หวงรัก เมียชั่วคืน

หวงรัก เมียชั่วคืน

last updateÚltima actualización : 2025-11-24
Por:  โอชิม่อนCompletado
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 calificaciones. 2 reseñas
38Capítulos
2.1Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

...ความผิดพลาดแค่คืนเดียว เขาไม่รู้ว่าตัวเองมีเลือดเนื้อเชื้อไข และกลายเป็นพ่อคนในวันที่เจอเธออีกครั้ง และเธอก็คลอดในวันนั้นพอดี....

Ver más

Capítulo 1

1 - หนึ่งชีวิตที่เกิดมา  

1

一場車禍,許莞爾昏迷了三年。

再醒來,所有人都說她變了。

一向喜歡纏著江衍的許莞爾,可以幾天都不找他一次。

知道他生病住院,也只是命人熬好雞湯送過去。

他晚歸她不問,傳聞他在外面有了女人,她也不在意。

直到那天,她正在酒吧看男模跳舞,旁邊的閨蜜傳送了一張照片給她。

富麗堂皇的宴會廳裡,江衍挽著個女人的手,抱著孩子站在門口迎賓。

頭頂的電子橫幅寫著:「祝賀江衍喜得麟兒,闔家幸福安康。」

閨蜜好奇地湊到她面前,「都說你不在乎江衍了,我不信。他跟那個替身連孩子都有了,你還能不在乎?」

許莞爾挑了挑眉,隨手將幾張鈔票塞進男模的褲子裡後從沙發上起身。

「怎麼不在乎?我老公喜得麟兒,我這個正室,該走一趟。」

閨蜜跟著許莞爾急匆匆趕到現場時,原本喧鬧的大廳瞬間安靜,大家都怕許莞爾發起火來會傷及無辜。

畢竟誰都知道許莞爾的脾氣有多暴躁。

作為許家從小捧在掌心裡長大的大小姐,她驕縱,執拗,眼裡不容瑕疵。

只要她看不慣的事情,就會鬧得滿城風雨,人盡皆知。

看見她來,江衍皺起了眉頭。

「許莞爾,你跟蹤我?不是說不在乎我嗎?還偷偷跟過來幹什麼?我跟你解釋過,我跟梨梨——」

「我知道,我昏迷了三年。這三年裡你愛上了我的替身方梨,還跟她有了孩子。」

許莞爾打斷他的話,唇角勾起一抹淺淡的笑。

「你想讓她打掉孩子,沒想到她卻從醫院跑走了,偷偷把孩子生了下來。孩子都生了,也不能不要,所以就辦了這場滿月宴,我都知道。」

她的語氣平靜,沒有半分怒意和委屈。

可方梨卻害怕到瑟瑟發抖,她抱著孩子「撲通」一聲跪在許莞爾面前。

