LOGIN"Ugh..."Mahigpit ang kapit ni Isabella sa gilid ng lababo habang walang-tigil siyang sumusuka sa loob ng restroom. Halos mailabas na niya ang lahat ng kinain niya mula pa kagabi. Nanginginig ang kaniyang mga tuhod at namumutla ang buong mukha niya sa sobrang panghihina.Matapos ang ilang minuto ng paghihirap, binuksan niya ang gripo at naghilamos ng malamig na tubig.Doon niya lang biglang naalala. Kanina pa masama ang pakiramdam niya dahil nakalimutan niyang inumin ang gamot niya nitong mga nakaraang araw. Idagdag pa ang matinding stress at kaba kanina sa loob ng conference room, siguro ay nag-spasm na ang kaniyang sikmura sa tindi ng tensyon.Napatingin siya sa sariling repleksyon sa salamin.Namumugto ang mga mata niya. Maputlang-maputla ang mga labi niya. Tila siya isang basang sisiw na pinaglaruan ng tadhana. Marahan niyang tinapik ang kaniyang malamig na pisngi, pilit na ginigising ang sarili sa kahibangan niya.Ano bang iniiyak-iyak mo diyan, Isa? pangaral niya sa sarili. Cont
Bago pa man makareact ang director, mabilis na sumingit si Tan sa usapan.“Director, we’re still missing someone to take notes for the meeting later. I didn’t bring my assistant with me today. Could you lend us someone from the hospital?”Habang nagsasalita, kaswal nitong itinuro ang direksyon sa likuran niya.“That Dr. Mendoza looks pretty suitable. Her report last time was excellent. Very professional.”Nanigas si Isabella sa kaniyang kinatatayuan. Bakit ako?Gusto niya sanang umiwas, gusto niyang magdahilan na marami pa siyang pasyenteng kailangang asikasuhin, pero bago pa man siya makapagsalita, pabor nang tumango ang director. At sa isang iglap, wala na siyang nagawa. Si Isabella Mendoza ang naging opisyal na note-taker para sa biglaang meeting na ito.Nang pumasok siya sa loob ng malawak na conference room, hawak ang isang notepad at pen, ramdam na ramdam niya agad ang bigat ng atmospera. Magsisimula na ang meeting.Pagkatapak pa lang niya sa loob, alam na niyang may kakaiba.Sa
But the man had already withdrawn his gaze. Bago pa man tuluyang matapos ni Isabella ang kaniyang bati, mabilis nang inalis ni Miguel ang paningin nito mula sa kaniya.Hindi man lang ito tumango o nagpakita ng kahit anong reaksyon, as if he hadn’t seen her at all. Tuloy-tuloy lang ito sa paglalakad, diretso ang tingin sa unahan. Dahan-dahang napayuko si Isabella. Ang mga emosyon sa kaniyang dibdib ay naging sobrang kumplikado. Halong sakit, hiya, at matinding pangungulila ang sabay-sabay na sumampal sa kaniya. Mariin niyang kinagat ang kaniyang ibabang labi.She actually wanted to ask him about standing her up last night. Gusto niyang magalit dahil hinintay niya ito.Ngunit pinigilan niya ang sarili. Ano bang karapatan niya?They were nothing more than contract spouses. Isang pirasong papel lang ang nag-uugnay sa kanila. A hidden marriage that no one knew about. Noah was his son. Ang bata ang priority nito. It was only natural for him to spend his son’s birthday with him instead of
Chapter 51Hindi inalis ni Miguel ang kaniyang madilim na paningin hanggang sa tuluyang makapasok sina Isabella at Nicolas sa loob ng maliit na lugaw shop. Ang kaniyang mga mata ay tila dalawang nag-aapoy na baga na nagkukubli sa ilalim ng yelo. Nakatingin lang siya roon, madilim, mabigat, at mapanganib.Sa loob ng sasakyan, isang nakakasakal at nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong paligid.Nasaksihan din ni Tan ang lahat ng nangyari kani-kanina lang. Mula sa pangungulit ni Nicolas hanggang sa pag-akay nito kay Isabella papasok sa kainan. Ramdam na ramdam ni Tan ang matinding tensyon na nagmumula sa lalaking nakaupo sa likuran. Ni hindi siya magawang huminga nang malakas sa takot na baka sa kaniya sumabog ang galit ng kaniyang amo.Basag ang katahimikan nang marinig niya ang malamig at pamilyar na boses ni Miguel.“Has the marriage between the Gonzales family and the Reyes family been settled?” walang emosyong tanong nito, ang mga mata ay nakapako pa rin sa direksyon ng luga
Matapos makainom ng maligamgam na tubig at makapagpahinga ng ilang minuto sa loob ng maliit na sala ni Isa, medyo bumalik ang kulay sa mukha ni Nicolas.Nakaupo ito sa luma at maliit na sofa, ang mga mata ay puno ng pangungulila at pag-aatubili habang nakatitig sa dalaga. Ayaw nitong umalis. Gusto nitong sulitin ang bawat segundong nakikita ang mukha nito.Ngunit nagbingi-bingihan at nagbulag-bulagan si Isabella. Kumilos siya na parang hangin lang ang lalaki sa loob ng sarili niyang bahay.Malamig niya itong tiningnan at inutusang umalis sa lalong madaling panahon.“Isa, alam kong galit na galit ka pa rin sa akin. Pero alam ko na kung saan ako nagkamali. Ikaw lang talaga ang nag-iisa rito sa puso ko. Pagkatapos ng lahat ng taong pinagsamahan natin, hindi ka pwedeng maging ganito kawalang-puso sa akin,” pagmamakaawa ni Nicolas, ang boses ay basag.Ngunit matigas ang puso ni Isa. Wala na siyang balak na muling magpaikot sa mga mabulaklak na salita nito. Gusto na niya itong putulin.“Taw
Tapat na sumagot ang katulong, ang boses nito ay may halong pagtataka. “Hindi po umuwi si Ms. Mendoza, sir. Akala ko po ba ay magkasama kayong mag-hapunan sa labas?”Sa isang iglap, parang may isang malamig na kamay na mahigpit na pumiga sa puso ni Miguel. Biglang nawala ang hangin sa kaniyang baga. Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan habang unti-unting pinoproseso ng utak niya ang narinig.“Isa… she didn’t come back?” malamig at may diin na tanong ni Miguel. Ang kaniyang boses ay mababa, ngunit sapat na para magpadala ng kilabot sa loob ng tahimik na bahay.Mabilis na tumango ang katulong, bahagyang napapaatras dahil sa biglaang pagbabago ng awra ng kaniyang amo. “Opo, sir. Buong araw po akong nandito sa bahay. Hindi po talaga umuwi si Ms. Mendoza kahit sandali…”Nang makita ng katulong kung paano mabilis na nagdilim ang ekspresyon sa mukha ni Miguel, awtomatiko itong napayuko at mabilis na itinikom ang bibig. Natakot itong baka may masabi pa siyang mas lalong magpagalit sa lalaki







