ตอนที่ 44 ทบทวน

หญิงสาวตรงมาที่ผับหรูย่านนักธุรกิจก่อนจะเข้าไปในร้านเพราะเธอจองห้องวีไอพีเอาไว้

"เจ้าขา" เมฆาเอ่ยเรียกเมื่อเห็นว่าตนเจอกับผู้หญิงที่คุ้นเคยและใช่เธอเป็นรักแรกของเขาจริงๆ

"มะเมฆ" เธอเอ่ยชื่อเขาอย่างแผ่วเบาเพราะเธอไม่กล้าสู้หน้าเขาสักนิดเพราะสิ่งที่เธอทำไว้มันคงทำให้เขาเสียใจไม่น้อยเลย

"รู้เปล่าว่าเรารอเธอตั้งนานกว่าจะกลับ" ผู้ชายตรงหน้าทำสีหน้าดีใจจนเก็บไม่มิด

"เอ่อ.." เธอจ้องมือที่ชายหนุ่มตรงหน้าเผลอจับไว้ด้วยความดีใจ

"อ๋อ ขอโทษเราดีใจไปหน่อย" ชายหนุ่มยิ้มแก้เขินก่อนที่ีทั้งสามจะเกิดเข้าไปชั้นบน

"แล้วตอนนี้เมฆาเป็นยังไงหรอสบายดีหรือเปล่าเราได้ยินว่ามีแฟนแล้วนิ" เธอถามเขาจึงชะงักก่อนจะตอบออกมาสีหน้าว่างเปล่า

"เปล่าหรอกไม่ใช่แฟนแค่คนที่มีประโยชน์ร่วมกัน" มันเป็นเรื่องจริงเพราะเขาตกลงกับผู้หญิงคนนั้นว่าจะเป็นแค่คู่นอนเท่านั้นเพราะเขาเองก็ไม่ได้รักเธออยู่แล้วมีแค่เธอนั่นแหละที่รักเขาฝ่ายเดียว

"อ๋อ" ซึ่งเธอก็ไม่ถามอะไรมากเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา

"แล้วเจ้าขาหล่ะทำไมวันนี้ออกมาดื่มได้เค้าไม่หวงหรอ" คราวนี้เป็นเธอเองที่นิ่งเงียบไปเธอไม่รู้ว่าจะพูดออกมายังไงดีจึงตอบโกหกคำโตออกไปเพราะเรื่องในครอบครัวของเธอเองเธอก็ไม่อยากจะพูดสักเท่าไหร่

"ไม่หรอกพี่คีย์แค่เหนื่อยกับงานมากไปหน่อยหน่ะเราก็เลยมาได้" เธอตอบโกหกออกไป

"เธอไม่ต้องโกหกเราหรอก เขาหวงเธอมากขนาดนั้นเลยหรอ" ชายหนุ่มถามเสียงเรียบนิ่งแววตาจ้องมองลำคอขาวของเธอที่เต็มไปด้วยรอยกระทำที่ป่าเถื่อน

"นี่พวกแกช่วยฉันเลือกหน่อยสิว่าสีไหนสวยกว่ากัน" ปิ่นปักชวนเปลี่ยนเรื่องคุยเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวน้ำตาคลอขึ้นมาหลังจากที่เมฆาพูดจบ

"อืม เขาหึงหวงเรามาก ฮรึก เราอยากหย่าแต่พี่คีย์ไม่ยอม" ในที่สุดเธอก็ร้องไห้ออกมาเพราะอยากระบายความอัดอั้นในใจเพราะพูดกับมครไม่ได้้เพราะมีแต่จะแย่ขึ้นมากกว่าเดิม

ฟรึบ!! เมฆายื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอกอดจะสวมกอดร่างเล็กอย่างถือวิสาสะเพราะอยากปลอบใจเธอ

"ฮรึก ฮือ เราไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้วเราบอกใครไม่ได้เลย ฮรึก" บิดาเธอเองก็ป่วยเพราะถ้าหากท่านรู้ว่าเธอมีเรื่องกับสามีอาการคงทรุดลงมากกว่าเดิม

"ระบายออกมาให้้หมดเลยนะพวกฉันสองครั้งจะอยู่ข้างแกเสมอ" ปิ่นปักเข้ามาสวมกอดเพื่อนสาวเช่นกัน

"ฮือ ขอบใจพวกแกนะ" เธอยื่นมือเข้ามาสวมกอดเพื่อนๆ ทั้งสองอย่างขอบคุณเพราะอย่างน้อยต่อให้เธอเจอเรื่องแย่ๆ มามากเท่าไหร่แต่เธอก็ยังมีเพื่อนๆ ที่คอยรับฟังเธอเสมอ

ร่างเล็กนั่งร้องไห้ระบายความในใจในขณะที่ดื่มแอลกอฮอล์อยู่ตลอดเวลา

"พอแล้วแก แกเริ่มจะเมาแล้วนะ" ปิ่นปักยื้อแก้วออกมาถือไว้เพราะว่าเพื่อนสาวของเธอเริ่มจะเมาแล้ว