「對不起江太太,我真不是故意的,我只是不忍心傷害一個小生命。我是有信仰的,我不可以打掉這個孩子,求您原諒我!」

許莞爾沒理她,伸手碰了碰她懷中娃娃的臉。

只是手剛落上去,就被江衍用力拽開了。

「你要幹什麼?這是我的孩子!他是無辜的,你有什麼,衝我來。」

江父江母也忍不住道:「是啊,莞爾,這都是意外。誰知道你會什麼時候醒呢?我們江家也不能無後啊!」

「孩子生下來,也不會影響你的地位,你始終是江太太。」

許莞爾笑了,「瞧瞧你們一個個的,這麼緊張幹什麼?我有說要對孩子怎麼樣了嗎?」

她從包裡拿出一封厚厚的紅包以及一個小金鎖,放在了孩子的襁褓裡。

「乖寶寶,健康平安長大啊。」

她的動作,讓所有人愣在當場。

江衍也蹙起了眉頭,「你不生氣?」

「我不生氣。」許莞爾笑笑,「方小姐為我們江家孕育子嗣,是好事,我怎麼能生氣呢?好了,不打擾你們。繼續吧,別因為我掃了興。」

許莞爾走出了宴會廳。

春末的天氣,夜風還有些冷。

許莞爾走得很快,閨蜜夏天踩著八公分的高跟鞋追上來。

眼看著她上了路邊的勞斯萊斯,她也跟著坐了進去。

上車的第一件事,是摸許莞爾的額頭。

「溫度正常,沒發燒啊!」

「莞爾,你到底怎麼了?怎麼一場車禍過後,你就像變了個人一樣?你老公跟別的女人有了孩子,你怎麼能沒反應呢?那是你的老公江衍啊!你愛了十年的江衍,若是以前,你一定會衝上去,狠狠給那個女人兩巴掌的!」

許莞爾拿開她的手,勾起紅唇,笑了。

「你也會說,那是以前了。以前的許莞爾,早就死在了那場車禍裡。」

沒人知道,在昏迷的那三年裡,許莞爾進入了平行時空。

她在平行時空裡跟江衍生活了三十年。

在平行時空裡,江衍真的出軌了方梨,並且跟她有了孩子。

許莞爾撞見後,瘋了般砸碎了宴會廳裡所有的擺設,衝上去打了方梨幾巴掌,哭著鬧著讓江衍把她們母子倆送走。

江衍不肯,她就用盡一切手段,趕走方梨母子。

可最後換來的卻是江衍的報復,他動用勢力,不斷打壓許家。

最後許家破產,父母承受不住打擊自殺身亡。

而她,也被折磨得不成樣子後跟著跳樓。

再睜眼,她發現她回到了現實世界。

原以為昏迷期間的一切只是一場夢,直到看見江衍真的跟那個替身搞在一起,她才徹底醒悟。

老天已經給了她重來的機會,她該好好把握。

既然江衍是個爛人,那她就像丟垃圾一樣把他丟了就好。

反正她許莞爾,也不愁沒人要。

她拿出手機,發了條簡訊給平行世界裡替她收屍的男人。

【我跟江衍會在七天後離婚,到時候有沒有興趣扯個結婚證?】
Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

