ตอนที่ 43 ความสัมพันธ์แย่ลง

สองอาทิตย์ต่อมา

หญิงสาวเฝ้าอาการบิดาหลายวันจนอาการเริ่มดีขึ้นแต่ไม่มากและที่หนักสุดคงจะเป็นอัมพาต

"วันนี้คนไข้มีกำลังใจในการกายภาพบำบัดขึ้นมาอยู่นะคะ" คุณหมอสาวบอกอาการทุกวันของบิดาเธอ

"มีแนวโน้มว่าจะกลับมาเดินได้วันไหนคะ" เธอเอ่ยถามอย่างลุ้นๆ

"หมอยังบอกเวลาที่แน่ชัดไม่ได้หรอกนะคะเราต้องดูอาการควบคู่ไปด้วยและที่สำคัญคือกำลังใจคนในครอบครัว" เมื่อหมอพูดจบหญิงสาวก็หันมายิ้มๆ ให้มารดาเพราะอยากจะให้บิดากลับมาเป็นปกติ

"หนูมีอะไรจะบอกม๊าหรือเปล่าหื้ม ทำไมแววตาของหนูถึงเศร้านักหล่ะ" มารดาเอ่ยถามมันให้เธอน้ำตาคลอขึ้นมา

"ทะเลาะกับพี่เค้ามาหรอลูก ค่อยๆคุยกันดีๆ นะลูกมีอะไรก็เปิดใจคุยกันให้มากๆ หล่ะ" มารดายิ่งพูดแบบนี้เธอก็ยิ่งอยากระบายออกมาแต่ก็ต้องเก็บไว้ในใจ

"ขอบคุณค่ะม๊าแต่หนูไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะแค่มีเรื่องไม่เข้าใจกันนิดหน่อยเอง" เธอจำใจโกหกมารดาทั้งที่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลยสักนิด

หญิงสาวกลับบ้านมาก็เกือบจะค่ำแต่ก็ต้องกลับมาเจอหน้าสามีหน้ายักษ์นั่งรออยู่โซฟา

"นี่คืออะไรคะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเดินเข้ามาในเรือนหอที่เพิ่งกลับมาอยู่ได้สองอาทิตย์ในขณะที่มือกำลังเปิดมือถือของเธอค้างไว้

"มีอะไรหรอคะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบาได้แค่ยืนนิ่งๆ รอฟังคำพิพากษาเหมือนบิดารอสอบสวนลูกสาวที่กลับบ้านดึกดื่น

"มันบอกว่าอยากเจอเธอ เจ้าขาบอกมันหรอว่ากลับมาแล้ว" เขาเอ่ยเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับมือที่เผลอบีบข้อมือเล็กเพราะความหึงหวง

"ก็แค่ข้อความธรรมดาเองนี่ค่ะเจ้าขาจะเอาเวลาไหนไปนัดเจอเค้ากัน ทุกวันนี้พี่ก็ส่งคนตามประกบเจ้าขาอยู่แล้วนี่ส่วนมือถือตั้งแต่มาเจ้าขาก็ไม่เคยได้จับมันสักนิด" เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาและเหน็บแนมไปอย่างเปิดเผย

"เธอดื้อกับพี่อีกแล้วนะ" มือหนาโอบเอวเล็กคอดกิ่วเข้ามาแนบชิดจ้องมองเธออย่างจับสังเกต

"บอกมาไม่งั้นจะเจ็บตัว!" เขาพูดเสียงรอดไรฟันเขารู้ทุกอย่างรอแค่เธอพูดมันออกมาคำเดียวเท่านั้น

"แลกกันมั้ยหล่ะค่ะพี่ไม่อยากหย่าเจ้าขาก็จะไม่หย่าแต่ขอแค่อิสระเท่านั้นทุกวันนี้เจ้าขาแทบจะไม่มีเพื่อนแล้วเพราะพี่คีย์คนเดียวพี่ทำให้ชีวิตเจ้าขาแย่ลง!!" เธอตวาดออกมาด้วยความอดกลั้น

"อย่ามาต่อต้านฉัน ฉันบอกเธอแล้วว่ายังไง!!" มือหนาลากแขนเล็กขึ้นห้องเพื่อลงทัณฑ์เธอ

"โอ้ย!! ปล่อยนะ ปล่อย!!" ร่างเล็กลูกผลักลงบนเตียงและแล้วสามีหนุ่มใจร้ายของเธอก็เริ่มบทรักที่แสนเจ็บปวดมอบให้เธออีกครั้ง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

"อึก พอแล้ว อร๊าย เจ็บ ฮรึก" ร่างเล็กสะอื้นไห้แทบไม่มีน้ำตาใบหน้าสวยซบลงที่หมอนเมื่อถูกมือหนากดศีรษะเล็กแนบเตียงจนเธอหายใจแทบไม่ออก

"ฉันเคยเตือนเธอแล้วว่าอย่าพูดคำว่าหย่าออกมาอีก ถ้าหากเธอพูดคำนี้มาอีกเมื่อไหร่เธอจะเจ็บตัว!!" ชายหนุ่มโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหูเล็กก่อนจะขบกัดลาดไหล่เล็กจนมีเลือดซิบออกมาตั้งแต่แผ่นหลังถึงหัวไหล่

