Partager

Chapter 2

Auteur: Lancelot
last update Date de publication: 2026-11-19 08:09:07

Mia's pov

Nagising si Mia na may kumot sa katawan niya.

Nagtaka siya. Kagabi, sa sahig siya ng kusina nakatulog. Ngayon, nasa kwarto na siya ng mga katulong. May kumot. May unan. At sa mesa, may mainit na lugaw at gamot para sa sugat niya sa kamay.

Hindi si Manang Rosa ang naglagay nito. Alam niya. Si Manang Rosa, maaga pa lang, nasa palengke na.

Sino?

Bumaba siya ng dahan-dahan. Suot niya pa rin ang lumang damit niya kagabi. Ayaw niyang makita ni Rafael na late siya. Kapag late siya, hindi siya kakain.

Pero pagdating niya sa dining area, nandoon na si Rafael.

Nakaupo. Naka-coffee. Galit na galit ang mukha.

At sa tapat nito, nakaupo si Dante. Kalma. Naka-black shirt. Nagbabasa ng dyaryo na parang wala siyang pakialam sa mundo.

“MIA!” sigaw ni Rafael pagkapasok pa lang niya.

Napatalon si Mia.

“Bakit ngayon ka lang bumaba?! Anong oras na?! Nasaan ang almusal ko?!”

“P-pasensya na, Rafael. Nag-ayos lang ako—”

“Nag-ayos? Anong aayusin mo? Mukha ka pa ring basahan!” Tumayo si Rafael at hinampas ang mesa. “Tingnan mo tong kusina! May isang plato pa na hindi nahugasan! Ano ka, inutil?!”

Nanginginig si Mia. Gusto niyang sabihin na alas-tres na siya natulog kagabi. Gusto niyang sabihin na siya lang mag-isa ang naglinis ng buong bahay habang ito ay nasa party kasama si Celestine. Pero hindi niya magawa. Sanay na siyang manahimik.

“Sorry,” bulong niya. “Huhugasan ko na ngayon.”

“Hindi sorry ang kailangan ko! Gusto ko ng—”

“Rafael.”

Isang salita lang. Pero tumigil ang buong bahay.

Boses ni Dante. Mababa. Malamig. Nakakatakot.

Lumingon si Rafael sa tiyuhin niya. “Tito Dante, huwag kang makialam. Asawa ko ‘to. Ako ang bahala dito.”

“Talaga?” Ibinaba ni Dante ang dyaryo. Tiningnan niya ang pamangkin niya ng diretso. “Ganyan mo ba tratuhin ang asawa mo?”

“Ano naman sa’yo?”

“Marami,” sagot ni Dante. “Dahil kagabi, alas-tres ng madaling-araw, ang asawa mo ay nasa kusina, naghuhugas ng pinggan mo, habang ikaw ay nasa labas, nag-e-enjoy kasama ang ibang babae.”

Namula si Rafael. “Hindi mo alam ang pinagsasabi mo! Kontrata lang ‘to! Binayaran ko siya! Katulong ko siya!”

“Binayaran mo?” Tumayo si Dante. Mas matangkad siya kay Rafael. Mas malaki ang katawan. “Kaya pala may pasa siya sa braso? Kaya pala may sugat siya sa kamay? Kaya pala hindi siya kumakain?”

Napatigil si Rafael. Tumingin ito kay Mia. “Anong sinabi mo sa kanya?!”

“Wala po! Wala akong sinabi!” Umiling si Mia, takot na takot. “Tito Dante, tama na po. Okay lang po ako. Totoo po, katulong lang po ako dito. Yun po ang usapan namin.”

“Hindi okay,” sabi ni Dante. Lumingon siya kay Mia. Mas malambot ang boses niya ngayon. “Mia, tingnan mo ako. Kagabi, tinanong kita kung pagod ka na. Ano ang sagot mo?”

Hindi sumagot si Mia. Yumuko siya.

“Mia,” ulit ni Dante. “Sabihin mo sa kanya. Sabihin mo ang totoo.”

“Wala akong kailangang marinig!” sigaw ni Rafael. “Mia, pumunta ka sa kusina! Ngayon na!”

Pero hindi gumalaw si Mia.

Hindi dahil matapang siya. Kundi dahil nakahawak si Dante sa pulso niya. Mahigpit, pero hindi masakit. Parang sinasabi, “Hindi kita pababayaan.”

“Bitiwan mo siya, Tito!”

“Hindi,” sagot ni Dante. “Hindi hangga’t hindi ka humihingi ng tawad.”

“Tawad?!” Tumawa si Rafael ng mapait. “Sa kanya? Sa isang babaeng binili ko lang ng limang milyon? Tito, baka nakakalimutan mo, Montemayor ako. Siya, Santos lang. Walang-wala.”

Naramdaman ni Mia na parang sinaksak siya sa dibdib. Limang milyon. Yun ang halaga niya.

“Walang-wala?” Tumawa rin si Dante, pero mas malamig. “Rafael, tingnan mo ang sarili mo. Kung hindi dahil sa apelyido mo, ano ka? Ang asawa mong ‘walang-wala’ na sinasabi mo, siya ang naglilinis ng dumi mo. Siya ang nagluluto ng kinakain mo. Siya ang nag-aalaga ng bahay mo habang ikaw, wala kang ibang ginawa kundi magwaldas at mangbabae.”

“Dante—”

“Huwag mo siyang sigawan ulit sa harap ko,” putol ni Dante. “Dahil sa susunod na sigawan mo siya, hindi na ako magsasalita lang.”

Tahimik. Sobrang tahimik.

Si Rafael, nanginginig sa galit. Si Mia, nanginginig sa takot at sa… iba pa. Isang bagay na hindi niya maintindihan. Parang may mainit na bumabalot sa puso niya. Parang sa unang pagkakataon, may kumampi sa kanya.

“Dante, bakit mo ba siya pinagtatanggol?” tanong ni Rafael, halos pabulong. “Kilala mo ba siya? Kahapon ka lang dumating!”

“Hindi ko kailangang kilalanin siya ng matagal para malaman na mali ang ginagawa mo,” sagot ni Dante.

Tiningnan ni Dante si Mia. “Kumain ka na ba?”

Umiling si Mia.

“Maupo ka,” sabi ni Dante. Hinila nito ang upuan sa tabi niya. “Dito ka kakain. Sa tabi ko.”

“Hindi pwede!” sigaw ni Rafael. “Bawal siyang umupo dito! Sa kusina siya kumakain! Kasama ng mga katulong!”

“Bakit?” tanong ni Dante. “Asawa mo siya, hindi ba? O gusto mo sabihin ko sa buong pamilya na ang asawa mo ay kumakain sa sahig habang ikaw ay nakaupo dito na parang hari?”

Walang nasabi si Rafael.

Dahan-dahan na umupo si Mia. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang tinidor. Hindi siya sanay umupo sa dining table. Sa loob ng isang taon, sa kusina lang siya kumakain, nakatayo, mabilis, para hindi siya makita.

“Kain,” sabi ni Dante, habang nilalagyan nito ng ulam ang plato niya. “At mamaya, magpapahinga ka. Ako ang bahala kay Rafael.”

Tumingin si Mia kay Dante. “Bakit mo po ako tinutulungan?”

Tiningnan siya ni Dante. Matagal. Malalim.

“Dahil nakita ko kung paano ka nila tratuhin,” sagot nito. “At hindi ko kayang manood lang.”

Sa likod nila, nakakuyom ang kamao ni Rafael. Hindi pa niya alam, pero nagsisimula na siyang magselos.

Hindi dahil mahal niya si Mia.

Kundi dahil may ibang lalaki na nakakita sa halaga ng babaeng tinapon niya

To be continue

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 5

    Mia's POVHindi ko gustong bumaba.Buong araw akong nagkulong sa kwarto. Hindi ako kumain. Hindi ako lumabas. Hindi ako nagbihis. Nakaupo lang ako sa sahig, yakap ang tuhod ko, nakatingin sa pintong sarado.Takot ako.Takot ako kay Rafael. Takot ako sa nangyari kagabi. Takot ako sa suntok ni Dante. Takot ako sa mga mata ni Rafael nang makita niya kaming magkasama sa kusina ng alas-dos ng madaling-araw.Alam ko kung anong mangyayari kapag bumaba ako. Sisisigawan niya ako. Pagagalitan niya ako. Sasabihin niya na naman na binili niya lang ako. Na wala akong karapatang magreklamo. Na katulong lang ako.At ang pinakanakakatakot sa lahat — baka totoo nga.Baka nga katulong lang talaga ako.Napatingin ako sa singsing ko. Ang bigat. Ang lamig. Hindi ko ito singsing ng pagmamahal. Singsing ito ng kontrata. Singsing ito ng pagkakautang ko.Isang taon. Isang taon na lang, matatapos na. Isang taon na lang, makakalaya na ako. Makakaalis na ako. Pero bakit parang ang haba-haba pa rin?Tok. Tok. Tok

