로그인공유
ตอนที่ 22 แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม
최신 업데이트:
2025-12-24 12:52:44“แก ฉันว่าเรามาช้าไป” เจสเอ่ยบอกคนข้าง ๆ
ทั้งสองยืนมองลูกโป่งหลายหลากสีถูกแจกจ่ายให้กับคนอื่น ๆ เอกสารต่าง ๆ ถูกรวบเข้าด้วยกัน “แต่ครูบอกว่าทุกคนต้องมีชมรมนะ” ป๊อบหันหน้าซื่อตอบกลับ “เราเข้าไปดูกันดีกว่า เผื่อจะมีชมรมยังไม่เต็ม” สาวน้อยคว้าแขนเพื่อนรักเดินเข้ามาในหอประชุม ที่เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังสุดเหวี่ยงกับการกระโดดไปพร้อมกับเสียงกระเดื่องกลอง สองสาวเพื่อนรักเดินจูงแขนกันเข้าไปในหอประชุม ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหม่า ท่ามกลางความวุ่นวายที่เป็นระเบียบ เท้าของเหล่านักเต้นลอยเหนือพื้นหินขัดเป็นจังหวะเดียวกัน เหล่าชายหนุ่มกอดคอตามกลุ่มเพื่อนกระโดดชูมือยกสูงชอบใจตัวลอย “นั่นไงป๊อบ ยังมีซุ้มที่ยังไม่เก็บ” เจสชี้นิ้วไปยังมุมข้างเวทีฝั่งขวา ที่เป็นมุมอับแทบจะมองไม่เห็นถ้าไม่หาดี ๆ “เอาเนอะ อย่างน้อยก็มีชมรม” สาวน้อยมองมุ่งไปยังโต๊ะลงทะเบียน สาวน้อยเดินเลาะออกด้านข้าง ๆ ของหอประชุม เพื่อหลีกหนีผู้คนที่อัดแน่น เหล่ากลุ่มเพื่อนสี่ห้าคนกอดคอกันกระโดดไปพร้อม ๆ กัน จนหลังเบียดดันตัวเธอจนเกือบจะล้ม เอื้อก ~ “ขอโทษครับ เป็นไรไหม ?” หนุ่มน้อยกระโดดถอยหลังชน พร้อมหันหน้ามาขอโทษในทันที “ไม่เป็นรา ...” สาวน้อยเซถอยหลังพยุงตัวไม่ให้ล้ม หันหน้ามองตามเสียงขอโทษ “กานต์” “อ้าวป๊อบ” “ดีจ้ากานต์” เจสยกมือขึ้นทักทาย “ดีเจส” กานต์ยกมือทักทายตอบ “ป๊อบกับเจสเลือกชมรมยัง ?” “ยังเลย เราเพิ่งมาถึงกันน่ะ” “ไม่ใช่เขาเก็บหมดแล้วเหรอ” “ป๊อบเห็นเหลืออยู่โต๊ะนึงน่ะ ตรงมุมนั้นน่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าชมรมอะไร” สาวน้อยชี้นิ้วไปยังโต๊ะลงทะเบียน “อ่อ” “รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวเขาเก็บของ” เจสดึงราวแขนป๊อบไปข้างหน้า “ป๊อบไปแล้วนะ ... เจอกัน” สาวน้อยยกมือพร้อมร่างเล็กที่ถูกแรงดึงมหาศาลฉุดไป “เจอกัน” หนุ่มน้อยมองตาจนเธอไปถึงโต๊ะลงทะเบียน พร้อมรอยยิ้มมุมปาก “พี่คะ คนเต็มหรือยังคะ ?” เจสลากร่างบางน้อยวางตรงขอบโต๊ะขาว “คะ ?” พี่สาวปกสามดาวโบดำตอบกลับเชิงอุทานด้วยความตกใจในคำถาม “ยังรับอยู่ไหมคะ ?” ป๊อบเรียบเรียงน้ำเสียงอ่อนนุ่มถามซ้ำไปอีกรอบ “รับค่ะ” พี่สาวยิ้มรับด้วยความยินดี “พวกหนูสองคนลงค่ะ ขอปากกาด้วยค่ะ” เจสพยักหน้าตกลง