ตอนที่ 45 เครื่องดื่มเกลือแร่เกลือใจ

ด้วยธรรมเนียมของแต่ละสีที่ไม่เหมือนกันแล้วแต่ที่จะกำหนด สีฟ้าเป็นสีของหนุ่มน้อย ไม่ได้บังคับเชิงยัดเยียดให้กับน้องมอหนึ่งนัก เพราะสีนี้เป็นสีเดียวที่น่าจะผูกพันกันมากกว่าสีอื่น ๆ ด้วยเป็นสีเฉพาะที่ล็อกไว้สำหรับห้องพิเศษโดยเฉพาะ การทำงานกับคนที่รูปแบบและกระบวนการคล้าย ๆ กัน จึงเป็นเรื่องง่าย ทว่าธรรมเนียมของการที่น้องมอหนึ่งจะต้องขึ้นสแตนด์เชียร์ก็ยังคงมีอยู่ แต่มีสิทธิอีกอย่างหนึ่งสำหรับคนที่ไม่อยากขึ้น คือการเป็นนักกีฬา

“น้องคนไหนสนใจกีฬาชนิดไหน มาลงชื่อไว้เลยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยอ้อนกับน้อง ๆ ที่นั่งในห้องประชุมหมวดวิทย์ฯ ที่ต่างหน้าระรื่นเต็มไปด้วยความสนุกสนานด้วยได้ตากแอร์เย็นฉ่ำ

หนุ่มน้อยที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจในสิทธิพิเศษนี้มากนัก เขาอยากจะอยู่บนสแตนด์เชียร์ โห่ร้องกึกก้องไปพร้อมกับเพื่อน ๆ ข้างกาย แต่ก็มีพี่ที่ชมรม เข้ามาจูงแขนไปยังหน้ากระดาษลงชื่อ

“มาเล่นให้พี่หน่อยนะน้องกานต์” เสียงทุ้มอ้อน วาดสายตาหากระดาษลงชื่อ

“ผมเล่นไม่เก่งเลยนะครับพี่บาส” หนุ่มน้อยพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงถ่อมตัว

“เล่นไม่เก่งก็ไม่เป็นไร ลงให้พี่เถอะ กานต์ก็น่าจะรู้ว่าห้องพิเศษอย่างเรา ๆ นอกจากวิชาการแล้วก็แทบจะไม่มีใครเล่นกีฬาเลย ... นะ ๆ ๆ ลงให้พี่เถอะนะ พี่ขอล่ะ”

หนุ่มน้อยครุ่นคิดอยู่สักพัก ด้วยความที่ว่าห้องพิเศษแทบจะไม่มีคนเล่นกีฬานั่นคือเรื่องจริง สิ่งที่ดึงดูดให้ห้องเหล่านี้ได้ร่วมกิจกรรมและสนใจที่สุด ก็หนีไม่พ้นงานแข่งคณิตฯ วิทย์ฯ อะไรเทือกนั้น ขอแค่ให้บอก ลงแข่งแต่ละทีลงกันทั้งห้อง ส่วนเรื่องกีฬานั้น จะให้เหล่าเด็กแว่นลงไปเตะบอล โยนบาส ตบวอลเลย์ก็แทบจะหาไม่เจอ

“ได้ครับ” หนุ่มน้อยหันกลับไปมองเหล่าเด็กเรียนที่นั่งกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบและเงียบสงัด เลยตัดสินใจตอบตกลง ด้วยเห็นว่านอกจากเขาที่พอจะแตะนั่นแตะนี่เป็นบ้างแล้ว ก็น่าจะไม่มีใครที่พอจะทำได้เลย

“ขอบใจมากน้อง หลังจากเลิกเรียนพวกพี่นัดซ้อมกันทุกเย็นนะ พวกรุ่นมอต้นก็พอมีน้องที่เล่นได้อยู่ ซ้อมด้วยกันบ่อย ๆ ก็น่าจะพอสู้เขาได้บ้าง” คนตรงหน้าแตะไหล่ขอบใจเบา ๆ ก่อนจะเดินยิ้มร่าตามล่าหานักกีฬาต่อ

