Partager

Rafael's Contracted Wife
Rafael's Contracted Wife
Auteur: Lancelot

Chapter 1

Auteur: Lancelot
last update Date de publication: 2026-11-19 08:06:28

Mia's Pov

Alas-tres na ng madaling-araw.

Tahimik ang buong mansion ng mga Montemayor, pero gising pa rin si Mia. Nakaupo siya sa sahig ng kusina, ang mga kamay niya ay nakababad sa malamig na tubig na may sabon. Sa harap niya, isang bundok ng pinggan. Mga pinggan mula sa party ni Rafael kanina.

Party na hindi siya inimbitahan. Party sa sarili niyang bahay.

Pinunasan niya ang pawis sa noo niya gamit ang likod ng kamay niya. Masakit na ang likod niya. Kanina pang alas-singko ng umaga siyang gising. Nagluto siya ng almusal, naglinis ng buong bahay, naglaba ng mga damit ni Rafael, namalengke, nagluto ulit ng tanghalian, naglinis ulit, at ngayon, naghuhugas pa rin.

Ito ang buhay niya simula nang pumirma siya sa kontrata.

Isang taon na ang nakalipas.

Isang taon na siyang Mrs. Montemayor sa papel. Pero sa loob ng bahay na ito, isa lang siyang utusan.

Naalala pa niya ang araw na pinirmahan niya ang kontrata. Umiiyak ang nanay niya sa ospital. Kailangan ng operasyon, dalawang milyon. Wala silang pera. Walang tutulong. Hanggang sa dumating ang alok ni Rafael.

“Pakasalan mo ako. Isang taon lang. Magpanggap tayo. Sa kapalit, babayaran ko ang operasyon ng nanay mo, at bibigyan kita ng limang milyon pag natapos ang kontrata.”

Walang pagmamahal. Walang pangako. Puro negosyo lang.

Pumayag siya. Ano pa bang magagawa niya?

Pero hindi sinabi ni Rafael na pati kaluluwa niya ay kasama sa kontrata.

“Bilisan mo diyan! Gusto ko pag gising ko bukas, malinis na lahat!”

Yun ang huling sinabi ni Rafael bago ito umalis kanina kasama ang babae nito. Si Celestine. Ang tunay na mahal nito. Ang babaeng hindi niya mapakasalan dahil kailangan ng pamilya nila ng “malinis” na asawa para sa media.

At si Mia ang malinis na asawa. Ang panakip-butas. Ang dekorasyon.

Napatingin si Mia sa singsing niya. Isang malaking diyamante. Kumikinang sa ilalim ng ilaw ng kusina. Maganda. Mahal. Pero mabigat. Parang posas.

Nanginginig ang kamay niya. Hindi dahil sa lamig, kundi sa pagod at gutom. Hindi pa siya kumakain. Ang natira niyang pagkain kanina ay binigay niya sa mga kasambahay na mas naawa pa sa kanya. Siya ang amo, pero siya ang hindi kumakain.

“Bakit ako pa?” bulong niya sa sarili niya, habang pinipigilan ang pag-iyak.

Hindi siya pwedeng umiyak. Kapag narinig siya ni Manang Rosa, mag-aalala lang ito. Kapag nalaman ni Rafael na umiyak siya, pagtatawanan lang siya nito.

“Mia? Umiiyak ka ba?”

Napapitlag siya.

Hindi siya sanay na may tumatawag sa pangalan niya ng malumanay. Si Rafael, kapag tinatawag siya, “Hoy!” o “Katulong!” lang. Si Manang Rosa, “Ma’am” ang tawag. Pero ito… iba.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Nakatayo sa p***o ng kusina ang isang lalaki. Matangkad. Naka-black suit pa rin kahit madaling-araw na. Malapad ang balikat, matalim ang panga, at ang mga mata… ang mga mata nito ay hindi malamig tulad ni Rafael. Mainit. Nag-aalala.

Hindi niya ito kilala. Pero kamukha nito si Rafael. Mas matanda lang ng konti. Mas may dating. Mas nakakatakot.

“S-sino po kayo?” tanong ni Mia, dali-dali niyang pinunasan ang luha niya at tumayo. Nanginginig ang tuhod niya.

Hindi sumagot ang lalaki. Sa halip, lumapit ito. Tiningnan nito ang mga kamay niyang namumula na sa kakakuskos. Tiningnan nito ang bundok ng pinggan. Tiningnan nito ang pawis at luha niya.

At pagkatapos, ginawa nito ang isang bagay na walang gumawa sa kanya sa loob ng isang taon.

Inabot nito ang tuwalya at marahang pinunasan ang kamay niya.

“Tama na,” sabi nito. Malalim ang boses. Mababa. Pero parang may nag-init sa dibdib ni Mia. “Ako na.”

“H-hindi po! Ako po ang —”

“Hindi ka katulong dito,” putol ng lalaki. “Asawa ka ni Rafael. Bakit ikaw ang naghuhugas ng alas-tres ng madaling-araw?”

Hindi nakasagot si Mia. Paano niya sasabihin na ito ang patakaran ni Rafael? Na bawal siyang matulog hangga’t hindi malinis ang bahay? Na kapag may isang pinggan na madumi, hindi siya kakain bukas?