ตรั่บบ ตรั่บบ ตรั่บบ

ตรั่บบ ตรั่บบ ตรั่บบ

"อ๊าส์ ใกล้แล้ว" เขาจงใจกระแทกแก่นกายใส่เธอไม่ยั้งแรงจนเธอร้องไห้แทบสลบคาลำใหญ่ของเขา

"ฮรึก อ๊ะๆ เจ็บ โอ้ย พะพอแล้ว อึก อร๊าย" เธอปลดปล่อยออกมายากจะอดกลั้นตามด้วยเขากระแทกเข้ามาและเสร็จสมติดๆ

"โอ๊ว ซี๊ด" เขาจงใจฝากคาวน้ำรักไว้ในกายเธอทุกหยดหยาดเพื่อให้เธอตั้งท้องลูกของเขาเร็วๆ

หญิงสาวมองหน้าสามีหนุ่มที่เคยใจดีและอบอุ่นของเธอตอนนี้เขาได้เปลี่ยนไปแล้วเพียงเพราะความหึงหวง

ร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงร่างกายเปลือยเปล่าเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเพราะคืนนี้เธอจะกลับมาเป็นคนเดิมที่เคยเป็นก่อนจะตกลงใช้ชีวิตร่วมกันกับเขา

ร่างเล็กมองดูร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและรอบขบกัดปกติเธอจะใช้รองพื้นปกปิดแต่ตอนนี้เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วร่างเล็กในชุดเดรสรัดรูปโชว์อวดรูปร่างเซ็กซี่เดินออกไปจากห้อง

ร่างเล็กขับรถสปอร์ตคันหรูออกไปจากเรือนหอจุดหมายปลายทางของเธอก็คือคลับเพราะเธออยากจะออกไปดื่มเพื่อปลดปล่อยความเศร้าในใจ

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง! เธอกดกริ่งหน้าประตูบ้านของเพื่อนสาวคนสนิทในช่วงสี่ทุ่มกว่าๆ

"ใครมาเนี้ย!?" ปิ่นปักเพื่อนสนิทของเธอบ่นอุบอิบแต่ก็เดินลงมาจากบ้านเพื่อมาดูหน้าตาคนที่มาบ้านเธอดึกดื่น

"จะเจ้าขา แกจริงดิ!!" ปิ่นปักพูดเสียงตกใจก่อนจะนีบเปิดประตูวิ่งเข้าไปสวมกอดเพื่อนสาวของเธอด้วยความดีใจเพราะตั้งแต่แต่งงานนี่ก็ผ่านมาจะเข้าเดือนที่หกแล้วที่เธอไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้เพราะมัวแต่ไปสวีทหวานกับสามีหนุ่ม

แต่แล้วความคิดก็ต้องเปลี่ยนไปเมื่อ.....

"นี่รอยอะไร เจ้าขา แกเป็นอะไร!?" ปิ่นปักเอ่ยถามอย่างร้อนรนเมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเพื่อนสาวเต็มไปด้วยความเศร้าหมองจนหาความสุขในดวงตาไม่ได้

"ไปกันเถอะเดี๋ยวเล่าให้ฟัง" หญิงสาวไม่พูดพร่ำทำเพลงลากเพื่อนสาวเข้ามานั่งในรถก่อนจะขับออกไปด้วยความเร็วตามประสาผู้หญิงที่ชอบรถสปอร์ตอย่างเธอ

"เรื่องยี่หวาไปถึงไหนแล้ว" ตั้งแต่วันที่ปิ่นปักโทรมาบอกว่ายี่หวาเพื่อนสนิทอีกคนทะเลาะกับพี่ชายเธอจนหอบเสื้อผ้าหนีไปจนตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้เลย

"เฮ้อ!! มันยังไม่ติดต่อกลับมาเลยจะเป็นปีแล้วเนี่ย" ปิ่นปักเองก็จนปัญญาไม่รู้ว่าจะหาเพื่อนสาวอีกคนได้ที่ไหน

"แล้วเมฆาล่ะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบาเพราะยังจำได้ดีวันที่เธอส่งข้อความบอกเขาวันนั้นป่านนี้จะรู้สึกยังไงบ้าง

หากเธอเลือกเมฆมันคงจะดีกว่านี้ใช่มั้ย

"อ๋อจริงสิลืมขอเลยตอนนี้เมฆมีแฟนแล้วนะสงสัยจะลืมแกได้แล้วแหละตอนนี้มีความสุขกันดีเลยแหละกับน้องรหัสมันอ่ะ" ปิ่นปักที่รู้เรื่องนี้ก็ดีใจกับทั้งสองไม่น้อย

"อื้อ ดีแล้วแหละเมฆจะได้เลิกจมปลักกับฉันสักที" ชีวิตรักของเมฆตอนนี้ไปได้ดีกว่าเธอซะอีก นี่คงเป็นกรรมของเธอที่ทำกับเมฆใช่มั้ย

เธอผิดเองที่เลือกใส่รองเท้าผิดคู่

********************************

ใกล้โบ้แล้ว🤣

ยังไม่แก้คำผิด