LOGINShare
ตอนที่ 23 อะไรเย็น ๆ แตะแก้ม
Last Updated:
2025-12-25 08:37:21“เข้าไหม ?”
“เหมือนเดิม” “โอเค” “ดีล” บทสนทนาของสองสาวที่เดินผ่านหน้าห้องชมรมเรื่องเล่าขนหัวลุกที่มีรายชื่อสมาชิกพร้อมรูปถ่ายหน้าตรงแปะอยู่หน้าห้อง ไม่เพียงแค่เดินผ่าน แต่กลับไม่มองเหลียวมองเลยด้วยซ้ำ ตลอดช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านไป ทุกครั้งที่มีชั่วโมงชมรมในแต่ละสัปดาห์ ป๊อบและเจสมักจะหายหน้าจากการเข้ารับฟังเรื่องหลอนทุกครั้ง ยังดีที่ชมรมไม่ได้มีการเช็กชื่อ เพียงมีรายชื่ออยู่ในชมรมใดชมรมหนึ่งก็เพียงพอเพื่อผ่านในเทอมนั้น ๆ แล้ว ยิ่งในช่วงนี้แล้ว พี่กล้าผู้คอยรบกวนจิตใจน้อย ๆ ของป๊อบก็ได้ถูกเรียกเก็บตัวทีมจังหวัดเพื่อซ้อมไปแข่งกีฬาเยาวชนแห่งชาติ เธอจึงดูมีความสุขหน่อย ๆ แต่ก็ไม่วายที่จะส่งข้อความมาหยอดเธอไม่ขาดสาย “ทำไรอยู่ครับน้องปานใจ” “นอนเล่น” “กินไรยังเอ่ย” “กินแล้ว” “อาบน้ำยัง” “อาบแล้ว” “วันนี้เหนื่อยมากเลย ขอกำลังใจหน่อยดิ” “สู้ ๆ” “ตั้งใจเรียนนะ” “ค่ะ” ข้อความประมาณนี้ถูกส่งมาทุกวันตามช่วงเวลาของบริบทข้อความ เธอก็เพียงได้ตอบกลับสั้นห้วนตามมารยาทแล้วปัดทิ้ง มีเพียงเพื่อนสาวที่ได้อ่านข้อความแล้วบิดเขินตัวงอ “มึง ... กูว่ายังไงพี่เขาก็ชอบมึงว่ะ” เพื่อนสาวที่เมื่อเวลาผ่านไป ความสนิทก็แน่นแฟ้นขึ้น ระดับภาษาจึงถูกเลื่อนเป็นระดับโคตรเป็นกันเอง “เพ้อเจ้อ” สาวน้อยตอบกลับด้วยเสียงสั้นห้วน พร้อมนั่งดูบิวตี้บล็อกเกอร์ที่ชื่นชอบต่อ “มึงไม่คิดว่าเขาชอบมึงหน่อยเหรอ” เพื่อนสาวส่องกระจกปัดแก้มซ้ายขวา ถามต่อ “พี่เขาก็คงทำแบบนี้กับหลาย ๆ คนแหละ” สาวน้อยตอบกลับ “มึง !!! มึงอ่านดูดี ๆ กูว่าข้อความแบบนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคนปะ” เพื่อนสาวพักกิจกรรมที่ทำอยู่ หันมองหน้าพูดด้วยความจริงจัง “ถึงอย่างนั้นกูก็ไม่ได้ชอบพี่เขาสักหน่อย” สาวน้อยตอบกลับพร้อมเบ้ปากเหลือกตา “หน็อยยยยย ... กูละอยากเป็นมึงจริงจริ้งงงง ถ้าเป็นกูนะ กูไปเลือกชุดเจ้าสาวไว้แล้ว” เพื่อนสาวกุมมือตรงหน้าอก มองบนทำหน้าเคลิ้ม “เอาไปดิ กูให้” “เอามา” เพื่อนสาวทำท่ากวาดกอดเข้าหาตัว สองสาวทำกิจกรรมของตัวเองต่อตรงม้าหินอ่อนใต้ร่มไทรหน้าตึกวิทย์ฯ ที่เป็นตึกประจำการของชมรมต่าง ๆ ในหมวด รวมไปถึงชมรมของพวกเธอที่มีครูวิทย์ฯ ที่ชอบเรื่องลี้ลับเป็นที่ปรึกษาชมรม “นั่นไง คนในใจมึงมาแล้ว” เพื่อนสาวสะกิดสาวน้อยที่กำลังทำท่าทางตามวิดีโอที่กำลังดู “ใครอีก” สาวน้อยตอบกลับเชิงเริ่มจะรำคาญ “กานต์ไง” สาวน้อยรีบรนมองหาในทันที ที่ได้ยินชื่อกานต์ ปิดคลิปที่กำลังอินลง แล้วยืนขึ้นเตรียมพร้อมที่จะทักทาย “กานต์ !” สาวน้อยเรียกทักทันทีที่หนุ่มน้อยเดินผ่านตึกอังกฤษมา “ไงป๊อบ เจส” หนุ่มน้อยเดินเข้ามาหา “ป๊อบกับเจสไม่เข้าร่วมชมรมเหรอ” หนุ่มน้อยเอ่ยถาม “เอิ่มมม ...” สาวน้อยอ้ำอึ้งที่จะตอบไปตรง ๆ “หลบเหรอ” “ใช่” เพื่อนสาวตอบขัดขึ้นโดยไม่สนว่าสาวน้อยกำลังคิดเหตุผลดี ๆ เพื่อที่จะตอบอยู่ “แบบนี้พี่เขาไม่ว่าเหรอ” หนุ่มน้อยถามด้วยความสงสัย “ไม่หรอกมั้ง ไม่เห็นมีใครมาตามนะ” สาวน้อยตอบกลับพร้อมนั่งลง “แล้วกานต์มาทำไรตรงนี้ ไม่ไปอยู่สนามอะ” สาวน้อยถามกลับ “ชั่วโมงนี้พี่เขาให้มาดูเทคนิคกับแบบแผนน่ะ เลยต้องมาดูที่ห้อง” หนุ่มน้อยตอบกลับ “ห้องชมรมกานต์ ห้องไหนอะ” สาวน้อยหันมองห้องเพื่อเดา “ห้อง 104 น่ะ” หนุ่มน้อยตอบพร้อมชี้ไปที่ห้อง “เห้ย ! จริงปะ ข้าง ๆ กันเลย” เพื่อนสาวร้องตอบด้วยน้ำเสียงตกใจ “ป๊อบไปด้วยได้ปะ” สาวน้อยเอ่ยอ้อน “กานต์ไม่แน่ใจอะว่าพี่เขาจะให้เข้าไปไหม” หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเจื่อนเกรงใจ “ก็น่าจะไม่ได้หรอกเนอะ” สาวน้อยทำหน้าผิดหวังก่อนจะหัวเราะขบเบากลบ “กานต์ต้องไปแล้ว เจอกันนะ” หนุ่มน้อยโบกมือลา “โอเค ป๊อบจะรอตรงนี้นะ” สาวน้อยโบกมือกลับ
Latest chapter
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
You may also like
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol31.6K viewsBAD INTEREST เพื่อน (ขัดดอก)
Badstyle_24.7K viewsBad Engineer ล่ามรักร้ายวิศวะหวงรัก
BlueSoda10.2K viewsวิศวะร้ายคลั่งรัก
Bluebell0311.3K viewsจำเลยลับของเสือร้าย
โซลสตาร์ seoulstar2.4K viewsเมีย 2021
นิยายของเนม388 viewsบริการรัก มาเฟียเถื่อน
Ballamira1.6K viewsCraving Love เสือหิวไม่เลือกน้อง
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว7.8K views
