All Chapters of Punish Me, Daddy (Tagalog): Chapter 1 - Chapter 10

***Olivia's POV*** Sa edad na nineteen, dapat ay ine-enjoy ko ang buhay ko. Dapat ay nagpapakasaya ako sa bakasyon ko, uma-attend ng mga party kasama ang boyfriend kong si Drake. Ilang buwan na ang nakalilipas nang mamatay si Papa, at nag-iwan siya sa akin ng isang huling malupit na supresa. Ang kanyang huling testamento. ~~ Ipinapamana ko ang lahat ng aking ari-arian kay Olivia Perez, sa ilalim ng mahigpit na kundisyon na mananatili siya sa pangangalaga ni Chandler Sterling at susunod sa bawat utos nito hanggang sa siya ay sumapit sa edad na 25 o maikasal.Ang pagsuway sa alinman sa mga itinakdang ito ay nangangahulugan ng kagyat na pagbawi sa lahat ng kanyang mamanahin. ~~ Si Ninong Chandler ay kaibigan ni Papa, ang lalaking lihim kong hinahangaan noong bata pa ako. Pero iniwan niya kami limang taon na ang nakakaraan—lumipad siya patungong Amerika nang walang pasabi. Ngayon, nagbabalik siya para maging guardian ko. At iyon ang dahilan kung bakit ako narito ngayon.

***Oivia's POV*** Isang araw, ako ang spoiled na anak ni James Perez. Kinabukasan, nakikinig na ako sa isang abogadong nagbabasa ng huling testamento ni Papa. Nakatitig ako sa kisame, iniisip kung tumalon kaya ako sa balkonahe para lang makatakas sa impyernong ito, nang biglang mag-vibrate ang phone ko. Ninong Chandler: Dinner is ready. Come down. Sinundan agad ng... Ninong Chandler: Now. Napairap ako nang husto na halos sumakit na ang mga mata ko. Siyempre, alam niya ang number ko. At kung mag-utos siya sa text, parang empleyado lang ako na anytime ay pwede niyang sesantihin. Binalewala ko muna iyon nang sampung minuto—para lang mang-asar—bago ako nagkukumahog na bumangon sa takot na baka siya mismo ang umakyat dito para kaladkarin ako. Pagdating ko sa kusina, napatigil ako. Amoy na amoy ko ang masarap na amoy ng ulam na niluluto. Nakatayo si Ninong Chandler sa kitchen counter, nakatalikod sa akin. Tinanggal na naman niya ang kaniyang tux, bukas ang isang butones n

***Chandler's POV***Ikatlong araw na simula nang bumalik ako ng Pilipinas, at unti-unti nang lumalabas ang nakakairitang pattern ng personalidad ni Olivia.Halos hindi ko siya makita. Para siyang multo sa sarili kong bahay. She returns just in time for bed, and we only share nothing but brief, quiet dinners. Pero ngayon, ipinatawag ko siya. Kailangan ko siyang makaharap, kailangan kong malaman kung anong klaseng problema ba itong pinapasok ko.We had prolonged this enough.Nakaupo ako sa corner table ng isang restaurant. Sinadya kong piliin ang lugar na ito. Tahimik, mataas ang kisame, and far too expensive for the likes of the boy she spent her days with.Nang pumasok si Olivia sa pinto, tila nagbago ang ihio ng hangin sa paligid. Saglit na napatigil ang paghinga ko sa paraang kinamumuhian ko.Naka-cream turtleneck sweater siya ngayon pero bakat na bakat ang mabibigat at bilugang kurba ng kanyang dibdib. Nakabagsak ang buhok niya, maayos na nakaipit sa likod ng kanyang mga tenga.P

***Olivia’s POV*** Nakatayo ako sa gitna ng kusina habang pinagmamasdan ang ginawa ko. Lahat ng burner ng kalan ay naka-high, kaya't nagbubuga ng makapal na usok ang kalan na may mga frozen hotdog na nakuha ko sa freezer hanggang sa masunog ang mga ito. For good measure, 'aksidente’ ko pang natabing ang isang supot ng harina, kaya kumalat ang puting pulbos sa buong counter. Tumunog nang matinis ang smoke detector. Perfect. Maya-maya la, narinig ko na ang mabibigat na yabag ng paa na papalapit sa kusina. Bumungad si Ninong Chandler sa entry way ng kusina. Napahinto siya, naguguluhang tinitingnan ang kaguluhan sa silid. "Ano ’to?" tanong niya. "Lunch," sagot ko habang nakasandal sa counter at iwinawagayway ang spatula sa direksyon ng kalan. "Gutom na ko at hindi ako marunong magluto. Sinubukan ko lang, pero diba sabi ko naman sa’yo, wala akong talent sa ganito?" Naglakad siya palapit sa kalan, bakas ang tensyon sa mukha niya. Isa-isa niyang pinihit ang mga ito para pat

***Chandler's POV*** Ikalimang araw na simula nung i-grounded ko si Olivia ngunit tila isang multo lang ito sa sarili kong tahanang. Hindi na siya sumasagot nang pabalang, hindi niya na sadyang tinatabing ang kape ko, at hindi na rin niya sinusubukang sunugin ang kusina. Hindi na rin niya ginugulo ang mga files sa opisina ko. When we sat for dinner and this morning's breakfast, she was there physically, but her eyes never left the screen of her phone. I sat in my office, the glow of the laptop screen feeling colder than usual. Kinukumbinsi ko sa sarili ko na ito ang gusto ko—katahimikan para matapos ko itong mga reports. Pero tuwing nakikita ko siyang nakayuko sa phone niya, habang mabilis na nagta-type, malamang ay inaamo yung boyfriend niya, hindi ko maintindihan ang inis na nararamdaman ko. Tuwing nagbibibrato ang phone niya ay alam kong yung lalaking iyon ang kausap niya. Tumayo lang ako para kumuha ng tubig. Pabalik na sana ako sa opisina nang madaaman ko siya sa libr