CHAPTER 3 (A)

Nagpambuno ang dalawang lalaki. Pumaibabaw si Fredrinn kay Rafael at mahigpit nitong hinawakan ang leeg ng kaniyang stepbrother.

“I’ll kill you! How could you do that to her? She’s your sister, you fucking monster!” gigil na gigil na sabi ni Fredrinn, matalim ang mga matang nakatunghay kay Rafael.

Pilit na binaklas ni Rafael ang kamay nito ngunit masiyadong malakas ang lalaki. Nakadagdag pa ang bigat ng katawan nito kaya wala itong magawa.

“Fredrinn, stop! Let him go!” ani Alessandra habang pilit na hinihila ito paalis sa ibabaw ni Rafael, ngunit hinawi lamang siya nito dahilan para mapaupo siya sa sahig.

Nakaramdam siya nang matinding pagkatakot nang makitang putlang-putla na ang mukha ni Rafael. Biglang nag-flash sa isip niya kung paano siyang pinatay nito sa nakaraan.

Kaagad siyang nag-isip ng paraan para mailigtas si Rafael. Nagpalinga-linga siya sa paligid, nag-iisip kung ano ang dapat na gawin. Hanggang sa makita niya ang flower vase na nakapatong sa isang nightstand.

Kahit nangangatog ang mga tuhod at mga kamay ay pinilit niyang tumayo. Dinampot niya ang flower vase at walang pagdadalawang-isip na pinukpok ang ulo ni Fredrinn.

Napaigik ang lalaki kasunod ang paghandusay nito sa sahig, walang malay. Nanginginig na nabitawan niya ang flower vase; kumalat ang bubog nito sa sahig nang makita ang maraming dugo sa ulo ni Fredrinn.

“N-no . . . I-I didn’t mean to . . . I-it was an accident! I– I’m sorry!”

Muli siyang napaupo. Tinakpan niya ang dalawang tainga at saka umiyak nang umiyak.

Si Rafael naman ay nakabawi na mula sa pagkakasakal ni Fredrinn. Bumangon ito hawak ang leeg na namumula. Lumapit ito kay Fredrinn para damahin kung may pulso ito. Nang matiyak na buhay ang lalaki, sunod na nilapitan nito si Alessandra.

“Stop crying! That jerk is still breathing. Save your tears . . . ” sabi nito sabay hablot sa kaniya patayo. Nakahinga siya nang maluwag.

“ . . . he's not worth it,” pabulong pang dagdag nito.

“Help me carry him to the hospital. Bago pa matuluyan ang gagong ’to. Ayaw kong magkaroon ng record sa police station na nakapatay ako ng tanga,” muling sabi ni Rafael.

Pabalang na binuhat nito patayo ang lalaki, kahit nag-aalangan si Alessandra ay tinulungan niya ito. Isinakay nila ito sa kotse at binaybay ang daan patungo sa ospital.

Nang makarating, kaagad silang nilapitan ng mga medical assistant para tulungan. Isinakay nila sa stretcher si Fredrinn, ch-in-eck ang vital signs, saka dinala sa emergency room.

“K-kasalanan ko kapag may nangyari na masama sa kaniya.” Palakad-lakad siya sa hallway ng ospital habang pinipisil-pisil ang sariling palad.

Nakasandal naman sa pader si Rafael, nakahalukipkip habang pinapanood siya.

“What a waste that he’s not dead yet. I wish you’d smashed his head harder, to the point where his brains would spill out. That would at least be some payback for all the things you owe me,” pang-aasar nito.

Tiningnan niya ito nang masama. “I’m not as evil as you, Rafi! How can you say those things?”

Wala siyang ideya kung gaano kalaki ang galit ni Rafael sa lalaki. Bukod sa selos, batid nito ang ginagawang panggagago sa kaniya ni Fredrinn.

“Blind woman,” pabulong nitong sagot na tila inis. Hindi na lang niya ito pinansin.

Napatakbo siya sa tapat ng pinto ng emergency room nang lumabas mula roon ang doctor na tumingin kay Fredrinn.

“Doc, how is he? Is he fine?” alala niyang tanong. Tahimik na nakatayo lang naman si Rafael sa kaniyang tabi.

“Could you tell me your name and your relationship to the patient?” the doctor asked.

“I– I’m his fiancèe,” alanganin niyang tugon.

“May I ask how he got hurt?”

Napakagat siya sa labi, hindi batid kung ano’ng itutugon.

“He fell sa hagdanan, doc. Bagong mop ang stairs at hindi niya napansin na basa pa kaya nadulas siya at nauntog ang ulo,” sambot ni Rafael sa usapan nang hindi siya kaagad makasagot.

