05 Bagong patakaran

***Olivia's POV***

Hindi lang basta nagising ang mundo, parang binagsakan ako ng langit at lupa.

Ang ulo ko ay parang may nagtatambol sa loob na gustong kumawala, at bawat pintig ng sentido ko ay parang may pako na bumaon dito at parang masusuka ako.

Where am I?

Bulag kong kinapa ang nightstand, hinahanap ang tanging bagay na makakapagsabi sa akin kung pasno ako napunta sa ganitong kalagayan.

Dumaplis palang ang mga daliri ko sa malamig na screen ng phone ko nang bigla itong mag-vibrate. Ang ringtone ay parang barena na bumubutas sa bungo ko.

Siningkit ko 'yung mata ko para makita kung sino ang tumatawag. Si Drake.

Bigla akong nakahinga nang maluwag.

Tumatawag siya. Hindi niya talaga ako iniwan.

The blurry memory of him walking out of the club, leaving me standing there while the world spun, must have been a mistake. Baka kailangan niya lang magpalamig ng ulo. I-si-swipe ko na sana ang screen, handang-handa na akong marinig ang boses niya at ang sorry niya—

Pero biglang may humablot ng phone sa kamay ko.

"Hoy!" singhal ko, pero pumintig ulit ang sentido ko sa sakit at hilo. Napapikit ako nang mariin habang hawak ang ulo. "Bwisit!"

"You aren't speaking with him today."

Pinilit kong idilat ang mga mata ko kahit nakakasilaw na yung liwanag ng araw mula sa bintana.

Nakatayo si Ninong Chandler sa paanan ng kama ko.

Nakakairita yung pagka-kalmado niya.

Bagong plantsa ang puting polo, ayos na ayos ang buhok, at yung phone ko, parang laruan lang sa malapad niyang kamay.

Tiningnan niya ang screen na nagba-vibrate pa rin, nagtagis ang panga niya, bago niya pinindot yung button para i-decline ang tawag.

"Ano ba? Akin na 'yan!" Sinubukan kong bumangon pero biglang umikot yung kwarto.

"He's a manchild who left you intoxicated in a public place," he countered. He stepped closer, setting a glass of water and two white pills on the bedside table. "Drink. Now."

Inirapan ko siya pero kinuha ko rin ang gamot, nilunok ito nang tubig at agad na nagpaliwanag. "Away mag-jowa lang yung nangyari. Nasaktan lang sya kasi nabaliwala ko sya nung kausap ko si Troy. Misunderstanding lang."

Nagpakawala si Ninong Chandler ng mahabang hininga. "Misunderstanding? Olivia, halos hindi ka na makalakad nung sinundo kita. Kung iyon ang tawag mo sa away mag-jowa, kasing-basura ng ugali nya yung standards mo."

Halos umawang ang labi ko sa sinabi niya. What the hell?

"You’re just saying that because you don't like him!" I snapped.

Si Drake ang mundo ko. Siya lang yung nandoon nung gumuho ang buhay ko nang mamatay si Papa. Si Ninong Chandler? Wala siyang alam. He was just a cold outsider trying to ruin the only good thing I had left.

"Mag-so-sorry na nga s'ya sa'kin, Ninong. Lagi naman syang ganun eh. Mahal namin ang isa't isa, at walang kahit anong sasabihin mo ang makakapagpabago duon."

"We’re done with the games, little one," he said, making sure to emphasize the endearment in a mock tone.

Umupo siya sa tabi ko. Sa bigat niya, lumubog ang kama kaya bahagya akong nahila papalapit sa kanya.

I held my breath. Up close, he was overwhelming.

"The freedom I gave you? You’ve proven you can’t handle it. The rules are changing."

Napalunok ako, pilit na itinulak ang sarili ko paatras sa kutson, palayo sa kaniya.

"Una, wala nang club-club. Dapat nasa bahay ka na bago mag-9:00 ng gabi," sabi niya na parang pinapagalitan ako na parang bara, tinatrato ako na parang bata kahit na adult na ako.

