Chapter 3:

Isang malakas na kuryente ang tila gumapang sa dibdib ni Isa. Shit! Ano bang iniisip mo, Isa?! Agad niyang iniwas ang kaniyang paningin at mabilis na tumingin sa labas ng bintana, pilit pinapakalma ang naghuhuramentadong puso.

Patuloy pa rin sa pagbuhos ang malakas na ulan sa labas.

Dahil sa sobrang lakas ng delubyo, naging malabo ang lahat ng nasa likod ng salamin. Kahit ang mga gusali sa kabilang kalsada ay tuluyan nang nilamon ng dilim at ulan.

Ang nakakulong na espasyo sa loob ng sasakyan ay unti-unting napupuno ng banayad ngunit pamilyar na amoy ng pinewood na nagmumula mismo kay Miguel.

Dahan-dahan nitong sinasakop ang kaniyang pandama, palalim nang palalim, hanggang sa ninanakaw nito ang bawat paghinga niya. God, bakit ba ang bango niya?

Bigla siyang nahirapang huminga. Parang kinakapos siya sa hangin.

“You can stop here. Dito na lang po. I'll walk the rest of the way, lalakarin ko na lang hanggang sa loob,” mabilis na saad niya.

Sumulyap si Miguel sa labas ng bintana at bahagyang kumunot ang kaniyang noo. “I forgot to keep an umbrella in the car. Wala pala akong dalang payong. I'll drive you to the entrance of your building, ihahatid na kita mismo sa tapat.”

Ngunit mabilis na nakalas ni Isa ang kaniyang seatbelt.

Ang kaniyang boses ay malambot ngunit may mabigat na pinalidad. “I'll get off here. Dito na lang talaga.”

Saglit siyang pinakatitigan ni Miguel. Naglalaban ang kanilang mga paningin bago tuluyang sumuko ang lalaki.

“Alright.”

Hindi nagtagal ay tuluyan nang huminto ang sasakyan.

Bago pa man siya tuluyang makalabas, isang malaking aso ang bigla na lamang sumulpot mula sa madilim na pasukan ng gusali at mabilis na tumakbo palagpas sa kaniya.

“Ah!”

Sa sobrang gulat, napaatras nang malakas si Isa. Nawalan siya ng balanse. Nadulas ang kaniyang paa at malakas siyang bumagsak sa sementadong kalsada.

“Ugh…” Isang matalim na sakit ang biglang sumaksak sa kaniyang binti. Ang takong ng kaniyang sapatos ay naipit sa isang drainage grate.

Iyon ang dahilan kung bakit tuluyang napilipit ang kaniyang bukong-bukong at bumagsak siya.

Sa sobrang kaba at hiya, awtomatiko siyang yumuko at pilit na hinila ang mga high heels na unang beses niya pa lang isinuot.

Dalawang beses niya pa lang itong nahihila nang biglang bumukas ang p***o ng kotse.

Isang matangkad at malawak na anino ang biglang tumabon sa kaniya.

Pakiramdam niya... parang ang aninong ito ay kayang salagin ang kahit na anong bagyo para sa kaniya.

Bago pa siya makareact o makapagsalita, naramdaman na lamang niya ang pag-angat ng kaniyang katawan. Parang wala siyang bigat na binuhat nito nang walang kahirap-hirap.

Dire-diretsong naglakad si Miguel, bitbit siya sa mga bisig nito, patungo sa mismong pasukan ng gusali.

Ilang dosenang hakbang lang ang layo nila. Ngunit dahil sa sobrang lakas ng buhos ng ulan, pareho silang basang-basa nang makarating sila sa silong.

Napansin ni Isa ang malalaking mantsa ng tubig na kumalat sa mamahaling suit ng lalaki. Kahit ang kwelyo ng kaniyang maputing polo ay basang-basa na rin.

Sa hindi malamang dahilan, biglang lumaktaw ng isang pintig ang kaniyang puso. “T-thank you.”

Madilim ang pasilyo. Walang mga ilaw kahit na nasa kasagsagan pa sila ng araw.

Ngunit sa kabila noon, malinaw na makikita ang sugat sa tuhod ng dalaga.

Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Miguel.

“Your knee is bleeding.”

Dahil sa sobrang puti ng kaniyang balat, mas lalong nagmukhang nakakapanghilakbot ang mapulang sugat.

Mapait na napatawa si Isa.

“My knee is fine. It's my ankle that got twisted.”

Habang nagsasalita, pilit niyang pinanatiling nakayuko ang kaniyang ulo. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata nito.

Ang kaniyang basang buhok ay nakadikit sa gilid ng kaniyang leeg. Ang matinding contrast sa pagitan ng maitim niyang buhok at mala-porselanang balat ay mas lalong nagpalitaw sa kaniyang pagiging delikado at marupok.

Mula sa kaniyang buhok, dahan-dahang gumapang ang maliliit na butil ng tubig pababa sa kaniyang balat... hanggang sa tuluyan itong mawala sa ilalim ng kaniyang dibdib na mabilis na tumataas at bumababa sa bawat malalim na paghinga.

Isang napakadilim na emosyon ang mabilis na dumaan sa mga mata ni Miguel.

Agad nitong iniwas ang kaniyang paningin at tumingin sa unahan.

“What floor do you live on? ? I'll carry you upstairs.”

Masyado silang malapit sa isa't isa. Ang pamilyar na amoy ng pinewood ay muling bumalot sa buong sistema ng dalaga.

Awtomatikong napahawak si Isa sa bakal na hawakan ng hagdan sa likuran niya, pilit na dumidistansya.

“Y-you don't have to, kaya ko nang umakyat mag-isa.”

Pagkabitaw ng mga salitang iyon sa kaniyang labi, isang mabigat na katahimikan ang bumalot sa kanilang dalawa.

Walang mag-asawang aarte nang ganito kalamig at kalayo sa isa't isa.

Ang lahat ng nangyayari sa sitwasyong ito ay isang malakas na sampal na nagpapaalala sa kanila kung ano nga ba talaga ang totoo nilang relasyon. Isang papel.

Pagkalipas ng ilang mabibigat na segundo, unang binasag ni Miguel ang katahimikan.

“We're husband and wife. And your ankle is injured, it needs treatment.”

Pagkatapos bitiwan ang mga salitang iyon, muli itong yumuko at walang sabing binuhat ulit ang dalaga sa kaniyang mga bisig.

“Which floor?”

Nanigas ang buong katawan ni Isa. Parang naging bato ang kaniyang gulugod.

Kahit na labag sa kalooban, dahan-dahan niyang inikot ang kaniyang mga braso at inangkla ito sa batok ng lalaki.

“The fourth floor.”

Sobrang luma na ng apartment. Ang mga bakal na hawakan ay puno na ng kalawang. Isang mahinang amoy ng pamamasa at amag ang nananatili sa hangin.

Ngunit ang lahat ng iyon ay natabunan ng isang matapang at panlalaking amoy na nakabalot kay Miguel pagkatapos nitong mabasa sa ulan.

Nanatiling matigas ang katawan ni Isa. Ginagawa niya na ang kaniyang buong makakaya para hindi tuluyang dumikit ang kaniyang katawan dito.

Ngunit ang init na nanggagaling sa lalaki ay patuloy na tumatagos mula sa kanilang mga basang damit. Parang napakainit nito... sapat para sunugin ang kaniyang balat.

Awtomatiko siyang lumayo nang bahagya at niluwagan ang kaniyang pagkakayakap.

Sa isang iglap, nagdilim ang paningin ni Miguel.

Mas lalong humigpit ang pagkakapulupot ng mga braso nito sa kaniya.

“Don't move. H'wag kang malikot.”

Ang kaniyang mababa at baritonong boses ay parang humaplos sa mismong tainga ng dalaga.

Isang malakas na panginginig ang tumakbo sa buong katawan ni Isa. God, why is he doing this?

Umakyat ang matinding pamumula sa kaniyang mukha hanggang sa kaniyang mga tainga. Mas lalo siyang napayuko, hindi alam kung saan itatago ang mukha.

At doon niya napansin ang mismong suot niyang bistida.

Dahil sa basang tela, mahigpit na nakadikit ito sa kaniyang buong katawan. Naging halos silag na ang tela, at malinaw na naaaninag ang mga hugis at kurba sa ilalim nito.

Isang matinding pagsabog ng kahihiyan ang yumanig sa kaniya. Sa buong buhay niya, ngayon lang siya nakaramdam ng ganitong klaseng matinding hiya.

Mabuti na lamang at mabilis ang naging malalaking hakbang ni Miguel paakyat.

Hindi nagtagal ay nakarating sila sa ika-apat na palapag. Ang pamilyar na p***o ng kaniyang inuupahan ay tuluyan nang bumungad sa kanila.

Nakawala ang isang malalim na buntong-hininga ng kaginhawaan mula sa mga labi ni Isa.

“Thank you. Nandito na tayo.”

Saglit na napadpad ang paningin ni Miguel sa lumang bakal na p***o na kinakitaan na ng maraming kalawang.

Pagkatapos ay napakabanayad siyang ibinaba nito sa sahig.

“Do you have a first aid kit at home? If your ankle isn't treated right away, mabilis 'yang mamamaga by tomorrow.”

Siyempre mayroon. Isa siyang doktor. Palagi siyang may nakahandang mga medikal na suplay sa kaniyang bahay.

“I do. I'll take care of it myself. It's not a serious injury.”

Habang nagsasalita, ipinasok niya ang susi at binuksan ang p***o.

Ngunit bago pa man siya pumasok, ang maliit at masikip na espasyo sa loob ay nagbigay sa kaniya ng isang segundong pag-aalinlangan.

Nilingon niya ang lalaki at pinagmasdan ito.

Nakatayo ito sa makipot at madilim na pasilyo. Ang kaniyang napakalinis, mayaman, at maawtoridad na presensya ay parang isang napakalaking pagkakamali sa lugar na iyon.

Para siyang isang nagliliwanag na araw na dumating kasama ng isang malakas na bagyo. Kahit ang madilim na pasilyo ay tila lumiwanag dahil sa presensya niya.

Mabilis na umiwas ng tingin si Isa at humakbang papasok sa loob.

“Thank you for carrying me upstairs, lilinisin ko na 'to at magpapahinga.”

Sa totoo lang, bilang kagandahang-asal, dapat niya itong papasukin upang magpatuyo.

Ngunit alam niyang hindi kailanman nabibilang si Miguel sa ganitong lugar. Ang kaniyang maliit na inuupahang apartment ay sobrang sikip para magkasya ang isang presensyang kasing-laki at kasing-lakas niya.

May dumaan na kung anong emosyon sa mga mata ni Miguel habang pinagmamasdan ang nakatalikod na pigura ni Isa.

"Get some rest. If you're still uncomfortable later, call me.”

Eksakto namang tumunog ang telepono ng lalaki. Galing sa kaniyang assistant.

“Sir. I've sent Miss Mendoza's file to you.”