04 Obsesyon

***Chandler's POV***

Ikatlong araw na simula nang bumalik ako ng Pilipinas, at unti-unti nang lumalabas ang nakakairitang pattern ng personalidad ni Olivia.

Halos hindi ko siya makita. Para siyang multo sa sarili kong bahay. She returns just in time for bed, and we only share nothing but brief, quiet dinners.

Pero ngayon, ipinatawag ko siya. Kailangan ko siyang makaharap, kailangan kong malaman kung anong klaseng problema ba itong pinapasok ko.

We had prolonged this enough.

Nakaupo ako sa corner table ng isang restaurant. Sinadya kong piliin ang lugar na ito. Tahimik, mataas ang kisame, and far too expensive for the likes of the boy she spent her days with.

Nang pumasok si Olivia sa pinto, tila nagbago ang ihio ng hangin sa paligid. Saglit na napatigil ang paghinga ko sa paraang kinamumuhian ko.

Naka-cream turtleneck sweater siya ngayon pero bakat na bakat ang mabibigat at bilugang kurba ng kanyang dibdib. Nakabagsak ang buhok niya, maayos na nakaipit sa likod ng kanyang mga tenga.

Pagkaupo niya, doon ko napansin ang pasa sa gilid ng leeg niya.

Nagtagis ang panga ko sa nararamdanang inis. Nasa bandang itaas lang ng collar ng sweater niya, may nangingitim at nanumulang pasa. Isang hickey. Marka na iniwan ng nobyo niya.

This is the third time na may nakita akong hickey sa bakat niya.

But the look of the ugly, purple bruise looked ethereal on her ivory skin. Gusto kong abutin ang leeg niya, ipalupot ang kamay ko dito at kuskusin ang markang iyon hanggang sa mabura.

Para akong sinuntok sa sikmura ng mahuli ang sarili na madumi ang iniisip, na agad namang sinundan ng matinding konsensya.

I felt a flash of genuine deep disgust for the way my body has been reacting to a girl I had promised to protect, the daughter of my deceased bestfriend, the girl I knew since she was ten.

Pilit kong ibinaon ang init na nararamdaman ko sa lugar na hindi ko kayang abutin.

"You're surprisingly on time," sabi ko.

"Bakit parang di ka pa naturuwa?" sarkastikong sagot niya.

Umorder na ako para sa aming dalawadalawa dahil tinanong ko na siya kanina sa text kung anong gusto niya.

"Kailangan na nating pag-usapan ang arrangement natin," panimula ko habang nakasandal nang bahagya sa mesa, pilit na iniiwas ang tingin sa kanyang dibdib.

Napalunok ako.

"Gusto ni James na maintindihan mo ang bigat ng legasiya ng mga Perez. Business Administration ang kinuha mo, ’di ba?"

Nanigas siya sa upuan at sinimulang laruin ang pagkain niya. "Gusto ni Papa na kunin ko 'yonng kurso. Ako lang naman kasi yung kaisa-isang anak n'ya."

"At ’yun ba ang gusto mo? Anong balak mong gawin sa buhay mo?" tanong ko habang nakatitig sa kanyang mga mata.

Huminto siya, napatigil ang mga daliri niya sa ibabaw ng tablecloth.

"Um... pinag-iisipan ko pa," bulong niya, nawala ang angas sa boses niya. "Ang bilis ng mga pangyayari. Wala pa kong oras mag-isip tungkol sa future ko eh nag-aadjust pa nga 'ko sa bago kong buhay."

The honesty hit me harder than her insults. I reached across the table, my hand hesitating before I briefly covered hers.

Kung mapapasailalim siya sa pangangalaga ko, kailangan kong bumuo ng magandang relasyon sa kanya. Kailangan ko ang tiwala niya. I wanted to do this the right way.

But her skin felt warm and the contact sent a jolt of electricity straight to my c*ck.

Tumigil ka, Chandler.

Fuck.

Agad kong binawi ang kamay ko na parang napaso.

"You don't have to have the answers today," I said. "But you will find them. I won't let you waste your potential on a life that doesn't fit you."

Tumingin siya sa akin, nakakunot ang noo. Sa unang pagkakataon, hindi niya ako tiningnan bilang isang taong hindi niya kayang pagkakatiwalaan.

"Do you mean it?" bulong niya sabay kagat sa ibabang labi.

Bumaba ang tingin ko sa mga mapupulang labi niya nang saglit bago ko pilit na ibinalik ang mga mata ko sa kanya. Minumura ko na ang sarili ko sa utak ko.

Focus, you sick bastard.

You disgusting piece of shit.

"I only want what's best for you."

Natapos ang lunch nang mapayapa at tahimik. Hindi pa tuluyang gumuho ang pader sa pagitan namin, pero umaasa akong kahit papaano ay may lamat na ito.

Pero nang tumayo na kami para umalis, muling nahulog ang tingin ko sa marka sa leeg niya.

"Olivia," tawag ko nang makarating kami sa pinto.

"Hm?"

"Cover the mark," mahinang sabi ko. Bumaba ang tono ng boses ko habang lumalapit sa kanya, amoy na amoy ko ang pabango niya dahil sa lapit ko.

Yumuko ako, halos sumagi na ang labi ko sa tenga niya.

"Sa susunod na makakita pa ako ulit ng marka sa balat mo... we’re going to have a very different conversation about your rules."

Pagkabitaw ko ng mga salitang iyon ay gusto ko itong bawiin agad. Nandidiri ako sa sarili kong inaasal, ngunit hindi ko maialis ang tingin ko sa kung paano siya namula nang husto.

