FAZER LOGINCompartilhar
ตอนที่ 46 เครื่องดื่มเกลือแร่เกลือใจ 2
Última atualização:
2026-02-02 09:32:38ในขณะที่หนุ่มน้อย นั่งยืดเส้นยืดสายรอให้แม่มารับ จู่ ๆ สาวเจ้าเนื้อชุดพละสีฟ้า เดินเข้ามาพร้อมกับน้ำดื่มเกลือแร่ในมือ เขาพอจะดูออกว่าเธอตั้งใจเดินเอามาให้ ด้วยการสังเกตมาหลายต่อหลายวัน เธอจะชอบให้เพื่อนเอามาวางไว้ใกล้ ๆ กระเป๋าของเขาเสมอหลังซ้อมเสร็จ และเขาก็ไม่ปฏิเสธน้ำใจนั้น
“อะ พี่ให้” สาวเจ้าเนื้อผิวขาวผ่องเมื่อแสงไฟส่องกระทบ ยื่นให้ หนุ่มน้อยยื่นมือไปรับพร้อมยิ้มให้ ก่อนที่เธอจะหันหลังจะมุ่งเดินกลับไปทางเดิม “เดี๋ยวก่อนครับ” หนุ่มน้อยเรียกตามก่อนที่เธอจะหันสุดตัว “ขอบคุณนะครับ” เธอหันมายิ้มเขิน ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ พี่เต็มใจ” “ผมกานต์นะครับ มอหนึ่ง” “พี่รู้” “เอ่อ ... คือ ... พี่ ... เอามาให้ผมแบบนี้ทุกวันทำไมครับ” หนุ่มน้อยเอ่ยถามด้วยเสียงติดขัด “เอาตรง ๆ ไหม” เธอมองหน้าหนุ่มน้อย หนุ่มน้อยพยักหน้ารับด้วยความอยากรู้ “พี่ชอบน้อง” จากใบหน้าแดงร้อนจากเล่นกีฬาที่กำลังกลับสีเดิมเพราะยืดคลาย กลับกลายแดงขึ้นซ้ำอีกครั้ง ครั้งนี้แดงยิ่งกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เสียงหัวใจเต้นดังถี่จนแทบจะได้ยินออกมาข้างนอก กระโดดตบวอลเลย์บอลเป็นเกือบร้อยลูก ยังไม่เต้นเท่านี้เลย “พี่พูดเล่นพูดจริง” หนุ่มน้อยที่ไม่เคยสัมผัสประสบการณ์ใจเต้น เอ่ยถามด้วยความรู้สึกมึนงง “ถ้าพูดเล่นพี่จะมานั่งเฝ้าน้องแบบนี้ทุกวันเหรอ ... พี่ไปล่ะ ไว้เจอกันนะเบบี๋ของพี่” พูดเสร็จเธอก็วิ่งลิ่วลับหายไป ทิ้งไว้เพียงแต่หนุ่มน้อยที่ยังคงหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียว ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันช่างแปลกใหม่สำหรับเขาเอามาก ๆ จากที่เคยโตมา ใจเต้นแรงสุดก็ตอนที่เพื่อนสาวล้มเป็นลมต่อหน้าต่อตาแต่กลับวิ่งไปคว้าไม่ทัน นั่นน่าจะเป็นใจเต้นถี่แรงครั้งล่าสุดที่จำได้ แล้วครั้งนี้ที่เต้นถี่ดังขนาดนี้ มันคือความรู้สึกอะไร เขานั่งทบทวนความรู้สึกนั้นอยู่สักพัก จนแสงไฟรถยกสูงส่องเข้าหน้าที่ยังเหวออยู่ “กลับบ้านกันลูก” แม่ตะโกนเรียกจากข้างในรถ ช่วยปลุกหนุ่มน้อยตื่นจากภวังค์ความคิด “สวัสดีครับแม่” หนุ่มน้อยก้มลอดตัวเข้านั่งข้างแม่ “สวัสดีลูก ทำไมแม่โทรหาไม่รับสายแม่” “อ่อ อ้อ ผมยืดเส้นอยู่น่ะครับ เลยไม่จับโทรศัพท์เลย” แม่หันมองยิ้มมุมปากด้วยสีหน้าสงสัยในน้ำเสียง เพราะตลอดมาลูกชายไม่เคยพูดด้วยน้ำเสียงลังเลในคำพูดของตัวเองแบบนี้มาก่อน “ลูกมีอะไรปะ” แม่ยิ้มสงสัยหันหน้าเอ่ยถาม “มะ มะ ไม่ครับ ไม่มีอะไร” หนุ่มน้อยพยายามหันหน้าหนีสายตาซักไซ้ของแม่ “ไม่ใช่ว่ามีคนมาทำให้ใจเต้นแรงนะ” “แม่รู้ได้ไง” หนุ่มน้อยหันขวับมองหน้าแม่ที่พูดเอ่ยชิล ๆ พลางขับรถสบาย ๆ “ลูกก้าวเข้ามาในรถแม่ก็ได้ยินแล้ว” “แม่ได้ยินด้วยเหรอ” “ได้ยินสิ ...ชัดด้วย --- ลูกเคยได้ยินเรื่องสายใยของแม่และลูกปะ แม่น่ะรับรู้ความรู้สึกนึกคิดของลูกได้เสมอ ไม่ว่าจะทุกข์ สุข เศร้า แม่ทุกคนย่อมรับรู้ได้หมด นั่นแหละคือสายใยที่แม่สัมผัสกับลูกได้” “โห” หนุ่มน้อยได้แต่อ้าปากค้างกับเรื่องที่แม่เอ่ยมา “สรุปมีคนมาทำให้ใจเต้นไหม” แม่หันมาถามอีกครั้ง “มันก็เต้นแปลก ๆ น่ะแม่ คือแบบว่า ไม่เคยเป็นมาก่อน” “นั่นไง สุดท้ายลูกก็ปิดบังความรู้สึกตัวเองไม่ได้ หลุดมาจนได้ ฮ่า ๆ ๆ” เสียงหัวเราะดังลั่นรถ ช่างเป็นเสียงหัวเราะที่ให้หหนุ่มน้อยรู้สึกแพ้ยังไงยังงั้น “แม่หลอกถามผมเหรอ” หนุ่มน้อยตะเบ็งเสียงเค้นแทรกเสียงหัวเราะของแม่ “ก็ถ้าไม่ทำวิธีนี้ ลูกจะกล้าบอกแม่เหรอ ลูกปิดบังอะไรแม่ไม่อยู่หรอกนะกานต์” “แล้วไอ้เรื่องสายใยนั่นล่ะ แม่แต่งขึ้นเหรอ” “เรื่องสายใยนั่นน่ะเหรอ ไม่รู้อะ แม่เดา ๆ เอาน่ะ อาจจะจริงก็ได้นะ แต่เสียงหัวใจลูกน่ะ ... เต้นแรงจนแม่ได้ยินจริง ๆ” แม่โน้มหน้ากระซิบเบา ก่อนจะกลับไปขำยิ้มร่าต่อ “กานต์นะกานต์ เสียงรู้แม่จนได้” หนุ่มน้อยพูดในใจกับตัวเอง เอียงหัวชิดกระจก สีหน้าเหม่อยอมรับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ จนถึงบ้าน แม่และลูกต่างแยกย้ายไปตามกิจวัติของตัวเองจนเสร็จสรรพ กลับมาพบปะหน้ากันอีกทีก็ตอนนั่งทานมื้อเย็น หนุ่มน้อยนั่งลงตรงข้าม หลบตาแม่อย่างที่ไม่เคยเป็น เพราะกลัวว่าแม่จะซักไซ้เรื่องที่แพ้ไต๋ในรถ “แม่ไม่พูดเรื่องนั้นหรอก ไม่ต้องหลบตาแม่ขนาดนั้น” แม่เอ่ยเสียงหวานบอกคนตรงหน้าที่ก้มหน้าก้มตาตักเข้าปากอย่างเดียว “ไม่พูดจริงนะ” หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นสบตาขอการคอนเฟิร์ม “อะพูดนิดนึงก็ได้ ...