที่เคยทำมาก่อน

เธอจึงวางแผนหนีออกไปจากที่นี่มาโดยตลอด จนกระทั่งวันนี้สบโอกาสแอบเข้ามาภายในบ้านของเจ๊สรและแอบเอาเงินค่าแรงที่เจ๊สรยึดเอาไว้กลับคืนมา

แต่โชคร้ายไปหน่อยที่ดันมาเจอกับบอล ผัวเด็กของเจ๊สรคนล่าสุด พยายามจะเข้ามาหวังทำเรื่องชั่วช้าอัปรีย์กับเธอจนกระทั่งเจ๊สรเข้ามาเห็นแล้วก็อาละวาดอย่างเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

รอยแผลมากมายที่อยู่บนตัวของเธอก็ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของเจ๊สรที่มักจะเอาอารมณ์โกรธและโมโหมาลงที่เธอเสมอ เพราะเธอไร้ประโยชน์และทำเงินให้กับอีกฝ่ายไม่ได้

เด็กสาวหอบร่างกายที่บอบช้ำรีบเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ซอยเปลี่ยวไร้ผู้คนแต่มีทางเชื่อมไปยังถนนใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลมากนัก สองข้างทางมืดสนิทจนแทบมองไม่เห็นอะไร

“ทำไมไม่มีรถผ่านมาเลยนะ” ต้นหนาวบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ เร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นเพราะรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไร แม้จะเจ็บปวดมากแค่ไหน ก็ต้องกัดฟันทนและวิ่งต่อไปข้างหน้า เธอจะไม่ยอมตายตอนนี้โดยเด็ดขาด

“แสงไฟ” ราวกับมีปาฏิหาริย์อยู่ไม่ไกล แสงไฟจากโกดังร้างริมถนนเปลี่ยวทำให้คนตัวเล็กยิ้มร่าด้วยความดีใจจนลืมคิดไปว่าดึกดื่นป่านนี้คนดี ๆ ที่ไหนจะมาอยู่ในโกดังร้างกัน

ขาเรียวสาวเท้าวิ่งเข้าไปใกล้กับโกดัง ก่อนจะสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากด้านในของโกดัง

“บอกมาว่าพวกแกคิดจะทำอะไร”

ต้นหนาวรีบหลบที่ทางออกของโกดัง พลางเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น เป้าหมายของเธอคือรถยนต์ที่จอดอยู่ใกล้ ๆ บางทีอาจจะแอบขึ้นรถและเข้าไปลงในเมืองได้

แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ง่ายอย่างที่เธอคิด เมื่อเห็นผู้ชายกลุ่มใหญ่ที่กำลังยืนห้อมล้อมใครคนหนึ่งที่โดนมัดติดกับเก้าอี้ ในมือของคนพวกนั้นมีกระบอกปืนคนละอันที่ทำให้เธอเริ่มมือไม้สั่นด้วยความกลัว แต่จะถอยหนีไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว

“ถ้าไม่บอกมึงก็ต้องตาย อยากจะเห็นน้ำหน้าพี่ชายมึงตอนเห็นศพนัก จะยังปากดีได้เหมือนเดิมหรือเปล่า” หัวหน้าแก๊งยกปืนจ่อไปยังตัวประกันที่มัดไว้ หวังจะขู่ให้อีกฝ่ายกลัว

“ให้ตายกูก็ไม่บอก”

“งั้นเหรอ ถ้างั้นก็...” เขาเว้นวรรคไปเล็กน้อยพลางหรี่ตามอง ก่อนที่นิ้วยาวจะลั่นไกปืนในทันที

ปัง!

“กรี๊ดดด!” เสียงกรี๊ดดังสนั่นด้วยความตกใจ ต้นหนาวรีบยกมือปิดปากตัวเองไว้แต่เหมือนจะสายเกินไปแล้ว คนพวกนั้นหันมามองเธอเป็นตาเดียวกัน ก่อนจะหัวหน้าแก๊งจะเป็นคนออกคำสั่ง

“เฮ้ย! ใครวะ ไปจับตัวมันมา”

“อีหนาวเอ๊ย ซวยแล้วไง” เด็กสาวรีบใส่เกียร์หมาและสับตีนแตกแบกร่างกายที่สะบักสะบอมของตัวเองหนีไปให้เร็วที่สุด ก่อนจะต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่โกดังร้างข้างทางนี้

สภาพร่างกายที่ไม่ค่อยจะเอื้ออำนวยทำให้ต้นหนาวเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ ในขณะที่คนพวกนั้นก็ใกล้ตัวของเธอเข้ามามากขึ้นเช่นกัน

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงยิงปืนดังสวนทิศมาจากอีกฝั่ง จนเธอรีบก้มตัวกึ่งวิ่งกึ่งคลานไปไหนต่อแทบไม่ถูก ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงแค่พวกในโกดังแต่ยังมีอีกพวกหนึ่งดักซุ่มอยู่ข้างนอก

‘นี่มันเวรกรรมอะไรของเธอเนี่ย!’

