ตอนที่ 15 เบื้องหลังความสำเร็จ

หลายวันต่อมา

เพี๊ยะ!!

"กลับมาได้แล้วหรอไอ้ลูกเวร" เสียงตวาดลั่นของบิดา

"มีอะไรครับ" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่งแม้จะเจ็บจากการโดนตบแต่ก็นิ่งเฉย

"ฉันไม่เคยห้ามเรื่องผู้หญิงแกจะควงผู้หญิงคนไหนฉันไม่เคยห้าม แต่ทำไมกูต้องไปยุ่งกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้ว!?"

"..."

"ป๊ารู้ได้ไง?"

เพี๊ยะ!!

"มึงยังจะถามกูอีกหรอ นอกจากมึงไม่เคยช่วยงานอะไรกูได้มึงก็คอยแต่จะสร้างปัญหาให้กูไม่เว้นแต่ละวัน"

"มึงรู้มั้ยว่าตอนนี้หน้าที่การงานกูกำลังมีปัญหา เก้าอี้รัฐมนตรีที่กูหวังตอนนี้มันกำลังจะเป็นแค่ความฝันไงไอ้ลูกเวร!!"

ช่วงเช้า

ภาคีและผู้เป็นบิดาเดินทางมาที่บ้านของทรงพลเพื่อคุยเรื่องธุระที่สำคัญและมันก็เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเจ้าของบ้านเช่นกัน

"ช่วงนี้เก้าอี้ตำแหน่งที่ท่านนั่งอยู่คงสบายดีนะครับ ผมหวังว่าคงไม่ล้มลงง่ายๆนะ" น้ำเสียงยียวนของชายหนุ่มที่กำลังนั่งลงบนเก้าอี้ประจำของเจ้าของบ้านจนอีกคนทำหน้างง

"เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง นายเป็นใคร?" แม้หวาดกลัวที่ตอนนี้มีบอดี้การ์ดตามประกบชายรุ่นลูกที่อยู่ตรงหน้าไม่ห่างแต่ก็ทำเป็นนิ่งเฉยทำเสียงเข้มเพื่อข่มความกลัวที่เก็บซ่อนไว้ในใจ

"ผมถาม ไม่ใช่ให้คุณถามผมตอบ!" ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินสำรองทุกอย่างในห้องทำงานของเจ้าของบ้านราวกับเป็นเจ้าของเสียเอง

"คนนี้สินะที่ทำให้มีทุกอย่างในวันนี้ทั้งที่เป็นเพียงตำรวจยศไม่ใหญ่เท่าทุกวันนี้" มือหนาหยิบภาพถ่ายที่มีบิดาของเขาอยู่ในภาพนั้นด้วยเเววตาว่างเปล่า

"กะ แกรู้ได้ยังไง" เสียงที่เข็มขรึมเริ่มเปลี่ยนไปก่อนจะพยายามเดินเข้ามาหาแต่ก็โดนลูกน้องของชายหนุ่มรุ่นลูกตรงหน้าจับตัวและข่มลงคุกเข่าบนพื้นห้องไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ

"กูเป็นใครไม่สำคัญหรอก กูแค่มาเตือนมึงเท่านั้นแหละ ถ้ามึงอยากนั่งเก้าอี้นี้ต่อไปมึงก็ควรบอกลูกชายมึงซะว่าอย่ายุ่งกับผู้หญิงที่มึเจ้าของแล้ว!"

".."

"เพราะถ้าหากมันยุ่งอีกล่ะก็ ไม่ใช่แค่มันที่จะตายแต่จะเป็นมึงที่ตายไปกับมันด้วย"

ชายชราจ้องมองพินิจใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าก่อนจะนิ่งอึ้งเมื่อรับรู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร

"จำหน้ากูเอาไว้ดีกูคือ Colton Jeremiah Silas (โคลตัน เจอราไมอาห์ ไซลัส) คือคนที่กุมชะตาชีวิตของมึงตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!" เมื่อรับรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือบุตรชายคนโตของท่าน calcius Jeremiah Silas (แคลเซียส เจอราไมอาห์ ไซลัส) ก็ทำให้หวาดกลัวขึ้นมา

แม้รับรู้ว่าบุคคลที่อยู่เบื้องหลังมีทายาทอยู่สามคนแต่ก็ไม่เคยเห็นหน้ามายืนอยู่ตรงหน้าตัวเองในตอนนี้แล้ว

"คะ ครับ ผมจะจัดการสั่งสอนลูกชายผมให้นายน้อยในทันที" ชายหนุ่มพูดอย่างลนลาน

โคลตันพยักหน้าให้ลูกน้องปล่อยตัวชายตรงหน้าก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ และพูดกระซิบข้างใบหูอย่างเจ้าเล่ห์

"ถ้ามึงยังอยากนั่งเก้าอี้รัฐมนตรีก็สั่งสอนมันซะอย่าให้กูได้ลงมือเองเพราะกูยังไม่อยากฆ่ามัน! otherwise you will die!!"