ด้วยความที่หนุ่มน้อยได้เข้าร่วมชมรมวอลเลย์บอล จากแต่ก่อนที่ไม่ค่อยถนัดด้านกีฬาเอาสะเลย เรียกได้ว่าเป็นศูนย์ก็คงจะไม่ผิด แต่ด้วยเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นตั้งใจ ในสิ่งที่ทำอยู่ เขาจึงค่อย ๆ เรียนรู้จากชั่วโมงคาบชมรม จนเริ่มมีทักษะทางด้านกีฬาขึ้นมาบ้าง เรื่องของการซ้อมตอนเย็นก็คงไม่ติดอะไร หากแต่ว่าก็คงต้องพักการเรียนพิเศษไป นั่นก็คงไม่ใช่ปัญหาอะไรมากมาย กลับไปเรียนหลังช่วงกีฬาสีก็น่าจะไม่สายเกินไป ยังไงเนื้อหาที่เรียนพิเศษอยู่ก็อีกตั้งหลายปีกว่าจะงัดมาใช้

วันแล้ววันเล่าของการซ้อมหลังเลิกเรียน จนเวลาผ่านไปสองสัปดาห์ พัฒนาการรวมไปถึงทักษะก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น แน่นอนว่าแรก ๆ ก็อาจจะยากสักหน่อย จับจังหวะไม่ค่อยได้ กระโดดยังเก้ ๆ กัง ๆ แต่ตอนนี้ เขาดูเหมือนจะพอมีแววเป็นนักกีฬาขึ้นมามาก

“ยกสูงมาเลยพี่ตัง” หนุ่มน้อยเรียกบอลจากมือเซต

หนุ่มน้อยกระโดดรวบตัว ม้วนแขนขวาสุดวง ฟาดเข้าหัวบอลที่ลอยลงมาพร้อมกับมือที่สูงด้วยกระโดดเสริม เสียงบอลลงกระแทกพื้นดังสนั่น เป็นลูกปิดเกมไปในวันนั้น

“สวยมาก ๆ” เพื่อนร่วมทีมวิ่งกรูเข้ามาชื่นชม

“เล่นดีขึ้นทุกวัน ๆ เลยนะกานต์ แบบนี้พี่ก็พอมีหวังจะติดหนึ่งในสามแล้ว” พี่ตังมอสาม พี่รหัสสายมอต้นของพีท เดินเทียบข้างหนุ่มน้อยที่ยกน้ำดื่มอย่างกระหาย

“ไม่หรอกพี่ ผมก็ตีได้เพราะฟลุ๊คแหละ” หนุ่มน้อยพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ

“งั้นพี่กลับแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้ --- อ้อ อย่าลืมยืดด้วยล่ะ มันจะได้ไม่เจ็บ”

“ครับพี่” พูดจบพี่ในทีมก็ต่างพากันแยกย้ายขึ้นรถใครมันกลับบ้าน หนุ่มน้อยหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความบอกแม่ให้มารับ พลางนั่งกับพื้นยืดเส้นยืดสายคลายกล้ามเนื้อรอ

“ไงกานต์” เสียงแหลมเอ่ยทักพร้อมยกมือโบกไปมาด้วยท่าทางอ้อนแอ้น

“ดีเจส เจสซ้อมเสร็จแล้วเหรอ”

“เพิ่งเสร็จน่ะ นี่กานต์ยังไม่กลับเหรอ คนอื่นกลับหมดแล้วนะ” เจสที่ซ้อมอยู่สนามข้าง ๆ ด้วยความที่สนามมีอยู่สองสนามข้าง ๆ กัน จะบอกว่าแบ่งสนามตามเรตความสามารถก็คงไม่ผิด สนามที่เจสซ้อมเป็นสนามของพี่มอปลาย แน่นอนว่าฝีมือของเจสนั้นไปไกลถึงระดับพี่มอปลายแล้ว ถึงแม้รูปร่างและบุคลิกที่ดูจะอ่อนช้อย บอบบาง แต่เวลาที่เธอได้สวมวิญญาณนักวอลเลย์บอล เธอตบหนังไม่แพ้ใครในสนามเลย ส่วนเขาเองก็ได้ในระดับของน้องมอต้นที่เน้นเบสิกแค่เสิร์ฟข้าม กับอันเดอร์ให้ข้ามก็เพียงพอแล้ว

ทั้งสองโบกมือทักทายลากันตามประสาคนรู้จัก ที่เห็นหน้ากันบ่อย ๆ ก่อนเจสจะขอลากลับบ้าน

“ไปแล้วนะ แม่มารอนานแล้ว”

“อื้อ กลับดี ๆ นะ”

“กานต์ก็รีบกลับนะ เดี๋ยวน้ายามจะมาไล่ บาย”

“บาย”