ลูกจะรักใคร ชอบใครแม่ก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ สบายใจได้ ชีวิตลูกเป็นของลูก ลูกรักใครแม่ก็รักด้วย” “แต่แม่ ...” “เอาน่ะ ถือว่าแม่เข้าใจก็แล้วกัน” แม่ตักปลาทอดชิ้นโตที่ง่วนแกะก้างอยู่นาน วางลงจานของเขา หนุ่มน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้แม่เข้าใจ ด้วยความที่เขินอายในสิ่งที่เพิ่งพบเจอ มันเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้ อยู่ ๆ มีสาวน่ารักที่ไหนก็ไม่รู้เอาน้ำมาให้พร้อมพูดว่า “ชอบนะ” จะให้บอกแม่ไปแบบนี้เหรอ บ้า ใครมันจะไปกล้าบอก เขินตายเลย เรื่องแบบนี้ใครเขาคุยกับพ่อแม่กัน ไม่คุย ไม่คุย ยังไงก็ไม่คุย แม่เห็นหนุ่มน้อยที่ก้มหน้าก้มตากินอย่างเงียบ ๆ ด้วยตาที่เหม่อไร้โฟกัส เหมือนกำลังคิดอะไรในหัว จึงพูดเอ่ยออกไป “ไม่ต้องคิดอะไรต่อแล้ว เอาเป็นว่า แม่เห็นหมดแหละ แม่มาจอดรอตั้งแต่ที่ลูกยังไม่ส่งข้อความมาให้แม่เลย แม่เห็นหมดแล้วลูก~” “โหแม่” หนุ่มน้อยเบิ่งตาแข็งโพลงด้วยความประหลาดใจ “ผมว่าเรื่องสายใยอะไรนั่นน่ะ ไม่เกินจริง” หนุ่มน้อยยิ้มเจื่อนยอมรับสภาพที่ไปที่ไหน ไปยังไงก็มีสายใยของแม่พันไปทั่วไปหมด ยอมแล้วจริง ๆ
Último capítulo
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 52 ภารกิจ ... 2
1 เดือนผ่านไป ถึงช่วงเวลาที่เหล่านักเรียนรอคอยที่สุดของปี การฝึกซ้อมที่แสนหนักเพื่อให้เป็นหนึ่ง การต่อสู้ฟาดฟันด้วยศักดิ์ศรีจากรุ่นสู่รุ่น การปะทะคารมของคนที่เคยรักกันกลมเกลียวในห้องเดียวกัน เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ดีที่สุด การแบ่งสันปันส่วนงบประมาณที่แย่งกันปานจะตัดขาดเผาผี รวมไปถึง การเก็บความลับต่าง ๆ ให้มิดชิดที่สุด และป้องกันการสืบข่าวจากคู่แข่ง แม้ว่าจะสนิทกันมากแค่ไหนก็ตาม ความลับนั้นจะถูกปิดผนึกไว้อย่างดี นั่นคือกลิ่นอายของมหกรรมกีฬาภายในโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี หรือที่เรียกกันสั้น ๆ ว่า “กีฬาสี” “พร้อมกันยัง ต่อไปคู่เราแล้วนะ” เสียงทุ้มหนาเอ่ยขึ้นพร้อมกางระเบียบโปรแกรมขึ้นดู กลางวงล้อมของนักกีฬาที่กำลังนั่งยืดวอร์มร่างกาย “พร้อมครับพี่ฟ้า” “ขาดเหลืออะไรบอกพี่ได้เลยนะ พี่ต้องดูแลนักกีฬาเต็มที่อยู่แล้ว” ร่างสูงบางยิ้มส่งกำลังใจ ก่อนจะหันมาถามหนุ่มน้อยที่ตั้งใจยืดอยู่ด้านข้าง “ไงน้องกานต์ ฝีมือพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ” “ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ให้ผมลงชื่อในวันนั้น” “ฮ่า ๆ พี่ขอ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 51 ภารกิจ ...
