ตอนที่ 38 ขังรัก

วันต่อมาเธอที่ถูกขังอยู่แบบนี้ก็โวยวายเพื่อให้เขาปล่อยเธอให้ได้

"เจ้าขาไม่มีวันอยู่กับพี่ที่นี่ตลอดไปหรอก อย่าคิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ได้เพราะต่อให้พี่ทำยังไงเจ้าขาก็จะหย่าอยู่ดี!!" เธอตะโกนลั่นห้อง

แกร๊ก!!! ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าห้องมาด้วยความโมโหเพราะหญิงสาวคนรักโวยวายว่าจะหย่ากับเขาท่าเดียว

"นี่คือไม่เข็ดใช่มั้ย" เขาพูดเสียงรอดไรฟันเดินเข้าไปใกล้ๆเธอจนเธอถอยหลังกรู่

"เมื่อไหร่จะปล่อยเจ้าขาไปสักที ฮรึก รู้มั้ยว่ามันเบื่อแค่ไหนที่ต้องอยู่แต่ในห้องแบบนี้ ฮือ" เธอร้องไห้ออกมา

"เหอะ อยากไปอยู่กับมันว่างั้น อยากหย่าเพื่อไปอยู่กับมันใช่ป่ะ!"

"..."

"โธ่เว้ย!!!" ตุ๊บ!! ตุ๊บ!! ตุ๊บ!! เขาตะคอกใส่เธอเสียงดังลั่นก่อนจะใช้กำปั้นต่อยหลังห้องอย่างแรงหยาบครั้งจนเธอตกใจกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นว่าเลือดไหลอาบหลังมือเขา

ตุ๊บ!! ตุ๊บ!! ตุ๊บ!!

"พะพี่คีย์!!" เธอพยายามร้องเรียกเสียงดังเพื่อเรียกเตือนสติเขาแต่เขากลับผลักเธอออกอย่างแรงจนเธอล้มลงไปกับพื้น

ตุ๊บ!! ตุ๊บ!! ตุ๊บ!!

"ฮรึก เธอจะไปอยู่กับมัน เธอจะทิ้งพี่!!" เขาพูดไปต่อยกำแพงไปโดยไม่สนว่าตัวเองจะเจ็บปวดขนาดไหน

เธอวิ่งเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลังแม้ว่าตัวเองจะเจ็บปวดก่อนจะเอาบางอย่างขึ้นจนเขายอมหยุด

"ฮือ พี่คีย์พอแล้ว ฮือ พอ เจ้าขาไม่หย่าแล้ว เจ้าขาไม่หย่าแล้ว ได้ยินมั้ย!!!"

กึก!!

และจริงเขาหยุดในทันทีเมื่อเธอบอกว่าไม่หย่าแล้วก่อนจะหันมามองเธอช้าๆ จนเธอปล่อยแขนออกจากเอวสอบของเขาจากด้านหลัง

"จะจริงหรอ คนดีไม่หย่ากับพี่แล้วใช่มั้ย ฮรึก" เขาหยุดต่อยกำแพงและร้องไห้ออกมาจนเธออึ้งเพราะเขาอารมณ์เปลี่ยนเร็วมากเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

"ค่ะ ไม่หย่า เจ้าขาไม่หย่า หยุดร้อง ใจเย็นๆนะคะ" เธอพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาใจเย็นเพราะถ้าหากเขายังเป็นแบบนี้เธอนั่นแหละที่จะเจ็บตัว

หลังจากสงบสติอารมณ์เธอก็เป็นคนทำแผลให้เขาก่อนจะเริ่มพูดคุยกับเขาดีๆ เธอเริ่มมั่นใจแล้วว่าตอนนี้สามีของเธอเหมือนจะสติไม่คงที่เพราะจากที่เห็นอาการคลุ้มคลั่งของเขาแล้วเมื่อไม่นานนี้เธอจึงมั่นใจ

"พี่ไม่หย่าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะคะ" เขาสวมกอดเธอก่อนจะพูดคำนี้อีกแล้วซึ่งเธอก็ตกลงเพื่อให้เขาเลิกกังวลและปล่อยเธอออกจากห้อง

"เจ้าขาไม่อยากอยู่ในห้องนี้พี่คีย์ปลดโซ่ให้หน่อยได้มั้ยคะ" เธอพูดลองเชิงแต่..

การกระทำของเขาเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาและแววตาวาวโรธที่เต็มไปด้วยความโกรธ

"ก็อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่คะคนดีจะออกไปข้างนอกทำไม" ความหวังที่จะได้ออกไปจากห้องนี้พังทลายทันทีเพราะอย่างงี้เธอก็หมดหันทางหนีแล้วจริงๆ

"อยู่ในห้องนี้แหละคนดีจะได้ออกไปก็ต่อเมื่อคนดีท้องเท่านั้น" ถ้าเธอออกจากห้องนี้เธอรอดไปได้แน่เขารู้ว่าเธอฉลาด

"พี่ก็รู้ว่าเจ้าขาไม่มีทางท้อง" เธอยังคงไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเสี่ยงการตั้งครรภ์ขนาดไหน

"หึ แน่ใจหรอคะว่ายาที่คนดีได้รับทุกวันมันจะทำให้คนดีท้องไม่ได้" เขาพูดออกมาเธอถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาทันที

ไม่มีอีกแล้วสินะความฝันของเธอ

"ฮรึก ทำไมคะเจ้าขาผิดอะไรหรอพี่ถึงทำกับเจ้าขาแบบนี้ ฮือ เจ้าขาอยากทำตามความฝันเท่านั้นเองทำไมพี่คีย์ถึงให้เจ้าขาไม่ได้คะ" เธอตัดพ้อร้องไห้ต่อหน้าเขาทั้งน้ำตา

"อย่าร้องสิคะ อนาคตเจ้าขาอยู่ที่พี่ อนาคตของเราคือสร้างครอบครัวด้วยกันไงคะ" เขาโน้มตัวลงมาคลอเคลียเธอก่อนจะจบด้วยเรื่องอย่างว่าเช่นทุกวัน

วันต่อมา

หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่เธอเคยคิดว่ามันอบอุ่นสำหรับเธอแต่ตอนนี้มันไม่อบอุ่นสำหรับเธออีกแล้ว

"ฮรึก" ร่างเล็กนั่งสะอึ้นไห้ที่หน้าต่างห้องนอนมองดูนกบินว่อนอย่างมีอิสระตีางกันกับเธอที่มองไปทางไหนก็มืดมนไปหมด

ฟรึบ!!

ฟอด!!

"ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกพี่คะ" ชายหนุ่มโน้มตัวกอดเธอจากด้านหลังก่อนจะคลอเคลียเธอเบาๆ

"คนดีอย่าต่อต้านพี่เลยนะคะพี่ไม่ได้อยากทำร้ายเรา" เขาสำรวจตามเนื้อตัวเธอที่มีแต่ร่องรอยป่าเถื่อนเต็มไปหมดแม้ว่ารู้สึกผิดในใจแต่ก็ยอมเพื่อให้เธอไม่จากไปไหน

"หิวมั้ยคะคนดีอยากทานอะไร" เธอไม่ตอบกลับเขาจึงเป็นฝ่ายชวนคุยแต่ก็ได้เพียงความเงียบกลับมา

"โอเคค่ะ จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย?" เขาย้ำถามพรางกัดฟันกรอด

เขาเดินออกจากห้องไปด้วยความหัวเสียก่อนจะออกไปทำอาหารมาให้เธอเพราะเธอประชดเขาด้วยการไม่ทานข้าว

"ฮือ ป๊าขา ม๊าขา หนูคิดถึงเหลือเกิน ป๊าม๊าจะรู้มั้ยว่าหนูกำลังเป็นทุกข์" ร่างเล็กสะอึกสะอื้นเมื่อนึกถึงคำพูดของพี่ชายที่เคยเตือนเธอเรื่องผู้ชายคนนี้มาตลอดแต่เธอกลับไม่เชื่อเพียงเพราะความรักบังตาจนมองข้ามอะไรไปมาก

"พี่ภัทรน้องขอโทษ ฮือ" พี่ชายเคยเตือนทุกอย่างแต่เป็นเพราะเธอที่ไม่เชื่อฟังอะไรเขาสักอย่าง

ชายหนุ่มที่กำลังทำอาหารให้เธอทานแต่เสียบมือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

"ครับ"

[ป๊าเห็นว่าโทรมามีอะไรหรือเปล่า] พ่อตาของเขาโทรมา

"อ่อครับ น้องว่าจะโทรไปคุยเพราะคิดถึงแต่ตอนนี้หลับไปแล้วถ้าน้องตื่นผมจะให้น้องโทรกลับก็แล้วกันนะครับ" เขาโกหกคำโตจนชายชราเชื่อในที่สุด

[โอเค แล้วเมื่อไหร่จะกลับกันหล่ะลูก] ชายชราเอ่ยถามสงสัยจะคิดถึงลูกสาวขึ้นมา

"ผมก็แล้วแต่น้องครับน้องบอกว่าชอบที่นี่มากน้องเลยอยากพักผ่อน"

[อืม น้องอยู่กับเราป๊าก็หายห่วง ฝากบอกน้องหน่อยนะลูกว่าป๊ากับม๊าเขาคิดถึง]

"ครับป๊าผมจะบอกน้องให้ครับสวัสดีครับ" เขาวางสายบิดาภรรยาสาวด้วยแววจะว่างเปล่าและเขาก็ไม่คิดจะบอกเธออยู่แล้วหล่ะ

*****************************

สักวันแกจะคลานเข่ามาหาน้อง!!!

ยังไม่แก้คำผิด