reseñas

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
จบแล้วววววววว
2026-03-04 22:52:21
0
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกมาก อ่านเพลิน ตอนไม่ยาว
2026-03-04 22:52:14
0
0
38 Capítulos
1 - หนึ่งชีวิตที่เกิดมา  
หนึ่งชีวิตที่เกิดมาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ(ภาคอีสาน)โรงพยาบาลเอกชนในจังหวัด“ธิดา!!!” เสียงเรียกชื่อพร้อมกับมือหนาของเขาที่กุมมือบางอันสั่นเทาของหญิงสาวท้องโตเอาไว้แน่นอย่างให้กำลังใจ ในขณะที่เธอกำลังถูกส่งตัวเข้าไปข้างในคลอดวรากร พายุภัทร หรือ กร หนุ่มนักออกแบบกราฟิกฯ และรับถ่ายภาพอิสระตามงานหรือพิธีต่าง ๆ ด้วยวัยเพียง 24 ปี ทุนเดิมเป็นหนุ่มต่างจังหวัดจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ(อีสาน) ที่เข้ามาศึกษาต่อและทำงานอาศัยอยู่ในเมืองหลวงเป็นหลัก เพราะเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็ก...“มะ ไม่ไหวแล้ว ฮือ...”สุทธิดา นพวงศ์ หรือ ธิดา หญิงสาวนักศึกษาปีสอง อายุ 21 ปี เติบโตมากับบิดาในบ้านของนักธุรกิจด้วยการเลี้ยงดูจากบิดาเพียงแค่คนเดียว หญิงสาวยอมทิ้งอนาคตของตัวเพราะเธอมีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะลืมตาดูโลกในเร็ววัน ต่อมาเจ้านายของบิดาธุรกิจล้มละลายเธอจึงตัดสินใจย้ายตามผู้เป็นพ่อไปอยู่ที่ต่างจังหวัดกับเจ้านายของบิดาด้วย“อดทนนะธิดา เพื่อลูก...” เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับคนที่นอนบนเตียงสุทธิดาถูกส่งเข้าไปในห้องคลอด ชายหนุ่มสามคนที่เดินทางมาด้วยได้แต่นั่งรออยู่ที่หน้าห้องคลอด เพราะไม่ได้รับอนุญาตใ
Leer más
2 - กรธิดา
กรธิดารุ่งเช้าสุทธิดาและลูกสาวตัวน้อยของเธอถูกย้ายเข้ามาอยู่ที่ห้องพักฟื้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยเป็นการเดินเรื่องจัดการของวรากรทั้งหมด ทั้งการเดินเรื่องเอกสารต่าง ๆ และห้องพักพิเศษแบบวีไอพีนี้อีกด้วย“ธิดา เป็นยังไงบ้าง” เสียงหญิงสาวเอ่ยทักขึ้น เมื่อเดินเข้ามาภายในห้องพักฟื้นของผู้ป่วยแบบวีไอพี ที่สามารเข้ามาหลายคนได้ปาณิศา หรือ ปลา หญิงสาววัย 28 ที่พึ่งเข้าประตูวิวาห์ไปเมื่อคืน และเป็นลูกสาวเจ้านายของบิดาเธอ ทั้งสองนับถือกันเหมือนเช่นพี่น้อง และตอนนี้ก็ไม่มีคำว่าเจ้าและลูกน้องอีกต่อไป เพราะทุกคนมาอยู่ที่นี่กันฉันญาติพี่น้อง อยู่แบบเท่าเทียมไม่มีแบ่งแยกชนชั้น“พี่ปลา พี่วิชญ์ ธิดาขอโทษนะคะ ที่ทำให้คืนเข้าหอของพวกพี่วุ่นวายไปหมดเลย” สุทธิดามองไปที่คนทั้งสองด้วยความรู้สึกผิด รีบเอ่ยขอโทษคนทั้งสองอย่างรู้สึกผิดที่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ในคืนเข้าหอของคนทั้งสอง แต่ลูกสาวของเธอดันมาเลือกเกิดได้ถูกวันอีก“อย่าโทษตัวเองเลยธิดา พี่ว่าน่ายินดีออกใครจะไปรู้ล่ะ ว่าเจ้าตัวแสบจะเลือกมาเกิดได้ถูกวัน แล้วนี่ไอ้กรมันไปไหน...” เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยพูดกับเธอ แต่สายตากลับมองหาอีกคนที่คิดว่าจะอยู่ใ