มองทั่วโต๊ะขาวหาปากกา “เอ่อ ... อย่าเพิ่งค่ะน้อง น้องรู้ใช่ไหมคะว่านี่ชมรมอะไร” “ชมรมอะไรคะ ?” ป๊อบกางมือยั้งเจสที่กำลังง่วนอยู่กับการหาปากกาในกระเป๋า “ชมรมเรื่องเล่าขนหัวลุกค่ะ” “เจส ... หยุด” สาวน้อยพยายามคว้ามือเพื่อนสาวที่คว้าปากกาได้พอดี “นี่ป๊อบ ปากกา” “เจส ... ได้ฟังชื่อชมรมเมื่อกี้ไหม” “ฟังสิ --- ชมรมอะไรนะ” เจสเงยหน้าจากการง่วนหาของ “เรื่องเล่าขนหัวลุก” แป้ก ~ เสียงปากกาลูกลื่นหล่นลงพื้น แม้เสียงดนตรีรอบบข้างจะดังมากแค่ไหน เสียงปากกาหล่นยังแทบจะดังกว่า “เรื่องเล่าขนหัวลุก ?” เจสมองหน้าตรงด้วยตาเบิกโพลงไม่สนปากกาที่หล่น “เจส ป๊อบว่าเราไปขอลงกับชมรมอื่นกันดีไหม ?” สาวน้อยคว้าลมหามือคนข้าง ๆ “เจสก็ว่างั้น” เจสยื่นมือตัวเองไปให้ป๊อบจับ “นี่ค่ะน้อง ปากกา” พี่สาวโบดำวางปากกาลงกระดาษเลื่อนมาข้างหน้าให้ “ชมรมของเราไม่ได้อะไรมากหรอกค่ะน้อง ในแต่ละชั่วโมงก็แค่มานั่งเล่า นั่งฟังเรื่องผีกันชิว ๆ” พี่สาวโบดำยิ้มเจื่อนหรี่ตาครึ่ง “พะ... พี่คะ พวกหนูไม่น่าจะไหวหรอกค่ะ --- ขะ... ขอตัวนะคะ” เจสตอบกลับด้วยสีหน้าและรอยยิ้มเจื่อน ๆ “ไปกันเถอะมึง / ปะ” ตุ้บ ! โอ้ยยยย ! สาวน้อยเดินชนเข้ากับอะไรบางอย่างเข้าอย่างจัง จนใบหน้าของเธอหยุดพักเข้ากับตรงนั้น “จะไปไหนกันครับ” “น้องคะเป็นไรมากไหมคะ --- ไอ้กล้าไอ้ห่านี่ขอโทษน้องเขาเลย” พี่สาวโบดำร้องดังข้ามโต๊ะขาว “ขอโทษครับ --- น้องปานใจ” สาวน้อยที่กำลังบีบจมูกที่เพิ่งกระแทก หลับตาปี๋ด้วยความเจ็บได้ยินเสียงที่ค่อนข้างจะคุ้น พร้อมชื่อที่เกือบจะหลอนหู ค่อย ๆ เงยหน้าผ่านหน้าอกแน่นกว้างของเจ้าตัวขึ้นมามอง “พี่คนนี้อีกแล้วเหรอ” สาวน้อยเงยหน้าลืมตามอง สีหน้าแห่งความ ‘อีกแล้วเหรอ’ ผุดขึ้นมา พร้อมดีดตัวออกจากหน้าอกแน่นกว้างทันที “พี่คนนี้แล้วยังไงครับน้อง ... ปานใจ” ชายหนุ่มตรงหน้าพูดเล่นเสียงเล็กพร้อมทำหน้าทะเล้นหยอกล้อ “เห้อ --- ไปกันเถอะเจส” สาวน้อยถอนหายใจ จูงมือคนข้าง ๆ พยายามเดินหลบเฉียดข้างชายหนุ่ม “น้องรู้ไหมว่าชมรมอื่นน่ะ เขาปิดรับกันหมดแล้ว” ประโยคสั้น ๆ ที่ทำทั้งสองหยุดชะงักจากการก้าวเดินไปได้เพียงครึ่งก้าว “แล้วรู้ใช่ไหมว่าถ้าไม่มีชมรมอยู่ กิจกรรมประจำเทอมก็ไม่ผ่านน่ะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยกระซิบตามหลัง สองสาวมองหน้ากัน คล้ายจะปรึกษากันผ่านสายตาที่แค่มองก็รู้ความหมาย นัย ๆ ว่า ‘เอาไงดี’ “หึ” พี่กล้าเลิกคิ้วเอียงคอไปยังกระดาษขาวที่มีปากกาวางทับ คล้ายจะบอกว่า ‘นี่ไง’ สองสาวหันหน้าเข้าหากัน กระซิบกระซาบปรึกษากันอยู่ชั่วขณะ “แกเอาไง” เจสถาม “แกเอาไงเราเอาด้วย” “แต่เราไม่อยากเอาเลยอ่า” “เราก็ไม่อยากเอา” “แต่เราไม่มีตัวเลือกแล้วนะ” “ก็คงต้องอย่างนั้น” “เห้อ / เห้อ” สองสาวถอนหายใจแรงพร้อมกัน แล้วหันหน้ามองพี่กล้าที่ยืนรอคำตอบอยู่ตรงหน้า แค่ก ~ ชายหนุ่มกดปากกาลูกลื่น ยื่นให้สาวน้อย “เอาก็เอาวะ” สาวน้อยพูดเบาในลำคอ หยิบปากกาในมือ ก้มตัวเขียนชื่อตัวเองลงชื่อว่าง เขียนเสร็จก็ยื่นให้เพื่อนที่ยืนเกาะอยู่ข้างหลังเขียนต่อ “เสร็จแล้วค่ะ” สาวน้อยวางปากกาทับกระดาษไว้ พี่กล้าก้มลงอ่านตรวจสอบก่อนจะเผยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพอใจออกมา “พวกหนูไปได้แล้วใช่ไหมคะ” สาวน้อยเอ่ยถาม “ครับ” พี่กล้าก้มตัวไขว้ขาผายมือให้สาวน้อย “เจอกันในชั่วโมงนะครับ พี่มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง รับรองน้องขนลุกซู่แน่ ๆ” พี่กล้าเอ่ยตามหลังสาวน้อยที่เดินพ้นออกมาและแทบจะไม่อยากหันไปตอบโต้ “ทำไมมันซวยได้ขนาดนี้วะแก” สาวน้อยเอ่ยบ่นทันทีเมื่อเดินพ้นจากจุดนั้นมาสักระยะ “เนอะ เหลือชมรมก็ชมรมผี ฉันละเกลียดที่สุดเลย” เจสบ่นตาม “แล้วนี่แกจะยังดูคอนเสิร์ตต่อปะ” เจสถามต่อ “ไม่อะหมดอารมณ์” สาวน้อยเดินมุ่งหนีจากหอประชุมด้วยสีหน้าเช็ง ๆ . . . “นี่น่ะเหรอเหตุผลของมึงที่ให้กูเปิดซุ้มไว้ ห้ะ ไอ้กล้า !” “ก็น้องเขาไม่มีชมรม มึงก็เห็นใจเขาหน่อยดี้” “มึงว่าน้องเขาอยากเข้าชมรมมึงไหม ? กูว่าไม่นะ ดูกลัวกันสุด ๆ เลย” “ก็ดีกว่าไม่มีให้ลงล่ะวะ เดี๋ยวน้องเขากินชิน” “กูว่ามันแปลก ๆ นะ --- มึงสนใจน้องเขาใช่ไหม” “เพ้อเจ้ออีสัส --- เก็บของ ๆ กูจะได้ขึ้นต่อวงนี้” “เออ ไปเล่นให้มันสุดเหวี่ยงนะ กูจะรอเต้นข้างล่าง แต่อย่าให้ถึงขั้นโยนกีตาร์ใส่แฟนพี่แจนเหมือนปีที่แล้วนะ” “มึง ! ระดับกู ... โยนอยู่แล้ว”
최신 챕터
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
다른 추천
เมียดื้อของเฮียโซล
เอวาริณ ชาริณ12.0K 조회수พันธะร้ายพ่ายรัก
โซลสตาร์ seoulstar6.7K 조회수ทวงรักร้ายนายวิศวะ(เลว) | เวหา x เชอรีน
Aoybabyz8.5K 조회수BAD FWB เสือไม่กินเด็ก
ฅนบนดอย7.2K 조회수จำเลยลับของเสือร้าย
โซลสตาร์ seoulstar2.4K 조회수BAD FIANCE รักร้ายกับยัยคู่หมั้น
จิรณิกา17 조회수บำเรอรักวิศวะร้าย
ชะนีติดมันส์1.4K 조회수เด็กคนนี้หวงรักเพื่อนพี่ชาย 18+ ( Set 4 Just Only You 3/4)
บีน่าเลดี้2.8K 조회수
