Chapter 12

A FAMILIAR masculine scent awakened her drowsy spirit. His tone was sarcastic just like the first time she heard it, cursing her again to death.

Ilang araw na naman siyang tulog. Naririnig lang niya ang mga tinig sa paligid. But she can't open her eyes nor move. Wala siyang lakas. Naghihina pa rin ang kanyang buong katawan.

Marami sana siyang gustong itanong dahil mayroong patuloy na gumugulo sa isipan niya.

Mula nang una siyang magkamalay, hindi pa niya nakikita ang kanyang ina. Isa iyon sa ipinag-aalala niya. Hindi ito kailanman nawawala nang matagal sa tabi niya.

"Gumising ka na rin."

Nang maikondisyon niya ang mga mata ay tinitigan at kinilala muna niya ang lalaking nakaupo sa may tagiliran ng higaan niya na animo'y bumisita lang sa bahay dahil nakataas pa ang mga paa nito sa ibabaw ng kanyang kama habang kumakain ng kornik.

Arrogant and cocky. He's the perfect resemblance of those villains na napapanood niya sa mga Kdrama.

"I think I was gifted with this healing power."

She hates him when he smirks like a devil. But damn! He is too handsome just to be the prince of hell.

"Alam mo bang dalawang beses na kitang ginising? You owe me big-time in this lifetime."

Hindi umimik si Faith. Naiirita siya hindi lamang sa angkin na kakisigan ng lalaki kundi sa ingay nang kinakain nito.

"At apat na araw ka na naman palang tulog. You're weaving dreams while others are busy making money just to live. Tsk!What a spoiled brat!"

"Sino ka ba? Bakit parang ang bigat ng loob ko sa 'yo?"

Natawa si Ponce. "Jeez! Look, who is talking? I should be the one saying those lines."

"Kung mabigat pala ang loob mo sa akin, bakit nandito ka? Kahit tulog ako, ramdam ko na pabalik-balik ka rito."

"I want to see with my own eyes how you pay your sins."

"Ako ba ang kausap mo? Hindi ako ang tipo ng taong nangongolekta ng mga kaaway. For your information, I am very friendly."

Lalong lumakas ang pagtawa ng binata. "Malaki nga yata talaga ang tama sa ulo mo."

Napahawak naman si Faith sa bahagi ng katawan na tinukoy ng kanyang kausap. At napangiti siya nang masapo na tumubo na ang buhok niya na dati ay nalagas dahil sa kanyang sakit. Magaling na nga talaga siya tulad nang sinabi ng doktor at nurse.

"Okay, fine!" sabay baba nito ng mga paa. "Let me tell you something in case it triggers your memory. After that, saka mo sabihin sa akin kung tama ba talaga na gamitin mo ang salita na 'friendly' sa sarili mo. Una, lahat ng katulong ninyo ay kaaway mo."

Napakunot ng noo si Faith. Mahirap na para sa kanila ang maghanap ng pambili kahit bigas, paano pa ang sahod sa katulong? And he used a plural word. So, ibig sabihin ay marami.

"Secondly, pagkatapos mong muntikan nang mapatay ang mayordoma namin, dumami ang mga katulong na nagalit sa 'yo. Balak na nga nila na bumuo ng anti-fan club."

Napailing si Faith. That can't be true. She has a soft heart pagdating sa kanyang kapwa lalo na sa mabababa ang estado sa buhay; bata man o matanda.

"Thirdly, lahat nang naging kaklase mo mula kinder to tertiary ay walang gustong makipagkaibigan sa 'yo. Do you want to know why?"

Hindi ulit umimik si Faith. She's starting to doubt him. Mukhang ito ang may malaking sira sa ulo.

"Matapobre at bully ka. Masama ang ugali mo.

"Huh! Mister, ako ba talaga ang kausap mo o sarili mo?"

Pinagala naman ni Ponce ang mga mata sa paligid gayundin si Faith. At sila lang dalawa ang naroon.

"Ako ba ang tinawag mong MISTER?"

"Mukhang mas matanda ka kaysa sa akin kaya kuya na lang ang itatawag ko sa 'yo kung ayaw mo ng mister."

Napaawang ang bibig ni Ponce. Malayo talaga sa Fate na nakilala nito ang kausap ngayon na tila ibang tao.

Kung hindi nito alam na mayroong mental disorder ang dalaga katulad ng sinabi ng doktor, iisipin nito na mayroong naligaw na kaluluwang sa loob ng katawan ng mortal nitong kaaway.

"Wait. Noong mga nakaraang buwan lang, before your accident, sinabihan kita na UNCLE ang itawag mo sa akin dahil mas matanda ako sa iyo ng fifteen years. But you keep on resisting telling me na hindi mo ako tatawagin nang ganoon dahil ako ang first and true love mo."

"Haist! Kung fifteen pala ang age gap natin, MANONG dapat ang itawag ko sa iyo. At anong sinasabi mong first and true love? Pinatay ko na sa puso ko ang manlolokong iyon!"

Muling napakunot ng noo si Ponce.

"And let me tell you also a thing about me." Hindi pinansin ni Faith ang madalas na paggamit niya ng mga salitang Ingles na hindi naman niya dating ginagawa. Baka epekto lang iyon ng kanyang mga gamot. "I'm not a bully at lalo na ang magmatapobre."

Nakangising naiiling si Ponce. "Hindi ka talaga patas. How can you repay me kung wala ka na ngayon sa katinuan?"

"Hey! Tinawag mo ba akong baliw? Ikaw ang mas mukhang may tama sa ulo!"

"Psychosis is a mental illness. Ayon sa doktor, inilalayo mo ang sarili mo sa reyalidad. And you're acting like somebody else."

"At bakit ko naman 'yon gagawin, ha?"

"Para makaiwas sa mga ginawa mong kasalanan lalo na sa akin."

"Walang tao na perpekto. Kung may nagawa man akong mali ay ihihingi ko iyon ng tawad."

"Are you saying that you know what your sins are?"

Binalikan naman sa isip ni Faith ang mga nagawa niyang kasalanan. "I cheated once sa final exam namin noong high school."

Lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Ponce.

"Pero hindi ko na inulit 'yon. Once is enough and twice is too much. Namitas din ako ng malunggay sa kapitbahay namin nang hindi nagpapaalam. Noong eleven ako, nangupit ako ng sampung piso sa tatay ko. At hindi ko na rin inulit 'yon."

"Your brain really has a big problem," sabay ngumuya uli ito ng kinakain na kornik.

"Puwede ba?" Tinakpan niya ang tainga, "Wala ka sa loob ng sinehan o bahay mo!"

Binalewala naman ng binata ang narinig na reklamo. Mas lalo pa itong nanudyo dahil nilakasan nito ang pagnguya.

"Presko!" mahinang saad ni Faith. "Tama ba talaga ang pasyente na binisita mo? Baka naligaw ka lang ng silid? Hindi kita kilala."

"Pero kilalang-kilala kita."

Nakipagtitigan si Faith sa lalaki. Hinahanap niya sa anggulo ng mukha nito ang pagkakakilanlan nito. Pero ngayon lang talaga niya ito nakita.