Leer más
3 - ขอทำหน้าที่
ขอทำหน้าที่จังหวะที่ชนาวิชญ์ลากกำลังวรากรออกมาจากห้องพักฟื้นของสุทธิดานั้นเอง สายตาคมของวรากรก็มองเห็นชายหนุ่มสองคน เดินสวนทางผ่านหน้าเขาไป มุ่งตรงเข้าไปข้างในห้องที่พึ่งเขาถูกลากออกมาพอดี“ไอ้วิชญ์! มึงจะลากกูออกมาทำไมวะ” ทันทีที่เดินออกมาจากห้องถึงทางบันไดหนีไฟ วรากรก็ถามขึ้นด้วยความไม่พอใจทันที ที่จู่ ๆ ชนาวิชญ์ลากเขาออกมาจากห้อง“มึงช่วยใจเย็น ๆ ก่อนได้ไหมไอ้กร ควบคุมอารมณ์ของตัวเองหน่อย กูรู้ว่ามึงกำลังจะพูดอะไร” ชนาวิชญ์ตวาดเสียงเข้มดุใส่ เพราะเพื่อนเริ่มจะโวยวายควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่เขารู้ดีว่าอาการเป็นหวงลูกในฐานะคนเป็นพ่อนั่นเป็นเช่นไร เพราะตัวเองก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน หวงลูกชายแทบไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ แถมวรากรยังได้ลูกสาวอีก ก็คงต้องหวงเป็นธรรมดา“แต่ไอ้นั้นมัน...”“สองคนนั้นมันก็เพื่อนกู แล้วมึงกับไอ้เวย์ก็เพื่อนกู พวกมึงต่างก็เป็นเพื่อนที่กูรักและหวังดีทั้งนั้น” ชนาวิชญ์ย้ำกับเขาถึงสถานะของความเป็นเพื่อนกัน ว่าเขาไม่ได้เข้าข้างหรือโอนเอนไปทางฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเลย ถึงแม้ว่ากับอีกฝั่งนี้เขาจะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเพราะอยู่หมู่บ้านเดียวกันก็ตาม“แต่มันกำลังจะ...”“กูรู้ว
Leer más
4 - หน้าที่ที่ต้องทำ 
หน้าที่ที่ต้องทำ “ธิดาเป็นยังไงบ้างครับ” เสียงนุ่มถามขึ้น พร้อมกับสายตาที่ทอดมองไปทางคนที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยความห่วงใย“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณคุณโกกับคุณจักษ์มากนะคะ ที่อุตส่าห์มาเยี่ยมธิดา” สุทธิดาตอบออกด้วยความเกรงใจ และขอบคุณจากใจจริงที่เขามาเยี่ยมเธอทั้งที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย“ขอบคงขอบคุณอะไรกันครับน้องธิดา พวกเราคนกันเองทั้งนั้น” เพื่อนท่าพร้อมกันรีบพูดขึ้นมาเสียก่อน เมื่อเห็นว่าเพื่อนมีใบหน้าถอดสีที่สุทธิดาเอ่ยขึ้นมาแบบนี้ เพราะรู้ดีว่าเพื่อนเขานั้นคิดเช่นไรกับเธอประจักษ์ชัย หรือ จักษ์ หนุ่มเจ้าเสน่ห์สุดหล่อของเพื่อนในกลุ่ม เป็นนุ่มเจ้าถิ่นในวัย 24 ปี และเป็นเพื่อนสมัยเรียนตั้งแต่มัธยมกับโกสินทร์และชนาวิชญ์อีกด้วย แต่จะสนิทกับโกสินทร์มากกว่า“ปลาว่าพวกเรากลับออกไปกันก่อนเถอะค่ะ รบกวนการพักผ่อนของธิดามามากแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะถึงเวลาธิดาต้องให้นมลูกแล้วด้วย” ปาณิศาที่อยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกรีบเอ่ยขึ้น และเป็นจังหวะที่สามีเดินกลับมาพอดี“มีอะไรให้ช่วย ธิดาบอกพวกพี่ได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจกัน” โกสินทร์หันมาบอกกับทางเธอที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์“
