บทที่4

เปลือกตาที่หนักอึ้งแทบจะเปิดไม่ขึ้น แต่ด้วยสิ่งที่กำลังขยับอยู่ร่างกายของอิงฟ้าในตอนนี้ทำให้เธอต้องลืมตาตื่นขึ้นมา แม้ว่าอาการปวดศีรษะกำลังเล่นงานเธออย่างหนักก็ตาม

ปึก! ปึก! ปึก!

"ไง"

"..."

"ตื่นได้สักทีสินะ"

"นะ...นาย"

"แม่ง มันเป็นบ้า"เสียวกระสันของชายแปลกหน้าสบถออกมาในขณะที่ร่างกายเปลือยเปล่าของชายผู้นั้นกำลังขยับอยู่บนร่างกายของเธออย่างหนักหน่วงจนช่วงล่างสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจตาย

แก่นกายที่ไร้ซึ่งสิ่งห่อหุ้มที่เรียกว่า'ถุงยางอนามัย'กำลังขยับเข้าออกช่องทางรักบวมช้ำของอิงฟ้าอย่างรัวเร็วจนเธอรู้สึกจุกหน่วง

"แม่ง เสียวเป็นบ้า อ๊าส์"

"ปะ...ปล่อยนะ"

"ปล่อนใน!! เรื่องนั้นเธอไม่ต้องเป็นห่วง ถุงยางฉันใช้มันหมดตั้งแต่เมื่อคืนละ"

"สารเลว"

"ขอบคุณที่ชม"มุมปากหยักของรันเวย์กระตุกยิ้มก่อนเขาจะจับเธอเปลี่ยนให้อยู่ในท่าคลานเข่า ฝ่ามือใหญ่ของเขาประคองบั้นท้ายกลมกลึงของเธอเอาไว้ก่อนจะจับแก่นกายที่เคลือบไปด้วยน้ำเมือกใสสอดใส่เข้าไปในช่องทางรักบวมช้ำของเธออีกครั้ง

ปัก! ปัก! ปัก!

"ฮึก โรม"

"กูบอกว่ากูไม่ใช่ชื่อโรมไง"

ตับ! ตับ! ตับ!

ชายหนุ่มไม่สนใจว่าคนใต้ร่างจะเจ็บปวดหรือไม่ เขาใช้กำลังกระแทกแก่นกายจนช่องทางรักบวมช้ำของอิงฟ้ามีเลือดไหลออกมา

"ฮึก"

"ร้องทำเหี้ยอะไรวะ"

"เจ็บ"

"มึงสมควรโดน เอากับกูอยู่แท้ ๆ เสือกครางชื่อคนอื่น"

เพียะ เพียะ เพียะ

ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนบั้นท้ายจนเกิดรอยแดงเป็นรอยนิ้วมือราวกับต้องการจะลงโทษ อิงฟ้าเม้มริมฝีปากเข้าหาเธอฝืนกลืนก้อนสะอึกแข็ง ๆ ลงคอด้วยความยากลำบากแม้แรงกระแทกกับแรงฟาดเมื่อครู่จะสร้างความเจ็บปวดให้เธออยู่ไม่น้อยแต่เธอก็ไม่ยอมปริปากร้องออกมา

"จำใส่สมองของมึงด้วยนะ กูชื่อรันเวย์ อย่าเสือกครางชื่อกูผิดอีกนะมึง"

"..."

"จำได้ไหม"

"ดะ...ได้ อืม"

ไหล่ขาวทั้งสองข้างถูกฟันซี่ใหญ่กัดฝากเป็นรอยแดงเอาไว้ในขณะที่แก่นกายของชายหนุ่มยังตอดอัดใส่เข้าสู่ช่องทางรักของเธอไม่ยอมหยุด

แสงสว่างที่ส่องผ่านม่านสีขาวเข้ามา เวลาแต่ละนาทีที่ค่อย ๆ เลื่อนผ่านไป ลมหายใจของอิงฟ้าเริ่มอ่อนล้า จนเวลาผ่านไปจนเกือบจะถึงช่วงบ่ายชายหนุ่มถึงยอมปล่อยให้เธอได้เป็นอิสระ

"ไง ลีลากูสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ"รันเวย์ทิ้งตัวนอนไม่ลืมที่จะคว้าร่างอ่อนแรงของอิงฟ้าเข้ามากอด แม้เธอจะไม่สมยอมแต่ก็ใช่ว่าจะขัดขืนแรงมหาศาลของอีกฝ่ายได้

"เงียบทำไม ไม่ชอบ?"

"..."

"อิงฟ้า"

"ทำแบบนี้ทำไม"ดวงตาแดงก่ำหันมองไปยังชายหนุ่ม ท่าทีที่ดูเข้มแข็งมันไม่สามารถกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ส่งผ่านสายตาของอิงฟ้าได้ในตอนนี้

"ทำไมมึงพูดแบบนี้ล่ะอิงฟ้า อย่าลืมสิว่าเมื่อคืนมึงเป็นฝ่ายขอร้องให้กูช่วยมึงเอง นี่ไง กูก็ช่วยมึงแล้วนี่ไง"

"..."