“ไม่ใช่ใช่ไหม”เธอทำหน้าเหยเก แล้วจู่ ๆ สิ่งที่เธอเกลียดที่สุด คือการที่สมองบ้า ๆ ของเธออยากจะรู้อยากเห็นขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่อยากจะทำแบบนั้นเลยสักนิด เธอค่อย ๆ หันกลับหลังตามที่สมองของเธอสั่ง เธอมองแผงหน้าท้องตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมองหน้า สิ่งที่เธอเห็นทำเธอพูดไม่ออก ใบหน้าขาวโพลน ที่มีไฟส่องเสยคาง เห็นเงาตกกระทบใบหน้า ภาพที่เธอเห็นทำเธอนิ่งช็อกอีกครั้ง ก่อนจะกรีดร้องดังลั่นตึก“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด ~”ร่างเล็กกรีดร้องสุดเสียง ทรุดตัวนั่งยองก้มหัวกอดเข่า มือเล็กยกพนมมือไหว้ ร่างกายสั่นไปทั้งตัวพร้อมเสียงสวดมนต์ที่ไม่เป็นคำมือใหญ่เย็นยะเยือก วางทาบหัวไหล่สั่นเทาของเธอ “นักเรียน ๆ นี่ครูเอง” เสียงทุ้มหนาที่เธอเอะ เหมือนจะคุ้นเคย เรียกสติของเธอกลับมาได้นิดหนึ่ง เธอหยุดสวดมนต์ภาษาต่างดาว แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไฟที่ส่องมาที่เธอ “ครูเอง” “ครูวิท” สาวน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่โล่งใจ “ลุกขึ้นก่อน ๆ” ครูหนุ่มค่อย ๆ ประคองร่างสั่นเบาของเธอ พาเธอเดินลงมาหน้าตึกที่มีไฟส่องสว่าง “ไปอยู่อะไรตรงนั้นดึก ๆ ดื่น ๆ” ทันทีท
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 50 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ 2
หนุ่มน้อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ กลับบ้านอย่างสบายใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่า มีคนที่กำลังหลับใหลท่องนิทราอย่างไม่รู้ตัวอยู่คนเดียว โดดเดี่ยว ลำพัง ท่ามกลางความมืดมิด และเงียบสงัด จนเวลาล่วงมาถึงสองทุ่ม แม่ที่นั่งรอสาวน้อยกลับบ้าน หยิบโทรศัพท์โทรหา แต่ก็ไม่ติด นั่นเป็นเรื่องปกติของเธอที่มักจะปล่อยให้โทรศัพท์แบตเตอรี่หมดอยู่บ่อย ๆ กระนั้นแม่ก็ไม่เคยจะคุ้นชินได้เลย ใจแม่เริ่มหวิวกังวลนิด ๆ ด้วยที่สาวน้อยเริ่มที่จะเป็นสาว อะไรที่ไม่เคยได้ห่วง ก็พลันห่วงขึ้นมาอย่างผลักออกไปไม่ได้ แม่นั่งครุ่นคิดตัดสินใจอยู่สักครู่ ก่อนจะหยิบกุญแจรถ มุ่งไปยังบ้านของหนุ่มน้อย ที่เธอบอกว่าเธอจะรอกลับพร้อมเขา “หนูกานต์ ๆ” เสียงตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน พลางเสียงกริ่งแทรกซ้อนไม่หยุด จนเจ้าของบ้านต้องรีบเดินออกมาดู“ว่าไงยัยแก้ว แกมีอะไร … ทำไมทำหน้าตกใจอะไรขนาดนั้น”“หนูกานต์อยู่ในบ้านไหม ?”“อยู่ --- กำลังอาบน้ำน่ะ แกมีไร”“แล้วหนูป๊อบล่ะ” แม่ของสาวน้อยพยายามชะโงกหน้า มองหาลูกสาวในบ้านผ่านกระจกใสบ้านใหญ่“ไม่เห็นหนูป๊อบนะ” แม่หนุ่มน้อยตอบกลับด้วยเสียงเรียบ“ก็ยัยป
