Chapter 2:

“Have we met somewhere before?” malamig at pamilyar na tanong nito, sapat para patigilin ang pag-ikot ng mundo ni Isa.

Isang malakas na bagyo ang tila nag-aalburoto sa loob ng puso ni Isa. Nagwawala ang kaniyang emosyon, parang gustong kumawala ng kaniyang dibdib sa sobrang lakas ng kaba at sakit.

Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, pilit niyang pinanatiling kalmado ang kaniyang mukha. Humugot siya ng malalim na paghinga, itinatago ang anumang bakas ng takot, pangungulila, o pag-aalinlangan.

“I've never met you before, Mr. Del Rosario,” malamig at walang gatol na lumabas sa kaniyang mga labi.

Paano kaming hindi magkakakilala? sigaw ng kaniyang isipan. Parang dinudurog ang kaniyang puso. Sa dinami-dami ng tao sa mundo, bakit sa kaniya pa? Ngunit sa tanang buhay niya, kailanman ay hindi niya inakala na muli niyang masisilayan ang mukha ng lalaking ito sa ganitong pagkakataon, sa ganitong sitwasyon.

Dahan-dahan siyang napayuko, iniiwasan ang nakakapapasong titig ng lalaki. Kinagat niya ang kaniyang ibabang labi, pilit nilalabanan ang panginginig ng kaniyang mga tuhod.

Nang muli siyang magsalita, siniguro niyang matatag ang kaniyang boses. “Maybe it's because I look a little like my sister. Baka kamukha ko lang po talaga siya kaya niyo nasabi 'yan.”

Hindi na nag-usisa pa si Miguel. Sa halip na magtanong, kalmado itong dumukot sa kaniyang bulsa. Isang malamig na itim na card—isang black card—ang marahan nitong inilapag sa ibabaw ng mesa, eksakto sa mismong harapan ni Isa.

“There's two hundred thousand in this account. Take it,” baritono at maawtoridad nitong utos.

Tamad na naglakbay ang maiitim at malalalim nitong mga mata pababa sa luma at kupas na bistidang suot ng dalaga. “Buy yourself something you like. Mukhang kailangan mo 'yan.”

Walang pag-aalinlangang inabot ni Isa ang card. Nanginig nang bahagya ang kaniyang mga daliri nang madampi ito sa malamig na ibabaw ng mesa. “Thank you,” tipid at sobrang pormal niyang sagot.

Ang labis na pagiging magalang niya ay tila nag-iwan ng kakaibang tensyon sa atmospera. Isang mabilis ngunit kapansin-pansing pagbabago ang dumaan sa malamig na ekspresyon ni Miguel. Parang may kung anong dumaan sa mga mata nito.

Ngunit nanatili itong tikom. Wala itong sinabi tungkol doon.

“This house was only an occasional residence for me before,” panimula ni Miguel, inililibot ang paningin sa malawak ngunit tila malungkot na kabuuan ng bahay. “From now on it will be our…”

Bigla itong natigilan.

Home. Tahanan sana ang salitang lilitaw sa kaniyang mga labi, ngunit mabilis niyang napagtanto na parang sobrang mali ng salitang iyon para sa kanila. Hindi angkop ang salitang 'tahanan' sa uri ng relasyong mayroon sila ngayon—isang malamig na kasunduan.

Pagkatapos ng ilang segundong nakakabinging katahimikan, muli itong nagsalita.

“Take a look around. Tingnan mo ang paligid. If there's anything you need, just tell my assistant.”

Akmang sasagot na sana si Isa nang biglang basagin ng malakas na pagtunog ng kaniyang cellphone ang tensyon sa pagitan nila. Nanghihinayang man, agad niya itong sinagot. Ngunit hindi pa man siya nakakapagsalita, ang nanginginig at nag-aalalang boses agad ng kaniyang ina ang bumungad sa linya.

“Isa... Have you slept with him yet? May nangyari na ba sa inyo?!”

Para siyang binuhusan ng nagyeyelong tubig. Isang matinding kaba at kahihiyan ang mabilis na gumapang sa buong pagkatao niya. Awtomatiko siyang napalingon kay Miguel, nanlalaki ang mga mata.

Sa isang iglap, nakita niya ang bahagyang pagkagulat na dumaan sa malamig na mga mata ng lalaki. Narinig niya ba? Shit! Ano ba naman 'tong si Mama!

Mabilis na umakyat ang matinding init sa magkabilang pisngi niya. Pulang-pula siya sa sobrang hiya. Agad siyang tumalikod, nakayuko, at pilit na ibinaba ang boses niya para hindi na madagdagan pa ang kahihiyan.

“Mom... How could that happen so fast? Paanong mangyayari agad 'yon? It's only been a few hours since we got married,” pabulong ngunit may diin niyang suway sa ina.