โคลตันเดินออกมาปล่อยให้ชายชรายืนในหน้าซีดเผือดอยู่คนเดียวภายในห้องอย่างคิดไม่ตก

"ไปไหนครับนายน้อย"

"ไปหาป๊า!" รถลีมูซีนคันหรูวิ่งออกไปแถวคฤหาสน์นอกเมืองแถวชานทะเล

"สวัสดีครับน้าพิมพ์" ชายหนุ่มเอ่ยทักทายผู้เป็นน้าสาวที่ยังสวยตามวัยก่อนจะเดินขึ้นบรรไดเพื่อไปหามารดาที่ล้มป่วยขึ้นมากระทันหัน

แค่ก แค่ก ทิพวรรณที่จู่ๆ นางก็ล้มป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุแต่ก็ไม่ถึงขั้นเป็นอะไรมากอาจจะเป็นเพราะอาการเปลี่ยนเพราะที่อังกฤษหนาวมากจนร่างกายเธอรับไม่ไหว

หมอมาตรวจพอดีชายหนุ่มจึงยืนรอเฉยๆ

"จากที่หมอดูอาการ คุณทิพย์ได้ทานยาเป็นประจำทุกวันหรือเปล่าครับ" ประโยคเอ่ยถามทำให้สามีและลูกชายของเธอหันไปถามน้องสาวภรรยาทันที

"พิมพ์จัดยาให้พี่ทิพย์ทุกสันเลยนะคะตามเวลาที่หมอแจ้งไว้ทุกอย่าง" พิมพ์พาอธิบายทุกอย่างด้วยความเเนบเนียนเพื่อไม่ให้ทุกคนจับพิรุธได้

ความจริงเธอไม่เคยให้ยาพี่สาวเธอเลยเพียงเปลี่ยนเป็นวิตามันก็เท่านั้น เธอแอบรักษามีพี่สาวมาตลอดจึงอยากกำจัดศัตรูหัวใจจึงขอเป็นคนดูแลแทนและทุกคนจึงไม่สงสัยเพราะคิดว่าน้องสาวอยากดูแลพี่สาวคนเดียวที่เหลืออยู่ด้วยตัวเอง ผู้เป็นสามีและลูกชายจึงไม่ได้สังเกตความเปลี่ยนไปมากเท่าไหร่เพราะงานเยอะขึ้นมากทุกวัน

เธอจะไม่ให้ผู้หญิงคนไหนที่พี่เขยเธอเคยยุ่งหรือเคยเลี้ยงไว้ต้องมาแย่งไปเด็ดขาดแม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นภรรยาของเขาก็ตาม

"งั้นหมอจะจัดยาให้ใหม่นะครับ คุณทิพย์อาจจะมีอาการดื้อยา และยาที่ทานไปจึงไม่เห็นผลและทำให้อากาาทรุดลง"

เธอตรวจร่างกายและเพิ่งรับรู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวเมื่อหลายปีที่ผ่านมาสามีและน้องสาวจึงดูแลตลอดมาแต่ก็ไม่หายขาดสักที

"ขอบคุณค่ะหมอ" พิมพิวรรณเอ่ยขอบคุณแม้จะไม่เห็นด้วยก็ตาม

เมื่อทุกคนออกไปแล้วคนป่วยจึงขอคุยกับลูกชายเป็นการส่วนตัว

"แม่อยากเห็นลูกมีครอบครัวที่น่ารักก่อนที่แม่จะจากไปได้้มั้ยลูก แม้อยากเห็นลูกแต่งงานแม่จะได้หมดห่วงทำให้แม่ได้มั้ยลูก" เธอกุมมือลูกชายคนโตของตนไว้แน่น

"ครับ อีกไม่นานแม่ก็จะได้เห็นผมมีครอบครัวแล้วนะครับ แม่อดทนรอผมนะผมจะทำเพื่อแม่ให้เร็วที่สุด รอผมหน่อยนะครับ" ตามจริงเขาก็เร่งแต่งงานก่อนเรียนจบอยู่แล้วเพราะเห็นว่าคนรักกำลังมีผู้ชายที่เขาไม่ชอบตามติดจึงต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลม

"ผมรักแม่นะครับ" ชายหนุ่มพยายามจะไม่ให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้ามารดาที่รักที่สุดในชีวิต

ก็อกๆ "ผมขอเข้าไปนะครับ" น้องชายและน้องสาวของเขาคงบินมาถึงเเล้ว ที่ทุกคนมาประเทศไทยวันนี้เพราะว่าจะมาคุยเรื่องงานแต่งงานและธุรกิจกันที่นี่ด้วย

"ฉันจะไปคุยงานกับป๊าดูแลแม่ดีๆล่ะ" ชายหนุ่มเดินออกจากห้องปล่อยให้น้องสาวและน้องชายของตัวเองคุยกับมารดาต่อ

*****************************

แน่นอนว่าหลังจบนิยายสองเรื่องที่ไรท์กำลังเขียนในตอนนึ้จบไป เรื่องของพ่ออิพี่มาแน่นอน แนว Sugar Daddy จ้า พ่อนางเลี้ยงเด็ก!!

ยังไม่แก้คำผิด