ในหัวของเธอตอนนี้แทบจะคิดอะไรไม่ออก ได้แต่วิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเดียวโดยไม่รู้ทิศทางเลยสักนิด ไม่ว่าจะหนามเกี่ยว หินบาด หรือเตะขอนไม้ก็แทบจะไม่รู้สึกเจ็บเลย เพราะมัวแต่กลัวเสียงปืนที่ไล่ตามมา

“โอ๊ยยย เจ็บ~” กระทั่งมีมือหนึ่งที่คว้าตัวของเธอเอาไว้ แล้วกระชากให้เข้าไปหลบที่หลังต้นไม้ จนหลังของเธอกระแทกเข้ากับต้นไม้นั้นเต็ม ๆ

ต้นหนาวลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่สูงกว่าเธอไปเยอะเลยทีเดียว ศีรษะของเธออยู่แค่คางของเขา แล้วไหนจะกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่ทำใจของเธอเต้นระรัว แต่เมื่อจะอ้าปากพูดก็ถูกสกัดเอาไว้

“เงียบ!” น้ำเสียงแข็งกร้าวออกคำสั่ง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้

จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงผิดปกติ ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจกลัวว่าจะโดนจับได้

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อย ๆ ปล่อยผู้หญิงที่หลงเข้ามาให้เป็นอิสระ แผนที่เขาวางไว้เละเทะไปหมดเพราะมีใครก็ไม่รู้เข้ามาแทรกกลางในแผน

“เป็นอะไรไหมครับนาย” คนอื่น ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้รีบพุ่งตรงมาหาเจ้านายที่กำลังยืนอยู่กับใครอีกคนพลางถามไถ่ด้วยความห่วงใย

“ไม่” น้ำเสียงราบเรียบแฝงความเย็นชาเอาไว้ แต่ก็พลอยทำให้ทุกคนโล่งใจที่เขาไม่ได้บากดเจ็บตรงไหน ก่อนที่ทุกสายตาจะหันมามองร่างบางที่กำลังยืนหลบอยู่ด้านหลังของชายหนุ่ม

“แล้วนั่นใครครับ” ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าควรจะถามไถ่ถึงหญิงสาวที่โดนวิ่งไล่ยิงมาจากโกดัง

ต้นหนาวยืนงุนงงไม่รู้ว่าควรจะอธิบายยังไง แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบคำถาม ร่างกายที่ฝืนทนมานานก็คล้ายจะพยุงตัวเองต่อไปไม่ไหว ดวงตาทั้งสองข้างหนักอึ้ง ก่อนที่เจ้าตัวจะล้มพับลงไปท่ามกลางความตกใจของทุกคน หากแต่ยังโชคดีที่คนที่ยืนอยู่ใกล้มากที่สุดประคองตัวของเธอเอาไว้ได้ทัน

“อ้าว?! เป็นลมไปซะแล้ว”

“ฝั่งโน้นเป็นยังไงบ้าง” คินน์หันมาถามไถ่สถานการณ์ของลูกน้องที่ล้อมอยู่อีกฝั่ง ตอนแรกกะว่าจะบุกเข้าไปด้วยตัวเองแต่ดันผิดแผนไปหมด

“ช่วยคุณโคลด์ออกมาได้แล้วครับ โดนยิงที่ขาตำแหน่งเดียว ไม่โดนจุดสำคัญครับ” ได้ยินอย่างนั้น ความเครียดก็เริ่มบรรเทาลงไปได้บ้าง เขาหันกลับมามองร่างบางในอ้อมแขนที่ดูเหมือนจะช่วยให้ทุกอย่างเป็นไปได้ง่ายขึ้นกว่าที่วางแผนเอาไว้

คินน์หันมามองลูกน้อง ก่อนจะออกคำสั่งประกาศกร้าวในฐานะผู้นำ

“พวกนายแยกย้ายกันไปตรวจดูรอบ ๆ ถ้าเจอพวกมันที่เหลือรอดไปได้ให้จัดการทันที” นัยน์ตาแฝงไปด้วยความดุดันและเด็ดขาดสมกับเป็นทายาทคนโตสุดของตระกูล

“ครับ เอ่อ...แล้วผู้หญิงคนนี้ล่ะครับ”

“ฉันจัดการเอง” ทุกคนเริ่มแยกย้ายกันไปจัดการงานเก็บกวาดที่เหลือของตัวเอง เหลือไว้เพียงแค่ร่างสูงที่กำลังอุ้มหญิงสาวแปลกหน้าไปยังรถยนต์หรูที่จอดซ่อนไว้ห่างออกไปเกือบหนึ่งกิโลเมตร

ดวงตาคมดุมองบาดแผลที่ปรากฏบนตัวของหญิงสาวเพียงลาง ๆ เสื้อผ้าเก่าจนเนื้อผ้ายุ่ย หากกระชากเพียงนิดเดียวก็คงจะขาดได้ไม่ยาก ใบหน้ามอมแมมที่ไม่ค่อยจะถูกใจคนสะอาดอย่างเขานัก

“อย่างกับลูกหมาคลุกขี้โคลน” เขาอดพึมพำบ่นออกมาไม่ได้ ด้วยร่างที่เล็กและเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อนจนดูสกปรกแต่ก็คงเป็นเพราะวิ่งหนีพวกนั้นจนสะบักสะบอมแบบนี้