"เอามาฉันยังไม่มาว" ร่างเล็กพูดออกมาเสียงหย่อนยานจนเมฆาถอนหายใจออกมา

"ฉันจะพาเจ้าขากลับแล้วส่วนเธอขับรถเจ้าขากลับไปก้อนแล้วกันเดี๋ยวค่อยให้เจ้าขาไปเอา โอเคนะ" เมฆาอุ้มร่างเล็กแนบอกก่อนจะยื่นเงินค่าเหล้าและค่าห้องให้เพื่อนสาวและอุ้มคนเมาเดินออกไปจากห้อง

"นั่งดีๆ เราจะพากลับ" ชายหนุ่มบ่นอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะว่าตอนนี้คนเมาเริ่มอยู่ไม่สุขอยากลุกขึ้นมาเต้นท่าเดียว

"อื้อ ครายหรอ หล่อจาง" เสียงหวานเปล่งออกมาหย่อนยานจนชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูเธอ

กว่าจะรู้ตัวอีกทีทั้งสองก็ยื่นหน้าเข้ามาเพื่อจะจุมพิตแต่แล้ว...

"ม่ายได้ๆ เราจะทำแบบนี้ม่ายด้าย ราวมีสามีแย้วว" หญิงสาวส่ายหน้าผละออกจากคนหน้าหล่อตรงหน้าเธอก่อนจะถาพตัด

'สุดท้ายก็สู้คนในใจของเขาไม่ได้อยู่ดี' ชายหนุ่มพูดพึมพำออกมาก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอและขึ้นมานั่งบนรถและขับออกไปส่งเธอที่บ้าน

"ใครมา" มารดาของเธอที่เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลมองกลับไปหน้าบ้านเห็นว่ามีรถที่ไม่คุ้นเคยขับมาจอดหน้ารั้วบ้าน

"สวัสดีครับผมมาส่งเจ้าขา" ชายหนุ่มลงมาจากรถยกมือสวัสดีหญิงชราจนเธอมองหน้าชัดๆ ก่อนจะพูดชื่อเบาๆ

"อ้าวเมฆเองหรอลูก เจ้าขาเป็นไรทำไมนอนหลับแบบนั้น" เธอเดินเข้ามาดูลูกสาวก่อนจะเบ้หน้าเมื่อได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลูกสาวของเธอ

"ตายจริงไปทำอะไรมาเนี่ยลูกทำไมถึงดื่มเหล้าแบบนี้" เมฆาอุ้มคนเมาแนบอกเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะวางลงบนเตียงที่ห้องนอนของเธอ

"คุณแม่ครับผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยขอเวลาสักครู่ได้หรือเปล่าครับ" เมฆาพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

"โธ่ลูกแม่มีอะไรไม่เคยจะบอกกันเลยสินะ" หญิงชราทำท่าจะเป็นลมขึ้นมาโดยที่เพื่อนลูกสาวประคองไว้ห่างๆ

"ขอบคุณมากนะลูกที่บอกแม่" หลังจากนั้นเมฆาก็ขอตัวกลับบ้านปล่อยให้นางอยู่กับลูกสาว

"อื้อ ม๊า" ร่างเล็กลืมตาขึ้นมาเมื่อถูกความเย็นจากผ้าเช็ดตัวจนเธอรู้สึกตัวขึ้นมา

"มีอะไรทำไมไม่บอกแม่ แม่รู้เรื่องทุกอย่างจากปากตาเมฆแล้ว" นางพูดเสียงอบอุ่นกับลูกสาวเสมอ

"อรึก ม๊ารู้" เธอร้องไห้โอบกอดมารดา

"ลูกรักพี่เค้าหรือเปล่า" มารดาของเธอเอ่ยถามเพียงแค่นั้นซึ่งเธอก็ตอบออกมาด้วยความจริง

"ฮรึก รักแล้วได้อะไรคะพี่คีย์เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว ฮือ" เธอร้องไห้ปานใจจะขาด

"รักแล้วทบทวนดีๆ นะลูกว่ายังต้องการกันอยู่หรือเปล่าถ้าถึงวันนั้นจริงๆ และอยากจะหย่าม๊าก็จะไม่ห้ามแต่ขอได้หรือเปล่าทบทวนกันสักนิดม๊าจะคุยเรื่องนี้กับพี่เขาเองทำไจสบายๆ นะลูกทุกอย่างจะดีขึ้น" นางพูดเสียงอบอุ่นสวมกอดลูกสาวด้วยความรักความเข้าใจ

"อย่าเพิ่งบอกพี่ชายนะคะ เจ้าขาไม่อยากให้เจ้าขุนคิดมากและเรื่องมันจะแย่ไปกว่านี้" ตามจริงพี่ชายเธอก็ชื่อเจ้าขุนนั่นแหละแต่ที่ยังเรียกเป็นเพราะชินปากเพราะย่าเธอเห็นหน้าพี่ชายเธอเหมือนคุณปู่ตอนเป็นเด็ก

"จ้ะ ม๊ารู้ว่าพี่เราเป็นยังไง นอนพักผ่อนเถอะลูกแล้วอะไรๆ ก็จะดีขึ้นเองเชื่อม๊านะ" นางลูบศีรษะเล็กของลูกสาวจนหญิงสาวหลับไหลไปเพราะความเหนื่อยล้า

******************************

ใกล้แล้ว จะโบ้แล้ว

ยังไม่แก้คำผิด