Lihim siyang napanganga sa mga narinig. Magaling palang magsinungaling ang kaniyang stepbro.

Tumango-tango ang doctor. “For now, huminto na ang bleeding sa kaniyang ulo. Ngunit kailangan pa rin niyang sumailalim sa CT scan para makita kung may namuo na internal bleeding.”

Mabilis siyang tumango, hinawakan ang kamay ng doktor. “M-maraming salamat, doc! Gawin niyo po ang lahat para maging okay siya,” aniya.

Ngumiti ang doctor, marahan na pinisil ang kaniyang kamay.

“Don’t worry, miss. He’ll be fine.” Nagpaalam na rin ito.

Lihim namang nagngingitngit sa galit si Rafael. Kitang-kita kasi nito kung paano siya nag-aalala kay Fredrinn.

“How about you? Are you okay?” Lumingon siya sa lalaki.

Natuod sa kinatatayuan si Rafael nang lapitan niya ito. Bahagya niyang hinaplos ang leeg nitong may pasa.

“Your neck bruises look bad. Let’s go see a doctor.”

Mabilis na hinawakan nito ang kaniyang pulsuhan, malamig ang mga matang tumingin sa kaniya. Tingin na para bang nanunuot sa kaniyang kaibuturan. Tingin na nagpabibilis ng tibok ng kaniyang puso.

Suddenly, she vividly remembered the times back in high school when her relationship with him was still good. Rafael and Alessandra are really good friends. That is, until their parents married each other. That’s when everything fell apart. They started to hate each other.

“Save your worries for yourself; you’ll need them more than anyone. A blind woman like you, unable to see the wolves in sheep’s clothing, forges her own path to damnation. Choose your people wisely, Alessandra . . . or they will push you down to hell.” Pagkasabi niyon ay umalis na si Rafael.

Kahit hindi nito sabihin nang direkta, alam niya sa isang bahagi ng kaniyang puso na Rafael still cares about her. He is still the Rafi she knows.

Nag-stay siya sa hospital hanggang sa magising si Fredrinn. At katulad nang inaasahan, galit ito sa kaniya nang makita siya.

“Bakit mo ginawa ’yon? You almost killed me, Alessandra.”

Bumuntonghininga siya bago lumapit sa lalaki.

“Kung hindi ko ginawa, malamang nakapatay ka na ng tao, at sa mga oras na ito ay baka humihimas na ng rehas. You should thank me instead,” pangmamanipula niya sa sinasabi nito. Kaagad nagbago ang ekspresyon sa mukha nito.

“B-but . . . what you two are doing is immoral. You are my fiancée, and it’s cheating! That’s why I reacted that way. Alessandra, even if you didn’t grow up together, Rafael is still your stepbrother. You can’t do this.”

Lihim niyang pinaikot ang mga mata. Ganitong-ganito rin ang lalaki noon kung manipulahin siya. At masiyado siyang inosente sa mga bagay noon kaya naging madali rito ang paikutin siya sa mga palad nito. But, that was five years ago.

“You’re mistaken. You know how Rafael and I hated each other. As always, he knows you are coming, that’s why he teased me to make you angry and make us fight. If you can’t trust me, let’s just break up.” Mas mainam na putulin na niya nang mas maaga ang ugnayan dito.

“No!” mariin at galit nitong sabi. “Hindi ako papayag!” In his mind, she’s his personal ATM and future source of wealth. And as what she expected, hindi magiging madaling makalaya sa mga kamay nito.

Inabot ni Fredrinn ang kamay niya at hinalikan.

“Sorry, honey, kung pumunta ako sa bahay mo na walang paalam. Sorry kung pinagdudahan kita. ’Yaan mo hindi na mauulit. Basta huwag mo akong hiwalayan, mahal na mahal kita. Hindi ko kayang mawala ka sa akin.” Hinalik-halikan nito muli ang kamay niya.

Isa pa iyon sa mga plano niyang dapat na iresolba. Dapat niyang palitan ang locks ng bahay niya dahil may access pa si Fredrinn sa pagpasok doon. Hindi niya hahayaan na malayang makagapang ang mga ahas sa loob ng pamamahay niya.

“Freddie! Oh, my gosh! Are you okay?” madamdaming sigaw ni Lilian na kadarating lang, sinadya pa nitong tabigin siya kaya naman nauntog ang kaniyang tuhod sa gilid ng kama at nagkaroon ng maliit na sugat.

Lihim niya itong minura sa isip habang iniinda ang sakit.

“Ano ang ginawa mo sa kaniya, ha? Kahit kailan hindi ka talaga marunong mag-alaga! Para saan pa at naging fiancèe ka niya?” nakanguso nitong sabi na sinadya pang mag-baby talk. Mapakla na lang siyang natawa sa asal nito.