"ไม่สำนึกบุญคุณกูเลยสินะ กูอุตส่าห์ช่วยมึงเลยนะเนี่ย"

"ทุเรศ นายมันน่ารังเกียจที่สุด"

หมับ

ฝ่ามือใหญ่คว้าฝ่ามือเรียวของหญิงสาวเอาไว้ ในขณะที่เธอกำลังจะใช้มันฟาดลงบนใบหน้าของเขา

"คนอย่างกูมันน่ารังเกียจได้ไม่เท่ากับมึงหรอกอิงฟ้า"

"จะ...เจ็บ"หญิงสาวร้องออกมาเมื่อชายหนุ่มออกแรงบีบรัดฝ่ามือเล็กของเธอ

"อย่าทำตัวสูงส่งไปหน่อยเลย กูมันก็เลวพอ ๆ กับมึงนั่นแหละ"

"ต่ำ"

"หึ ถ้าอย่างนั้นมึงก็จำใส่หัวสมองของตัวเองเอาไว้ด้วยนะว่า คนต่ำ ๆ อย่างกูนี่แหละเป็นผัวมึง"

"ไม่ใช่"นัยน์ดวงตาแดงก่ำของอิงฟ้าฉายแววแข็งกร้าวออกมา เธอจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่วางตาราวกับว่าต้องการจะสังหารอีกฝ่าย แต่มีหรือคนอย่างรันเวย์จะสนใจ ชายหนุ่มสอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ ก่อนจะแทรกปลายนิ้วร้ายเข้าไปในช่องทางรักบวมช้ำของเธอ

"ฮึก"

"น้ำของกูยังคาอยู่ในรูของมึงอยู่เลยอิงฟ้า"

"..."

"อย่าคิดที่จะปฏิเสธเลยนะ ถ้าหลักฐานยังคารูอยู่แบบนี้"ผู้ที่ตกอยู่ใต้คำบัญชาอย่างอิงฟ้าได้แต่นอนกัดฟันแน่น สัมผัสอันแสนน่าขยะแขยงที่อีกฝ่ายกำลังใช้นิ้วมือขยับเข้าออกในช่องทางรักของตัวเองนั้นมันกำลังทำให้เธอนึกรังเกียจอีกฝ่าย

"ปล่อย ฉันจะกลับ"เธอพยายามออกแรงสะบัดร่างกายให้หลุดพ้นจากสัมผัสที่น่ารังเกียจของชายหนุ่ม

สายตาและท่าทางของอิงฟ้าที่มองเขามาและทำสีหน้ารังเกียจทำให้รันเวย์ยิ้มเย้ยหยันออกมา ชายหนุ่มนอนตะแคงหันหน้าใช้ฝ่ามือตั้งรองศีรษะ ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างอ่อนแรงของอิงฟ้าที่พยายามจะหยัดกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก

"เธอนี่ อวดดีเก่งเหมือนใครนะ"

"..."

"เหมือนพ่อของเธอหรือเปล่า"

"อย่ามาลามปามถึงพ่อฉัน"เธอหันมาสบตาเขาด้วยดวงตาที่แข็งกร้าวอย่างเอาเรื่องแต่คนอย่างรันเวย์มีหรือที่จะกลัว

"ทำไม พ่อเธอมันวิเศษมาจากไหนนักหนา มีปีกบินขึ้นฟ้าได้อย่างนั้นเหรอ"

"ฉันบอกให้หยุด"

"ถ้าพ่อของเธอรู้ ว่าเมื่อคืนลูกสาวของตัวเองร่านวิ่งมาหาให้ผู้ชายเอาขนาดนี้ พ่อของเธอจะตกใจไหมนะ"

"ฉันบอกให้นายหยุด"อิงฟ้ายกมือขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้า แต่เธอก็ยังช้ากว่าอีกฝ่าย รันเวย์ยังคงคว้ามือของเธอเอาไว้ได้ตามเดิม ก่อนที่เขาจะออกแรงกระชากกดตัวเธอให้ล้มนอนลงบนเตียงอีกครั้ง

"ทำไม พ่อของเธอฉันแตะไม่ได้เลยใช่ไหมล่ะ"

"..."

"อย่าคิดว่าเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่แล้วจะไม่มีใครกล้าทำอะไร เธอรู้ไหมตอนที่เธอกับฉันเอากันบนเตียงนี้ กล้องตัวนั้นจับภาพของเราสองคนเอาไว้ได้หมดเลยนะ"อิงฟ้าละสายตามองตามสายตาของชายหนุ่มที่มองไป

หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น เมื่อเห็นกล้องวงจรปิดชนิดตั้งโต๊ะวางอยู่ไม่ไกล และมันคงจะสามารถจับภาพทุกอย่างได้อย่างชัดเจนและดีเยี่ยม

"อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ เอากล้องนั้นมาให้ฉัน"

"อย่าพึ่งสิ ฉันยังคุยกับเธอไม่จบเลยนะ"ฝ่ามือใหญ่กดร่างอ่อนแรงไม่ให้ลุกขึ้น อิงฟ้ามองหน้ารันเวย์ในขณะที่ชายหนุ่มระบายรอยยิ้มร้ายกาจออกมา

"คลิปของเธอกับฉันมันจะไม่มีทางหลุด ถ้าเธอยอมรับข้อเสนอของฉัน"

"ไม่"หญิงสาวตอบออกไปโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา เพราะคนอย่างรันเวย์แค่ครั้งเดียวมันก็เกินพอ

"ตอบไวไปนะ ไม่คิดให้ไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนเหรอ"

"ข้อเสนอของนายฉันไม่มีทางรับ ให้ตายยังไงก็ไม่ เอากล้องมาให้ฉัน ส่วนนายจะไปตายที่ไหนก็ไป"

"ไล่ผัวให้ไปตายแบบนี้คิดดีแล้วใช่ไหม"รันเวย์ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ เขาใช้ปลายจมูกคลอเคลียไปกับแก้มขาวของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ตกกระทบลงบนใบหน้าของอิงฟ้าทำให้เธอสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"ไปลงนรกด้วยกันไหมอิงฟ้า"

"..."

"ฉันพาเธอไปได้นะ ไปไหม"

"ตายตกนรกไปคนเดียวเถอะ ไอ้คนสารเลว"

พรึ่บ