LOGIN“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
“ลิเดีย! เธอตื่นแล้วเหรอ!” ไลออนรีบวิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับกอดเธอด้วยความดีใจ น้ำตาที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของเขาหลั่งไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “...อะ...” ลิเดียขมวดคิ้ว เธอมองหน้าเขาอย่างสับสน ไลออนรีบคลายอ้อมแขนทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะทำให้เธอเจ็บ “เธอตื่นแล้วจริง ๆ ใช่ไหม...เธอเจ็บตรงไหนรึเปล่า?” ไลออนเอื้อม
“กรุ๊ปอะไร...งั้นเอาเลือดกูไปดิ…เอาให้หมดเลยก็ได้!” ไลออนตอบกลับทันทีโดยไม่คิด น้ำเสียงของเขาแสดงถึงความตั้งใจจริง ดราก้อนถอนหายใจอย่างหนักหน่วง “มึงเพิ่งผ่าตัดจะบริจาคเลือดได้ไงวะ คิดหน่อย!” ดราก้อนส่ายหน้าอีกครั้ง ไลออนจ้องหน้าดราก้อน แต่สายตาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนไปเมื่อเห็นแผลที่แขนของดราก้อน ม
“แสนหนึ่งพอไหม?” “ถ้าเป็นนายท่านคนนี้...ฟรี...พริ...พิมพ์ก็ยินดีรับใช้ค่ะ” หญิงสาวเงยหน้ามองไลออนด้วยสายตาที่หิวกระหาย เพราะเธอเองก็คงไม่คิดว่ามาเฟียที่ตามหาตัวเองจะเป็นมาเฟียที่ยังหนุ่มยังแน่นและหน้าตาดีขนาดนี้ “งั้น...ฉันขอซื้อเธอมาบำเรอพวกลูกน้องฉันแล้วกันนะ...” ไลออนพูดพร้อมกับหันไปเลิกคิ้วทาง
“ไม่ต้องกลัวนะ...ฉันจะไม่มีวันทำร้ายเธอ... (อีก)” ร่างสูงถอนหายใจพร้อมกับพูดกับลิเดียด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ฉันไม่ได้กลัวคุณนะคะ...แต่แค่รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่ มันเหมือนทุกอย่างมันว่างเปล่าไปหมดเลย” ด้วยใบหน้าของเขาที่มีหนวดเคราปกปิดทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคว







