Kabanata 5

Pagsapit ng gabi, hindi pa rin mapakali si Vianna sa loob ng bahay niya. Ilang oras na ang lumipas mula nang makita niya ang dalawang pulang guhit sa pregnancy test pero hanggang sa mga oras na iyon, hindi pa rin niya matanggap ang katotohanan. Pakiramdam niya ay parang may kung anong mabigat na nakadagan sa dibdib niya habang paulit-ulit niyang iniisip ang nangyari. Hindi niya lubos maisip na sa isang gabing hindi niya inaasahan ay mababago nang tuluyan ang buong buhay niya. Hindi niya alam kung paano haharapin ang katotohanan na may batang nabubuo sa sinapupunan niya. At mas lalong hindi niya alam kung paano niya itatago iyon lalo na sa lalaking may kinalaman sa lahat ng ito.

Nakaupo siya sa sofa habang yakap ang sarili at nakatitig lang sa kawalan. Ilang beses na niyang pinilit pakalmahin ang sarili pero hindi niya magawa. Tuwing naiisip niya ang dalawang pulang guhit, mas lalo siyang kinakabahan. Hindi niya puwedeng sabihin kahit kanino. Hindi niya puwedeng malaman iyon ng kahit na sino. Paano kung malaman ng pamilya nila? Paano kung malaman ni Bryan? Paano kung malaman ni Nika? At higit sa lahat, paano kung malaman ni Azrael?

Napapikit siya ng mariin habang napahawak sa noo niya. Kuya ng ex-fiancé niya ang nakabuntis sa kanya. Sa tuwing pumapasok sa isip niya ang bagay na iyon, mas lalo siyang nilalamon ng hiya at kaba. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Hindi niya alam kung saan siya magsisimula.

Bigla na lang muling umilaw ang cellphone niya na nakapatong sa mesa.

Napatingin siya roon at agad na nanikip ang dibdib niya nang makita ang pangalan sa screen.

Azrael Calling…

Mabilis niyang inabot ang cellphone at pinatay ang tawag bago pa tuluyang tumunog nang matagal. Nanginginig ang kamay niya habang mariing hawak iyon. Ilang minuto pa lang ang lumipas ay muli na namang tumawag ang lalaki.

Napapikit si Vianna ng mariin.

“Tumigil ka na…” mahina niyang bulong sa sarili.

Hindi niya puwedeng kausapin si Azrael ngayon. Hindi sa lagay ng isip niya. Hindi habang kagagaling lang niya sa pinakamalaking shock ng buhay niya.

Muli niyang pinatay ang tawag.

Ilang segundo pa ang lumipas at may message na naman.

[Why are you not answering?]

Napahigpit ang hawak niya sa cellphone bago niya mabilis na pinatay ang screen. Huminga siya nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili. Hindi niya alam kung bakit parang mas lalo siyang kinakabahan sa tuwing si Azrael ang lumalapit sa kanya. Sa isip niya, mas mabuting umiwas muna siya rito. Mas mabuting huwag muna niyang makita ang lalaki dahil natatakot siyang baka may mahalata ito sa kanya.

Pero hindi pa man siya tuluyang nakakapag-isip nang maayos ay bigla niyang narinig ang doorbell. Napakunot agad ang noo niya. Wala naman siyang inaasahang bisita.

Dahan-dahan siyang tumayo at nagtungo sa pinto habang mabilis ang tibok ng puso niya. Ngunit nang buksan niya iyon, agad siyang natigilan.

Nakatayo sa harap niya si Azrael.

Naka-black polo shirt ito at dark pants habang seryoso ang mukha. Sa isang kamay nito ay may dalang paper bag na tila galing sa mamahaling restaurant habang sa kabilang kamay ay hawak ang cellphone nito. Nakatingin ito sa kanya na parang kanina pa hindi mapakali.

Nanlaki ang mga mata ni Vianna.

“A-Azrael?”

“Hindi mo sinasagot ang tawag ko kaya nagpunta ako dito.”

Napalunok si Vianna habang napaatras ng kaunti.

“Ano bang ginagawa mo dito? Bakit ka pa nagpunta dito?”

Tinitigan siya ni Azrael mula ulo hanggang paa bago bahagyang kumunot ang noo nito.

“Nag-aalala ako sa’yo.”

Parang may kung anong dumaan sa dibdib ni Vianna sa simpleng sagot na iyon pero mabilis niya ring pinigilan ang sarili.

“Hindi mo kailangang mag-alala. Ayos lang ako.”

“Talaga?” tanong ni Azrael habang nakatitig sa mukha niya. “Mukha ka bang okay? Bakit parang hindi naman?”

Napaiwas ng tingin si Vianna dahil pakiramdam niya ay para siyang hinuhubaran ng lalaki sa klase ng titig nito.

“Ayos lang ako. Pwede ka ng umalis.”

Pero imbes na umalis ay bahagyang tinaas ni Azrael ang hawak nitong paper bag.

“May dala akong pagkain. Kumain ka ba? Bakit parang hindi?”

Natigilan si Vianna.

Hindi niya alam kung bakit parang mas lalo siyang kinakabahan sa simpleng concern na ipinapakita ng lalaki.

“Hindi ko kailangan iyan.”

“Ako ang nagsasabing kailangan mo.”

Naiinis na napakagat-labi si Vianna.

“Azrael, umalis ka na.”

Pero hindi ito gumalaw. Sa halip ay dahan-dahan itong pumasok sa loob ng bahay na para bang bahay rin nito iyon.

“Hoy! Azrael!” gulat niyang sabi.

Pero hindi siya pinansin ng lalaki. Dumiretso ito sa kusina at ipinatong ang dala nitong pagkain sa mesa bago dahan-dahang humarap sa kanya.

“Ano bang ginagawa mo? Siraulo ka ba?” asar na tanong ni Vianna.

“Kakain ka muna bago ako aalis dito.”

“Hindi ako gutom.”

“Hindi ako naniniwalang hindi ka gutom. Halika na't sabayan mo akong kumain.”

Napailing si Vianna habang nararamdaman niyang mas lalo siyang naiirita at kinakabahan kay Azrael.

“Hindi kita pinapapasok dito para utusan mo lang ako at sundin kita.”

Tinitigan siya ni Azrael ng diretso bago marahang nagsalita.

“Hindi ako aalis hangga’t hindi ako sigurado na okay ka. Please, huwag ka ng matigas pa ang ulo.”

Parang may kung anong bumara sa lalamunan ni Vianna.. Hindi niya alam kung bakit parang gusto niyang maiyak sa simpleng sinabi nito. Hindi niya puwedeng masanay sa ganito.. Hindi niya puwedeng hayaang lumambot ang puso niya. Lalo na ngayon. Lalo na sa katotohanang may lihim siyang kailangang itago.

“Azrael, please… umalis ka na,” mahinang sabi niya habang pilit pinapatatag ang boses niya.

Pero imbes na umalis ay mas lalo itong lumapit.

“Vianna, may nangyayari ba sa iyo? Bakit parang iba yata ang kinikilos mo?”

Napaatras agad si Vianna.

“W-Wala.”

“Then look at me.”

Napailing siya habang umiwas ng tingin.

“Ayaw ko.”

“Vianna.”

Mas lumakas ang kaba sa dibdib niya. Pakiramdam niya ay kapag tumingin siya rito ay baka tuluyan na siyang bumigay.

“Umalis ka na kasi!” mas malakas na sabi niya.

Napahinto si Azrael bago mas lalong kumunot ang noo nito.

“Bakit mo ba ako itinataboy?”

“Dahil gusto kong mapag-isa!”

“Hindi ako naniniwalang iyon lang ang dahilan.”

Napahigpit ang hawak ni Vianna sa sariling braso…habang nararamdaman niyang parang sasabog ang dibdib niya.. Ayaw niyang mahalata ng lalaki. Ayaw niyang malaman nitong may batang nabubuo sa tiyan niya. Ayaw niyang makarinig ng kahit ano mula rito.

“Please…” halos pabulong niyang sabi.

Ngunit hindi agad gumalaw si Azrael. Bagkus ay tinitigan siya nito nang mabuti at doon mas lalo niyang naramdaman ang kaba. Bigla itong lumapit at dahan-dahang hinawakan ang mukha niya.

Napasinghap si Vianna.

“Ano bang tinatakasan mo, Vianna?” mahina ngunit mabigat nitong tanong.

Nanlaki ang mga mata niya at wala siyang maisagot. Hindi niya alam kung bakit parang mas lalo siyang nanghihina habang nakatitig sa lalaki. Napakagat-labi siya habang pilit pinipigilan ang sarili niyang umiyak.

“Ayaw kong makita ka na ganito,” mahinang sabi ni Azrael.

Tuluyan ng nanlabo ang paningin ni Vianna. Dahil sa totoo lang… sa mga oras na iyon….ang simpleng concern ni Azrael ang mas lalong nagpapagulo sa kanya. Mas lalo siyang nahihirapan. Dahan-dahan niyang inalis ang kamay nito sa mukha niya.

“Please, Azrael… umalis ka na.”

Pero imbes na sumunod ay mas lalo itong lumapit.. Halos wala nang espasyo sa pagitan nila. Ramdam ni Vianna ang init ng katawan nito at ang mabigat na titig nitong nakatutok sa kanya. Mas lalo siyang nanghina. Bago pa siya makagalaw, mariin siyang hinalikan ni Azrael sa labi bago dinakma ang kanyang matabang puday.