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 49 เลยได้กลายผู้ประสบภัยโดยตั้งใจ
“กูไปรอซ้อมก่อนนะมึง” ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง ที่มีเพื่อนสาวยืนรออยู่ข้างหน้า มากับชุดที่พร้อมจะลงสนาม กางเกงขาสั้น และเสื้อกีฬาผ้ามันรัดรูป เผยร่างเล็กที่เห็นกล้ามเนื้อแน่น ๆ “เออ ๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ” “มึงไม่ไปนั่งรอข้างสนามกับกูเหรอ” “ไม่อะ กูจะไปแอบดูบนตึก 3 ไปข้างขนามไก่ก็ตื่นดิ”“มึงหลบดี ๆ นะ อย่าให้พี่สแตนด์ตามหามึงเจอล่ะ” เพื่อนสาวเดินแยก โบกมือไปมาสองสาวเดินแยกออกจากกัน เธอแยกเดินอ้อมไปหลังตึก 3 ส่วนเพื่อนสาวของเธอแยกไปยังสนาม เธอนั่งรอเฝ้ามองดูผู้คนที่ค่อย ๆ มายังสนามทีละคน ๆ รวมไปถึงพี่กล้าที่ก็มาซ้อมเหมือนกัน เธอได้แต่อมยิ้มเบา ๆ ความในใจที่เคยหนักอึ้ง มันได้สะสาง จากแต่ก่อนที่ไม่อยากแม้จะเห็นหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับเป็นฝ่ายนั่งมองอย่างไม่รู้สึกเคอะเขินแต่อย่างใด “มันก็ไม่แย่นะ” เธอเอ่ยเบากับตัวเอง จนหนุ่มน้อยย่างเข้าสนามพร้อมกระเป๋าประจำตัว วางบนไม้หินอ่อนข้าง ๆ สายตาของเธอจ้องมองเขม็ง ราวกับเสือโหยที่จ้องจะเข้าขย้ำเหยื่อพร้อมกัดกินเหยื่อนั้นในคำเดียว “ใครที่มันบังอาจมายุ่งกั
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 48 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ 2
เธอครุ่นคิดอยู่นาน จนเสียงเดินรอบข้างเงียบสงบลงเพราะเริ่มเรียนในคาบสุดท้ายแล้ว เธอได้แต่คิดอยู่คนเดียวอย่างลำพัง โดยไม่สนใจที่จะเข้าเรียนคาบสุดท้าย สาวน้อยตัดสินใจลุกพรวดขึ้น ในหัวของเธอตอนนี้คือต้องการพูดคุยกับพี่เขา ถึงจะยังไง ก็ต้องได้อธิบาย ก่อนที่อาจจะไม่ได้เจอกันอีก เธอไม่รู้ว่าชั่วโมงนี้เขาเรียนวิชาอะไร แต่สิ่งที่นึกขึ้นได้คือห้องชมรม ด้วยสิ่งที่เธอรู้คือ พวกพี่ ๆ กลุ่มพี่กล้ารวมถึงพี่กล้า มักจะเอากระเป๋าเรียน หรือของสำคัญไว้ในตู้ล็อกเกอร์ในห้องชมรม เธอคิดได้แค่ว่า เขียนข้อความขอโทษและอธิบายหยอดเข้าไว้ในล็อกเกอร์ก็ดี เพราะตั้งแต่วันนั้นช่องทางการติดต่อต่าง ๆ ที่เคยคุยกัน