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 4

    Mia's povAlas-dose na ng gabi at hindi parin pamaatulog di mia dahil, paulit-ulit sa utak niya yung nangyari sa library. Yung lapit ng mukha ni Dante at ang init ng kamay nito sa pisngi niya yung sinabi nito.“Kung hindi niya kayang mahalin ka… ako ang gagawa.”Bumaba siya sa kusina para uminom ng tubig. Naka-pajama lang siya. Magulo ang buhok. Walang make-up. Pagod.Pero pagbukas niya ng ilaw, nandoon si Dante.Nakaupo sa mesa. May dalawang tasa ng kape.“Alam kong bababa ka,” sabi ni Dante. “Hindi ka rin makatulog, ‘di ba?”Napaupo si Mia sa tapat nito. “Ikaw din po pala.”“Hindi ako makatulog simula nang dumating ako dito,” sagot ni Dante. “Lalo na ngayon.”“Bakit po?”“Dahil iniisip ko kung tama ba ang ginagawa ko.” Tiningnan siya ni Dante. “Mia, gusto kong humingi ng tawad sa nangyari sa library. Hindi ko dapat ginawa yun. Asawa ka ng pamangkin ko.”Hindi sumagot si Mia. Tiningnan niya lang ang kape niya.“Pero hindi ako nagsisisi,” dagdag ni Dante. Mahina pero totoo. “Hindi ako

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 3

    Mia's povKinabukasan si Rafael, umalis na naman at may text ito kay Mia kanina: “Huwag mo akong hintayin kay Celestine ako matutulog.”Isang linya lang wlang “ingat ka” at hind manlang ako tinanong “kumain ka na ba”.Sanay na si Mia. Pero ngayong gabi, iba. Hindi siya makatulog. Paulit-ulit sa utak niya ang boses ni Dante kaninang umaga.“Huwag mo siyang sigawan ulit sa harap ko.”“Dito ka kakain. Sa tabi ko.”Walang lalaki na nagsabi sa kanya noon. Kahit kailan.Kaya imbes na matulog, nagpunta siya sa library. Maliit na library sa dulo ng hallway. Doon lang siya pwedeng magtago na hindi siya hahanapin ni Rafael para utusan.Umupo siya sa sahig, sa sulok. May hawak siyang lumang libro. Hindi niya binabasa. Tinititigan lang niya.“ Hindi ka pa rin natutulog? ”Napatalon si Mia.Nakatayo sa pinto si Dante. Naka-white t-shirt lang ngayon. Walang suit. Mas mukha siyang tao. Mas mukha siyang… totoo.“T-Tito Dante! Pasensya na po. Aalis na po ako—”“Huwag,” sabi ni Dante. Pumasok ito at um

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 2

    Mia's povNagising si Mia na may kumot sa katawan niya.Nagtaka siya. Kagabi, sa sahig siya ng kusina nakatulog. Ngayon, nasa kwarto na siya ng mga katulong. May kumot. May unan. At sa mesa, may mainit na lugaw at gamot para sa sugat niya sa kamay.Hindi si Manang Rosa ang naglagay nito. Alam niya. Si Manang Rosa, maaga pa lang, nasa palengke na.Sino?Bumaba siya ng dahan-dahan. Suot niya pa rin ang lumang damit niya kagabi. Ayaw niyang makita ni Rafael na late siya. Kapag late siya, hindi siya kakain.Pero pagdating niya sa dining area, nandoon na si Rafael.Nakaupo. Naka-coffee. Galit na galit ang mukha.At sa tapat nito, nakaupo si Dante. Kalma. Naka-black shirt. Nagbabasa ng dyaryo na parang wala siyang pakialam sa mundo.“MIA!” sigaw ni Rafael pagkapasok pa lang niya.Napatalon si Mia.“Bakit ngayon ka lang bumaba?! Anong oras na?! Nasaan ang almusal ko?!”“P-pasensya na, Rafael. Nag-ayos lang ako—”“Nag-ayos? Anong aayusin mo? Mukha ka pa ring basahan!” Tumayo si Rafael at hina

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 1

    Mia's PovAlas-tres na ng madaling-araw.Tahimik ang buong mansion ng mga Montemayor, pero gising pa rin si Mia. Nakaupo siya sa sahig ng kusina, ang mga kamay niya ay nakababad sa malamig na tubig na may sabon. Sa harap niya, isang bundok ng pinggan. Mga pinggan mula sa party ni Rafael kanina.Party na hindi siya inimbitahan. Party sa sarili niyang bahay.Pinunasan niya ang pawis sa noo niya gamit ang likod ng kamay niya. Masakit na ang likod niya. Kanina pang alas-singko ng umaga siyang gising. Nagluto siya ng almusal, naglinis ng buong bahay, naglaba ng mga damit ni Rafael, namalengke, nagluto ulit ng tanghalian, naglinis ulit, at ngayon, naghuhugas pa rin.Ito ang buhay niya simula nang pumirma siya sa kontrata.Isang taon na ang nakalipas.Isang taon na siyang Mrs. Montemayor sa papel. Pero sa loob ng bahay na ito, isa lang siyang utusan.Naalala pa niya ang araw na pinirmahan niya ang kontrata. Umiiyak ang nanay niya sa ospital. Kailangan ng operasyon, dalawang milyon. Wala sila

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status