Leer más
5 - พร้อมรับผิดชอบ
พร้อมรับผิดชอบสามวันต่อมาบ้านสวนปานวิชญ์สุทธิดาได้ออกจากโรงพยาบาลกลับมาบ้านอยู่แล้ว และทุกคนก็มารวมตัวกันอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ เพราะต้องการรับฟังข้อตกลงวรากร ที่ต้องการแสดงความรับผิดชอบ“ยายนา แม่คำนาง สวัสดีครับ” วรากรรีบยกมือขึ้นไหว้เจ้าบ้านอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนอีสาน ฟังออกทุกคำแต่เขาก็พูดไม่ได้ เพราะตัวเองเติบโตมากับสถานเลี้ยงเด็ก และต่อมาได้มีคนใจบุญรับเลี้ยงดูเขาต่อในฐานะลูกบุญธรรม โดยตัวเขาได้กลายเป็นคนภาคกลางไปโดยปริยาย“ไหว้พระเถอะลูก” คำนาง มารดาของชนาวิชญ์รับไหว้ชายหนุ่ม พร้อมกับส่งยิ้มรับอย่างเอ็นดูเพื่อนของลูกชาย“สวัสดีครับลุงปราน แล้วก็พ่อ! เอ่อ...ลุงชัยด้วยนะครับ” วรากรจึงหันไปทางที่พ่อตาของชนาวิชญ์ และผู้เป็นตาของลูกสาวเขาด้วยการยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม“...” ศักดิ์ชัย ผู้ซึ่งเป็นบิดาที่เลี้ยงดูสุทธิดามาตั้งแต่เล็ก ได้แต่มองหน้าของวรากรด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาสักคำ“ก่อนอื่นเลยผมต้องขอโทษลุงชัยด้วยนะครับ ที่ทำลายอนาคตของธิดาและได้ล่วงเกินลูกสาวลุงลงไป ผมยินดีที่จะรับผิดชอบทุกอย่างเลยครับ”ใจดวงน้อยของสุทธิดาเต้นแรงแทบจะ
Leer más
6 - ขอมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบ
ขอมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบ“ขออนุญาตครับ”“ปลา พ่อว่าพวกเราพาน้องชินกลับบ้านของเรากันเถอะ เหมือนพ่อพ่อของวิวาห์จะอยู่กับลูกเขานะ” ปราณนต์ เมื่อเห็นว่าเป็นใครมา จึงเอ่ยบอกกับลูกสาวพาลูกชายวัยสามเดือนออกไปด้วยปาณิศาจึงอุ้มลูกชายวัยสามเดือน เดินออกไปจากบ้านหลังนี้ไป ปล่อยให้สุทธิดาอยู่ตามลำพังกับลูกสองคน เพราะคิดว่าวรากรคงจะมีเรื่องอะไรที่ต้องตกลงกัน“คุณมาที่นี่ทำไม” สุทธิดาถามขึ้นทันที เมื่ออยู่กันเพียงลำพังกับเขา“ก็มาทำหน้าที่ของพ่อต่อไง ผมจะกลับกรุงเทพฯแล้วนะธิดา” เขาเอ่ยตอบแล้วเดินเข้าไปหาลูกสาวตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่บนฟูกนอนบนเตียงนอนของเธอ“ตอนนี้ฉันพอจะช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว ต่อไปคงไม่ต้องรบกวนคุณหรอก” เธอบอกเขาออกไปเพราะตอนนี้เธอสามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองได้แล้ว เพียงแต่ยังไม่ค่อยคล่องถนัดเท่านั้น“ธิดา บ้านผมไม่ได้อยู่ที่นี่น่ะ ตอนนี้ขอให้ผมได้มีเวลาอยู่กับลูกบ้างเถอะนะ ขอร้องล่ะ” วรากรพูดกับเธอด้วยสายตาเว้าวอนร้องขอ เมื่อเธอพูดแบบตัดเยื่อใยไม่รักษาน้ำใจเขาเลย“ตอนนี้วิวาห์กำลังหลับอยู่นะ” สุทธิดาได้แต่ส่งสายตาดุเขาไว้อย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก เมื่อเขาเริ่มเสียงดังใส่ เพราะต