พี่เขาลบออกจนหมดเกลี้ยง รวมถึงถ้าจะให้พูดต่อหน้ามันก็คงพูดอะไรได้ไม่ดีเท่ากับการที่เธอจะเขียนเธอค่อย ๆ เดินหลบตามกำแพงตึกต่าง ๆ จากตึกสังคม ลอดมุดหลบมุมตึกอังกฤษ จนมาโผล่ตึกวิทย์ฯ แต่การที่จะเดินเข้าไปโต้ง ๆ ก็คงจะเป็นเป้าสายตาจนเกินไป เธอนึกขึ้นได้ว่า หน้าต่างบานในสุดของห้องมักจะไม่ได้ล็อกกลอนไว้ เนื่องจากกลุ่มพี่ ๆ มักจะแอบเข้าไปเล่นไพ่กันในคาบว่าง เธอค่อย ๆ ย่องก้มตัวต่ำเ
Promise me สัญญานะ ว่าจะแต่งงานกัน ตอนที่ 47 ใครมันบังอาจมาดึงหนวดเสือ
สิ้นเสียงบรรเลงเพลงจบ นั่นหมายถึงช่วงเวลาของการเข้าแถวในช่วงเช้าที่แสนจะวุ่นวายในวันธรรมดา สาวน้อยเดินยิ้มร่าด้วยท่าทางกระโดดโลดเต้นดั่งกวางน้อยที่เห็นหญ้าเขียวหวาน วิ่งเข้ามาแทรกกลางแถวที่มีเพื่อนสาวคนสนิทอยู่ข้างหน้า ด้วยนาน ๆ ทีมาเข้าแถวได้ทันเวลา หนำซ้ำวันนี้การบ้านทุกวิชาก็เสร็จพร้อมที่จะส่งเป็นที่เรียบร้อย จึงไม่แปลกใจที่เธอจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ “มาแล้วจ้าเจสซี่เพื่อนรัก” มือเล็กวางทาบแผ่นหลังเพื่อนสาวที่ยืนตบแป้งอยู่ข้างหน้า“หล่อนดูอารมณ์ดีนะคะ” หน้าสีสองโทนหันกลับมาทักทาย จนเธอแทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่“ไม่ต้องมองด้วยสีหน้าแบบนั้นค่ะ วันนี้งานเร่ง”“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยค่า สวยออก เทรนด์ใหม่มาแรง เดี๋ยวคนอื่น ๆ เห็นก็จะแต่งตาม เชื่อสิ”“ตอแหล ดูออก”เสียงเจื้อยแจ้วพูดคุย หยอกล้อกันระหว่างจัดแถว“เออเดี๋ยวมึงได้ฟังในสิ่งที่กูจะบอก มึงจะเลิกอารมณ์ดี”“ให้กูอารมณ์ดีจนเข้าแถวเสร็จเถอะนะ”“โอเค เลิกแถวแล้วกูจะบอก”สองร่างเล็กเดินเคียงกัน ยื่นสมุดการบ้านให้หัวหน้าห้องที่ยืนรอรวบรวมพร้อมจะส่ง เสร็จสรรพก็รุดนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ“ว่ามาค่ะ เรื่องที่จะทำให้
Você também pode gostar
BAD FWB เสือไม่กินเด็ก
ฅนบนดอย7.2K visualizaçõesพาเมียไปสวิง (NC20+)
สนามอารมณ์17.6K visualizaçõesคุณนายครับ ผมขอ... (NC20+)
สนามอารมณ์27.9K visualizaçõesBad Engineer เพื่อนรักร้ายวิศวะหวงรัก
BlueSoda5.5K visualizaçõesเด็กลับสัมพันธ์ร้าย (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น18.4K visualizaçõesรักนะยายจอมแก่น
monsita891 visualizaçõesฉลามไม่เคยรัก
นิยายของเนม7.6K visualizaçõesหวงรัก เมียชั่วคืน
โอชิม่อน1.4K visualizações