Napatawa ako sa kaniya, hindi makapaniwala. "Ano ko? High-schooler?

Hindi niya pinansin ang sinabi ko. "Yung phone mo, maiiwan sa office ko mula 9:00 ng gabi hanggang 8:00 ng umaga. At pangatlo..."

"Ano?!" singhal ko. Napabangon ako sa sinabi niya. "Sobra na 'yan, Ninong! Hindi na 'ko bata para i-confiscate mo yung cellphone ko!"

He leaned in, his scent... sandalwood and something uniquely him, filling my senses.

"At grounded ka buong linggo—"

"Gago ka ba? Hindi mo pwedeng gawin 'yan!"

"Kaya kong gawin, Olivia," madiing sabi niya. Saglit na bumaba ang tingin niya sa labi ko, bago kumunot ang noo niya dahil siguro minura ko siya. "Now, get dressed. I expect your ass to be downstairs after twenty minutes—"

"Baliw ka ba, Ninong? Kailangan ko pang maligo, may skin care pa'ko at—"

"Twenty minutes."

Napanganga lang ako sa kanya at sa yabang at diin ng tono niya, na tila wala ng magpapabago sa isip niya.

"At kapag hindi ako bumaba?" hamon ko. Nanginginig ang boses ko dahil sa hangover at sobrang galit. "Ila-lock mo ko sa kwarto ko? Sa bahay na to? You'll call the lawyers and tell them I’m being a bad girl? Because I’m pretty sure this isn't how any of this works. You’re only here to watch over me, to manage the trust, not to do this extra... whatever the hell this is."

Hindi man lang siya natinag.

Sa halip, dahan-dahan siyang tumayo. Tinitigan niya ako habang nakatayo sa harap ng kama ko. Inabot niya ang kamay niya sa mukha ko. Natigilan nang dahan-dahan niyang ipitin ang buhok ko sa likod ng tenga ko.

Malamig ang mga daliri niya sa balat ko, at ang haplos na yun ay tila nagdulot ng nakakalitong pakiramdam sa buong katawan ko.

"Huwag mong sagarin ang pasensya ko ngayong araw, Olivia," bulong niya sa mababang mapagbanta na tono. "Nineteen minutes," bigla niyang sabi habang tumitingin sa relo niya.

"A-ano?"

He dropped his hand from my face and walked out the door. He paused, pulling the handle shut with a click that sounded far too much like a cell door locking me in.

—————

Huminga ako nang malalim at inayos ang suot kong damit bago pumasok sa dining room. Ayaw kong makita niya akong despressed ako dahil sa hangover at sa mga sinabi nita kanina sa akin.

Amoy kape sa buong dining room.

Nakaupo si Ninong Chandler sa head table, nakatitig sa laptop niyang nasa lamesa, at kitang-kita ang pagiging malamig at seryoso niya sa ginagawa.

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin nang hilahin ko ang upuan, but I could feel his gaze track my movement the second I sat down.

"You're on time," pansin niya.

"Marunong naman akong magbasa ng oras, Ninong," mahinahon kong sagot sabay abot sa kape kong naihanda niya na sa tapat ko. "I wanted to talk. About the... new arrangement."

He finally closed the laptop down, leaning back and crossing his arms. Sa ginawa niya, bumakat nang husto ang dibdib niya sa suot niyang polo kaya agad akong napatingin sa plato ko.

Nakaka-distract talaga yung katawan niya. Parang hindi halata na magfo-forty.

"I'm listening," sabi niya.

"Alam kong naging magulo kagabi. Sa totoo lang, nahihiya nga 'ko," pag-amin ko sa malumanay na tono. "Hindi ko dapat hinayaang na humantong sa ganun at lalong hindi dapat ako nagpakalasing. But grounding me and taking my phone... it feels a bit extreme, don't you think?"

He tilted his head to the side. Gusto ko siyang sampalin nang makita kong medyo umangat ang sulok ng labi niya, na tila natutuwa siya na bigla akong kumalma matapos kong sigawan at murahin sa inis kanina.