Leer más
7 - ออกคำสั่ง
ออกคำสั่งก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูไม้สักดังขึ้นอยู่ที่หน้าบ้านดังอยู่หลายครั้ง วรากรมองไปยังประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทพร้อมกับความเงียบ เขาจึงเป็นฝ่ายเดินไปเปิดประตูเสียเอง“มาทำไม?” เสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น เมื่อเปิดประตูบ้านออกมา แล้วเจอกับเจ้าของใบหน้าที่เขาไม่ค่อยชอบหน้าเสียเลย และในตอนนี้ก็ยืนอยู่ที่หน้าบ้านของสุทธิดาแล้วทันทีที่ประตูเปิดออก คนที่ยืนอยู่หน้าประตูบานนั้นกลับเบิกตากว้างขึ้นมาทันที เพราะคนที่เปิดประตูออกมานั้นไม่ใช่หญิงสาวที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้“คุณ! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” น้ำเสียงตะกุกตะกักถามออกไปอย่างตกใจที่เจอเขาอยู่ที่นี่แถมยังอยู่ในบ้านของสุทธิดาอีกด้วยใจหนึ่งก็นึกอิจฉาที่เขาได้รับอภิสิทธิ์ให้เข้าไปด้านในได้ เพราะตั้งแต่ที่เธอแยกออกมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เขาก็มาหาเธอแทบทุกวันแต่ก็ไม่เคยได้เข้าไปสำรวจด้านในเลย อย่างมากก็ได้นั่งอยู่แค่ระเบียงหน้าบ้านเท่านั้นแต่กับวรากรเขาที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูกสาวสุทธิดานั้น กลับอยู่เหนือเขาเสียทุกอย่างแถมยังได้รับอนุญาตเข้าออกได้อย่างง่ายดายอีกมันน่าน้อยใจนัก แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรได้“ทำไมผมจะมาไม่ได้ ก็ลูกผมอยู่ที่
Leer más
8 - ถึงเวลาที่ต้องทำเพื่อแม่แล้ว
ถึงเวลาที่ต้องทำเพื่อแม่แล้ว“เป็นจังใด๋ล่ะ กูเอิ้นนำกะบ่ทัน” (เป็นยังไงล่ะ กูเรียกไว้ก็ไม่ทัน) ชนาวิชญ์เอ่ยขึ้นมาทันที ที่เห็นโกสินทร์เดินกลับมาด้วยสีหน้าที่ดูจะผิดหวัง“บักหมอนั่น คือได้มาอยู่นี่” (ไอ้หมอนั่น ทำไมได้มาอยู่ที่นี่) โกสินทร์ถามขึ้นมาทันที“กะมันคือหมู่กู และเป็นพ่อของลูกธิดานำ” (ก็มันเป็นเพื่อนกู และเป็นพ่อของลูกธิดาด้วย)“กูกะเป็นหมู่มึง แต่กูคือบ่มีสิทธิ์ได้...” (กูก็เป็นเพื่อนมึง แต่ทำไมกูถึงไม่มีสิทธิ์ได้...) โกสินทร์ถามกลับอย่างไม่เข้าใจ เพราะตนเองก้เป็นเพื่อนกับชนาวิชญ์เช่นกัน แต่ทำไมเขาถึงไม่มีสิทธิ์พิเศษเหมือนกับวรากร“บักโก! มึงคิดว่ากูลำเอียงเห็นมันดีกว่ามึงแม่นบ่” (ไอ้โก! มึงคิดว่ากูลำเอียงเห็นมันดีกว่ามึงใช่ไหม)“...” โกสินทร์ได้แต่อ้ำอึ้งไม่ตอบ“กูสิบอกให้นะบักโก บักกรมันกะเป็นหมู่กูคือกัน แล้วมึงกะเป็นหมู่ของกู ทั้งมึงและมัน กูกะฮักและหวังดีนำทั้งสอง แต่ที่มันได้มาอยู่นี่ เพราะว่ามันบ่แมนคนแถวนี้ ส่วนมึงเฮือนอยู่แค่ปากทางมึงสิมาเฮือนกูยามใด๋กะได้” (กูจะบอกมึงให้นะไอ้โก ไอ้กรมันก็เป็นเพื่อนกูเหมือนกัน แล้วมึงก็เป็นเพื่อนของกู ทั้งมึงและมัน กูก็รักและหวังดี
Leer más
9 - ไม่ใช่แฟนครับ
