Chapter 11

"NANAY, masakit po."

"Faith, anak?"

"Nasaan ka po, Nay? Dito ka po sa tabi ko! Hindi po kita makita, Nay! Nasaan ka po? Nasaan ka po?"

"Faith, anak. Nandito lang ako lagi sa tabi mo. Hinding-hindi kita iiwan."

"Nanay!"

"FAITH!"

Napabalikwas si Thea mula sa pagkakahimbing dahil sa malakas na sigaw ng ina. "Nay?"

Habol ang paghinga ni Nanay Berna habang pawisan ang noo. Tutop niya ang baba-taas na dibdib na naninikip sa sakit.

"Nay, okay ka lang?" sabay hagod nito sa likod ng ina.

Pinagala niya ang tingin sa madilim na paligid na tanging ang bilog na buwan lang sa kalangitan ang nagbibigay tanglaw sa loob ng munti nilang silid.

"Nay, nanaginip ka po ba?"

"Si Faith," mahina niyang sambit habang hinihilot ang harap ng dibdib.

"Ho?"

"Napanaginipan ko na naman si Faith."

"Nay -"

"Hinahanap niya ako." Hindi na napigil ni Nanay Berna ang mga luha. "May masakit sa kanya. At umiiyak siya."

Agad pinigil ni Thea ang ina na binayo ang dibdib. "Nay, tatlong buwan na pong wala si Ate Faith. Hindi na siya makakaramdam pa nang sakit."

Tuluyan nang napahagulhol si Nanay Berna. "Tinatawag niya ako! Hinahanap niya ako! Faith, patawad, anak! Kung mayaman lang sana tayo, hindi ka dadanas ng hirap!"

"Nay..." Niyakap nito ang ina, "Naiintindihan po 'yon ni Ate. Huwag niyo pong sisihin ang sarili niyo. At huwag niyo na po siyang isipin pa. Tahimik at maayos na ang lagay niya ngayon."

"Paano kung -"

"Mabuting tao po si Ate. Kaya alam ko na nasa maganda siya ngayong lugar."

"Tinatawag niya ako! Hinahanap niya ako! Kailangan ako ng anak ko!"

"Nay, tama na po. Panaginip lang po 'yon. Wala na po si Ate. Tama na po. Wala na siya."

Dinaan lang muna ni Nanay Berna ang pangungulila na nararamdaman sa pag-iyak. Matapos ang ilang sandali ay kumalma na siya. Tinuyo niya ang mga luha.

"Sige na, sige na. Bumalik ka na sa pagtulog," wika niya kay Thea.

"Ikaw po?"

"Hindi na rin naman ako makakatulog."

Napasulyap si Thea sa oras sa screen ng cellphone nito. "Alas dos pa lang po. Masyado pang maaga. Pilitin niyong makatulog ulit."

Tumango-tango si Nanay Berna. "Sige na. Titingnan ko lang kung may sindi pa ang kandila sa altar. Babalik ako. Matulog ka na."

Lumabas na ng silid si Nanay Berna at tinungo ang maliit na sala. Nakapatong sa isang mesa ang larawan ni Faith. Ika-isang daang araw nito mula nang ito'y pumanaw kaya may bulaklak at nakasindi roon na mga kandila.

"Anak, may masakit pa rin ba sa iyo?"

Pinalitan niya ang paubos nang kandila na nasa loob ng dalawang baso. Inayos niya rin ang mga bulaklak.

Mahigit tatlong buwan na rin ang lumipas, pero ang pagkamatay ni Faith ay para bang kahapon lang nangyari.

"Patawad, anak. Dahil wala ako ngayon sa tabi mo. Pero nariyan naman ang Tatay mo. Sabihin mo sa kanya kung may masakit pa sa iyo."

Ang panaginip niya kanina ay malinaw sa kanyang alaala na parang totoo na buhay si Faith. Ibang tao nga lang ang kanyang nakita . Pero imposible iyon.

Umiling-iling si Nanay Berna. Binura niya ang mga bagay na pumapasok sa isip na imposible talagang mangyari.

"Anak." Masuyo niyang hinaplos ang larawan ng anak. "Nasaan ka man ngayon, gusto kong maging masaya ka. Para maging masaya rin ako. Habang malungkot ka, nasasaktan ako. Anuman ang masakit sa 'yo, nararamdaman ko."

Hindi niya napigilan ang muling pagtulo ng kanyang mga luha. Mahirap pa ring tanggapin na wala na ang panganay niya na puno sana ng mga pangarap sa buhay.

"Kasalanan ko, anak. Dahil hindi ako naging mayaman. Patawad. Patawad kung hindi ko tutuparin ang ipinangako ko sa iyo. Kung sakali man na may pangawalang buhay, huwag ako ang piliin mo na ina. Para hindi mo na ulit maranasan pa ang hirap ng buhay. Patawad, anak."