But I continued anyways.

"Ibalik mo na yung cellphone ko, at kalimutan na natin na grounded ako ng isang Linggo. Hindi muna ako aalis sa mga susunod na gabi at yung curfer ko gawin nating 10:00. Gusto ko lang makausap yung mga kaibigan ko. Tapos si Drake... kailangan naming magkaayos."

I thought I’d actually reach him when his lips formed a genuine smile. I was stunned. He looked at me, really looked at me, at naramdaman ko na naman ang kakaibang init na gumagapang sa leeg ko tuwing ganoon siya makatingin.

""You're trying to be the adult in the room," he started. "And I appreciate the effort. Truly. It’s better than the insults and tantrums."

"Kaya hayaan mo na kong umalis ngayon. May lakad kami ni Hannah, magka-cafe hopping kami at ayoko namang i-cancel 'yun. Uuwi ako nang maaga mamaya." Pagpupumilit ko pa, habang may maliit na ngiti sa labi. "Huling beses na yung kagabi, hindi na mauulit, Ninong."

Bumabalot ang katahimikan sa paligid. Nagtagis ang panga ni Ninong Chandler, tila sinusuri ng madidilim niyang mata kung nagsisinungaling ba ako.

"No."

Biglang gumuho ang pag-asa ko. "Ninong—"

"Mananatili ang phone mo sa opisina ko ngayong araw at hindi ka lalabas ng bahay," parang final na ang tono niya. "You're acting like this because you need something, pero sa oras na makuha mo ang gusto mo, alam kong tatawagan mo agad ang nobyo mong 'yan para puntahan sya."

Nakakainis!

"That's not your choice to make!" singhal ko, tuluyan nang nawala ang pagtitimpi ko.

"In this house, I make all of your choices," mariin niyang sabi. "Ubusin mo yang pagkain mo. If you think you’re getting out of those gates before Saturday, you’re mistaken."

Napakapit ako sa gilid ng mesa hanggang sa mamuti ang mga kamao ko.

"Sige," walang emosyon kong sagot. Dahan-dahan akong tumayo at padabog na itinulak ang upuan kaya lumikha ito ng matinis na tunog sa sahig.

"Hindi mo pa nauubos ang pagkain mo," babala niya.

"Hindi ako aalis, Ninong," paninigurado ko sa kanya habang nakangiti nang matamis.

Dahan-dahan akong umikot sa mesa hanggang sa makatayo ako mismo sa likuran niya. Ramdam ko na sinusundan niya ang bawat kilos ko.

Yumuko ako hanggang sa sumagi ang buhok ko sa balikat at batok niya. Sobrang lapit ko na sa kanya kaya kitang-kita ko ang paggalaw ng panga niya.

Pinanood ko kung paano niya itaas ang kape sa labi niya para sumimsim, habang ang mga mata niya ay nakatitig sa akin na tila nagbabanta.

"Gusto mo kong manatili rito ng isang Linggo? Fine. Pagbibigyan kita."

Inilapag niya ang kape niya. Hindi nawala ang ngiti sa mukha ko nang abutin ko ito at uminom din dito nang hindi inaalis ang tingin sa kanya

Nakita ko ang pagbaba ng mapupungay niyang tingin sa labi ko.

I returned to the cup on the table... and then deliberately, slowly, tipped his coffee over.

Kumalat ang maitim na likido sa lamesa, nabasa ang damit niya at unti-unting gumapang patungo sa saradong laptop ang natapon na kape. Hindi siya gumalaw, pero biglang bumigat ang tingin niya sa akin.

Nakakatakot at nakakakilabot ito, pero tinatagan ko ang loob ko.

"Well... congratulations. You just locked yourself in with someone who has nothing better to do than make every single second of your stay here a living hell."

Tumayo ako nang tuwid at tiningnan ang kalat na ginawa ko nang may kontentong ngiti. Lumayo ako sa kanya at bumalik sa upuan ko para ituloy ang pagkain.