Ang babae sa kabilang linya ay agad na nabulunan sa emosyon, tila maiiyak. “Isa... Are you refusing to help your sister? Ayaw mo ba siyang tulungan?! She can never have another child! Hindi na siya pwedeng mabuntis pa. Mr. Del Rosario is also your brother-in-law's younger brother. Ang batang mabubuo ninyong dalawa ang may pinakamataas na tsansang makapagligtas kay Noah!”

Ang parehong rason na naman. Ang parehong sumbat na paulit-ulit niyang naririnig.

Mas hinigpitan ni Isa ang hawak sa kaniyang telepono. Namumuti na ang kaniyang mga buko sa sobrang higpit ng pagkakakuyom ng kaniyang kamay. Parang pinipiga ang puso niya.

Isang malamig at matalim na glint ang dumaan sa kaniyang magagandang mata. Nang muli siyang magsalita, ang boses niya ay kasinglamig na ng yelo.

“Mom. Kung wala ka nang ibang sasabihin... I'm hanging up.”

Mas lalong nag-panic ang babae sa kabilang linya.

“You need to get pregnant as soon as possible, Isa! Kailangan mong mabuntis agad! Remember the methods I taught you. Pagkatapos ninyong gawin 'yon, it's best if you stand upside down…”

…

Mariing ipinikit ni Isa ang kaniyang mga mata. Hindi na niya kaya pang pakinggan ang mga susunod na sasabihin nito.

Binaba niya ang tawag nang walang anumang paalam.

Pagkatapos humugot ng isang napakalalim na hininga para pakalmahin ang nagwawalang sistema, hinarap niya muli si Miguel. Pilit siyang ngumiti ng pormal.

“Mr. Del Rosario. The contract has been signed. Pipirmahan na po ang kontrata. I'll head home now. Uuwi na muna ako at lilipat na lang ako rito within the next few days.”

Bumaba ang paningin ni Miguel patungo sa kamay ni Isa na mahigpit pa ring nakahawak sa cellphone nito.

May kung anong madilim at malalim na emosyon ang dumaan sa mga mata ng lalaki.

Hindi naka-loudspeaker ang tawag kanina. Kahit pa ganoon, masyado silang malapit sa isa't isa kaya sapat na iyon para mahagip ni Miguel ang iilang piraso ng usapan ng mag-ina.

Hindi ba siya pumapayag? Isang katanungan ang mabilis na nabuo sa isipan ni Miguel.

Ngunit pinili niyang itikom ang kaniyang bibig. Wala siyang itinanong. Sa halip, kalmado nitong dinampot ang susi ng kotse mula sa ibabaw ng mesa.

“It's raining outside. Umuulan. I'll drive you.”

Kalahating oras ang lumipas, huminto ang makintab na sasakyan sa harap ng isang luma at medyo inaanay na apartment building.

Hindi napigilan ni Isa na makaramdam ng matinding hiya. Nakakagat-labi siyang napatingin sa labas.

Matagal nang lumipas ang panahon kung saan kailangang ipagmalaki ng pamilya Del Rosario ang kanilang yaman gamit ang mga luxury cars o nagkakahalagang milyong mga relo. Ang kotseng minaneho ni Miguel ngayon ay 'lamang' isang Maybach.

Isa pa rin itong napakagandang sasakyan na pambihira mong makikita sa kalsada. Ngunit alam ni Isa, sa kailaliman ng kaniyang isip, na ito na marahil ang pinakamurang sasakyan na nakaparada sa malawak na garahe ng lalaki.

Kasabay ng kaniyang pasadyang ginawang mamahaling suit at ang natural nitong maawtoridad na presensya, parang sobrang laking pagkakamali na nandito si Miguel. He looked completely out of place sa madilim at lumang kapitbahayan na ito.

Para siyang isang napakamahal at pambihirang luxury item na hindi sinasadyang napunta sa gitna ng mga murang paninda sa street market.

Napadpad ang paningin ni Isa pababa sa kamay ng lalaki na komportableng nakapatong sa manibela.

Kitang-kita ang pag-umbok ng mga ugat sa likod ng kaniyang palad. Ang kaniyang mga daliri ay mahahaba, matitipuno, at mukhang nag-uumapaw sa lakas.

At bigla... parang isang salamin na binasag ng malakas na bato, isang alaala ang marahas na sumira sa pader na ginawa niya sa loob ng isang taon.

Ang mismong pakiramdam ng mga kamay na iyon... ang pamamaraan kung paano ito gumalaw at naglakbay sa kabuuan ng kaniyang katawan... ay biglang nanumbalik nang napakalinaw sa kaniyang isipan.