Agad siyang napahawak sa leeg niya at muntiksn pang matalisod nang itinulak niya ang pinto pabukas.

—————

Malapit ng mag-alas 11:00 ng gabi. Nakatitig ako sa monitor ng laptop ko ngunit lumalabo na ang mga nakasulat sa paningin ko.

Kalat na naman ang utak ko.

Wala ka na sa huwisyo, Chandler.

Sermon ko sa sarili ko habang hinihilot ang pagitan ng mga mata ko.

'Yung mga kakaibang nararamdaman ko... yung init, yung pakiramdam na tila sumisikip ang balat ko tuwing nakikita ko si Olivia.

Maling-mali ito.

Wala na akong pakialam na wala pa siya sa ganitong oras, kahit pag-text ay hindi ko ginawa. Masyado na niyang kinakain ang lahat ng espasyo ng isip ko.

I was an analytical man. I dealt in logic. And logically, this was just because of too much stress and the fact that I’d been living like a monk since I found out of James' death.

Ilang buwan na akong walang babae kinama, kaya natural lang na 'yung pinakamalapit na babae sa akin ang magiging biktima ng ganitong... reaksyon ng katawan ko.

Sumandal ako, kinukumbinsi ang sarili ko na kapag nakabalik na ako sa dati kong routine, kapag nakahanap na ako ng ibang babaeng kasing-edad ko rito sa Pilipinas, mawawala na rin 'tong hindi tamang obsesyon ko sa inaanak ko.

I was disgusted that I even had to convince myself.

Biglang nag-vibrate ang phone ko sa mesa. Sinulyapan ko ang caller ID.

Olivia.

Napakunot ang noo ko. Hindi siya tumatawag, hindi rin siya nagre-reply maliban na lang kung sobrang importante ng tanong ko. At kung may kailangan siya, asahan mong isang salita lang ang text niya.

Sinagot ko ito, handa na sana sa pagsusungit niya. "Olivia, kung tumatawag ka para makipag-negotiate ng curfew mo—"

"Um, hello? Ikaw ba yung... Ninong?"

Boses babae, pero hindi kay Olivia. Mas matinis ito, halatang balisa at ang boses ay nalulunod sa ingay ng club sa background.

"Sino 'to?" tanong ko. Biglang kumabog ang dibdib ko.

"This is Hannah 'to, kaibigan ni Liv. Emergency contact ka kasi sa phone niya at... ano... ang gulo na kasi ng nangyayari rito."

"Nasaan si Olivia?" Tumayo na ako agad.

"Ise-send ko 'yung address sa text. Sir, wala na siya sa sarili nya. Lasing na lasing na sya. Nag-away kasi sila nang malala ng boyfriend nya tapos... bigla na lang nag-walk out at iniwan nya si Olivia rito nang mag-isa."

Isang matinding galit ang bumalot sa dibdib ko. Hindi lang dahil sa walang kwentang boyfriend ni Olivia, kundi sa buong sitwasyon.

""Please, get her outside and don't leave her be. Stay with her until I get there," I commanded.

Hindi na ako nag-abalang magpalit ng damit. Kinuha ko ang susi at lumabas ng bahay.

Halo-halong inis at pag-aalala ang nararamdamab ko habang nagda-drive. Si Olivia lang ang nasa isip ko. Walang kalaban-laban, lasing, at iniwang mag-isa ng lalaking sinasabi niyang mahal niya.

Pagdating ko sa tapat ng club, nakita ko sya agad. Isang babaeng ang nakaalalay kay Olivia na naka itim na bestidang kumikinang.

Bumaba ako ng sasakyan. Hindi man lang napalamig ng hangin ang pag-aalala ko. Nang malapit na ako ay nag-angat ng tingin si Olivia. Gulo-gulo ang buhok, nanunubig ang mga mata na tila kakagaling niya lang sa iyak.

"N-ninong..." gumegewang ang boses niya. Sinubukan niyang tumayo pero bumigay din ang kanyang mga tuhod.

Agad ko siyang nasalo bago pa siya tumama sa semento. She felt so little in my arms, so vulnerable and soft.

And she reeked of alcohol and smoke.

"I've got you," bulong ko habang nagtatagis ang panga.

Sumandal siya sa akin, isinubsob ang mukha sa dibdib ko.

"G*go talagang lalaki 'yun... dahil lang nakikipag-usap ako sa ibang lalaki. Kaibigan ko lang naman 'yun!" daldal niya na parang natatawa pa.

Tumango lang ako kay Hannah bilang pasasalamat bago ko binuhat si Olivia. Napakagaan at napakalambot ng katawan niya kumpara sa akin.

Isinakay ko siya sa passenger seat at ibinuckle ang seatbelt habang wala sa sarili siyang humihikbi. As I closed the door and walked around to the driver's side, I felt the wall between us shifting again.

Emergency contact niya ako. Magandang simula 'yun.

But I seriously need to do something with this behavior. Ang hindi pagsunod sa curfew, ang pag-inom at paninigarilyo, at lalo na ang boyfriend niya.

Ang t*nginang manchild na nobyo niya.

Iiwan siya nang mag-isa sa ganung kalagayan dahil lang sa ano? Selos? Dahil sa simpleng away?

She was mine to guard. Mine to break. He had no f*cking right.

Tinititigan ko ang likod ng ulo niya habang nakasandal siya sa bintana. Mabigat ang paghingang binibitawan niya dahil sa kalasingan.

"Sleep, Olivia," saad ko habang pinapaandar ang makina. "Tomorrow, the rules change."