ไม่ใช่แฟนครับ“สรุปว่าเรื่องหมั้นหมายมันยังไงกันแน่ครับ พ่อแม่” วรากรเอ่ยถามผู้เป็นพ่อและแม่ขึ้นมาอีกครั้งทันที ที่แขกผู้มาเยือนกลับออกไปแล้ว“แม่กับอรเราเคยให้คำมั่นสัญญากันไว้ตั้งแต่ที่พวกเรายังไม่มีครอบครัวแล้ว ว่าหากพวกเรามีลูกเราทั้งสองจะผูกดองกัน แล้วจะให้ลูกของพวกเราได้หมั้นหมายและแต่งงานกัน” อรอนงค์จึงบอกความจริงเรื่องในอดีตของเธอกับเพื่อนให้วรากรได้ฟัง ส่วนสามีนั้นอรอนงค์ก็พึ่งเล่าบอกไปเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง“เพราะเหตุนี้หรือเปล่าครับ ที่พ่อกับแม่ไปขอผมมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพียงเพราะสิ่งนี้หรือเปล่าครับ” วรากรถามขึ้นมาทันทีที่ผู้เป็นแม่เล่าให้ฟัง เพราะเขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าที่พวกท่านเอาเขามาเลี้ยง เพียงเพื่อให้ตอบแทนบุญคุณของพวกท่านเท่านั้น ไม่มีความรักความผูกพันใด ๆ เลย ใบหน้ารู้สึกผิดหวังเผยออกมาอย่างเห็นได้ชัด“เรื่องนั้นมันไม่เกี่ยวกับเรื่องหมั้นหมายเลยนะกร” อภิเดชจึงแทรกขึ้นมาบ้าง เกรงว่าลูกชายจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้“จะไม่เกี่ยวได้ยังไงครับพ่อ นี้มันเรื่องใหญ่ในชีวิตผมเลยนะครับพ่อ”“จริงอยู่ที่พ่อกับแม่เราไม่มีทายาทไว้สืบสกุล แต่ที่พ่อกับแม่รับกรมาเลี้ยงนั้น เพร
Leer más
10 - เพราะผมเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ
เพราะผมเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ“แม่ค่ะ ดูกรเขาไม่ค่อยพอใจที่พวกเรามาคุยเรื่องนี้กันเลยนะ” พลอยไพลินเอ่ยกับผู้เป็นแม่ ขณะที่กำลังนั่งรถออกมาจากบ้านหลังนั้นได้ไม่ไกลนัก“ไม่พอใจแล้วยังไงละลูก ตากรน่ะไม่กล้าขัดใจป้าอรกับลุงเดชหรอก” เพ็ญพรรณีเชิดหน้าพูดขึ้นอย่างมั่นหน้า และมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องสำเร็จไปตามที่เธอคาดหวังเอาไว้แน่นอน“ทำไมละคะ” พลอยไพลินได้แต่เลิกคิ้วถามผู้เป็นแม่ออกไป เพราะอะไรกันถึงทำให้มารดาเธอมั่นใจขนาดนี้“เพราะว่า จริง ๆ แล้ว ตากรไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของป้าอรกับลุงเดชยังไงละลูก” เพ็ญพรรณีจึงยอมบอกความจริงกับลูกสาวออกไป“หมายความว่า?”“ตากรเป็นเด็กกำพร้า ที่ลุงเดชกับป้าอรเขาไปขอรับมาเลี้ยง”“...” พลอยไพลินนิ่งอึ้งเมื่อรับรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้“พวกเขาทั้งสองคนมีบุญคุณกับตากรมากขนาดนั้น ใครจะกล้าขัดละลูกว่าจริงไหม ยังไงตากรกับลูกต้องได้หมั้นกันแน่นอน” เพ็ญพรรณีพูดกับลูกสาวอย่างมั่นใจ“แต่...”ถึงพลอยไพลินจะเชื่อว่าวรากรไม่กล้าขัดคำสั่งของผู้มีพระคุณ แต่เธอก็ยังมีความกังวลหนักใจอยู่ดี เพราะดูแล้ววรากรไม่ใช่คนที่จะควบคุมได้ง่ายเลย“เชื่อแม่เถอะ เรื่องนี้ให้แม่กับอรจัดการเอง
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status