Yumuko lang siya.

“Ako si Dante,” pakilala ng lalaki. “Tiyuhin ni Rafael. Kadarating ko lang galing Spain. At ikaw… ikaw si Mia, hindi ba?”

Tumango si Mia.

“Dante…” ulit niya. Parang natatakot siyang banggitin ang pangalan nito. “Pasensya na po. Hindi ko po alam na darating kayo. Wala po akong nailuto—”

“Hindi ako nandito para pakainin mo,” sabi ni Dante. Umupo ito sa tapat niya. Hindi sa upuan ng amo. Sa sahig. Sa tabi niya. “Umupo ka. Kumain ka na ba?”

Umiling si Mia.

Tahimik na tumayo si Dante, binuksan ang ref, at kumuha ng kanin at ulam na natira. Ininit niya ito. Inilagay niya sa plato. At inilapag niya sa harap ni Mia.

"Kain,” utos nito. Pero hindi ito utos na tulad ni Rafael. Ito ay utos na may pag-aalaga.

Manginginig na kumuha ng kutsara si Mia. Isang subo pa lang, bumagsak na ang luha niya. Ang init ng pagkain. Ang sarap. Isang taon na siyang kumakain ng malamig na tira-tira, mag-isa, nakatayo sa kusina. Ngayon, may nag-asikaso sa kanya.

“Bakit ka umiiyak?” tanong ni Dante.

Hindi sumagot si Mia. Pero si Dante, hindi siya pinilit. Hinayaan lang siya nitong umiyak. At habang umiiyak siya, napansin ni Dante ang pasa sa braso niya. Ang sugat sa daliri niya. Ang punit sa laylayan ng damit niya.

Biglang tumigas ang panga ni Dante.

"Sino ang gumawa nito sa’yo?”

“W-wala po. Ako lang po. Nadulas lang po ako kanina—”

“Huwag kang magsinungaling sa akin, Mia.”

Tiningnan siya ni Dante. Diretso sa mata. At sa unang pagkakataon sa loob ng isang taon, may nakakita sa kanya. Hindi sa singsing niya. Hindi sa apelyido niya. Kundi sa kanya.

“Pagod ka na ba?” tanong ni Dante, mahina at doon na tuluyang gumuho si Mia.

Tumango siya habang humahagulgol. “Pagod na pagod na po ako. Gusto ko na pong umuwi gusto ko na pong matapos na ito, pero hindi ko po magawa may kontrata po kami. Kapag umalis ako, babawiin niya ang pera mamamatay ang nanay ko.”

Hindi nagsalita si Dante. Pero hinawakan nito ang kamay niya na mainit. Parang sinasabi na, pakiramdam ko comfortable ako pag kasama ko sya

At sa gabing iyon, habang tulog ang buong mundo, may isang lalaking hindi siya tinuring na utusan. May isang lalaking tumingin sa kanya na parang siya ang pinakamahalagang tao sa bahay na iyon.

To be continue

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 5

    Mia's POVHindi ko gustong bumaba.Buong araw akong nagkulong sa kwarto. Hindi ako kumain. Hindi ako lumabas. Hindi ako nagbihis. Nakaupo lang ako sa sahig, yakap ang tuhod ko, nakatingin sa pintong sarado.Takot ako.Takot ako kay Rafael. Takot ako sa nangyari kagabi. Takot ako sa suntok ni Dante. Takot ako sa mga mata ni Rafael nang makita niya kaming magkasama sa kusina ng alas-dos ng madaling-araw.Alam ko kung anong mangyayari kapag bumaba ako. Sisisigawan niya ako. Pagagalitan niya ako. Sasabihin niya na naman na binili niya lang ako. Na wala akong karapatang magreklamo. Na katulong lang ako.At ang pinakanakakatakot sa lahat — baka totoo nga.Baka nga katulong lang talaga ako.Napatingin ako sa singsing ko. Ang bigat. Ang lamig. Hindi ko ito singsing ng pagmamahal. Singsing ito ng kontrata. Singsing ito ng pagkakautang ko.Isang taon. Isang taon na lang, matatapos na. Isang taon na lang, makakalaya na ako. Makakaalis na ako. Pero bakit parang ang haba-haba pa rin?Tok. Tok. Tok

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 4

    Mia's povAlas-dose na ng gabi at hindi parin pamaatulog di mia dahil, paulit-ulit sa utak niya yung nangyari sa library. Yung lapit ng mukha ni Dante at ang init ng kamay nito sa pisngi niya yung sinabi nito.“Kung hindi niya kayang mahalin ka… ako ang gagawa.”Bumaba siya sa kusina para uminom ng tubig. Naka-pajama lang siya. Magulo ang buhok. Walang make-up. Pagod.Pero pagbukas niya ng ilaw, nandoon si Dante.Nakaupo sa mesa. May dalawang tasa ng kape.“Alam kong bababa ka,” sabi ni Dante. “Hindi ka rin makatulog, ‘di ba?”Napaupo si Mia sa tapat nito. “Ikaw din po pala.”“Hindi ako makatulog simula nang dumating ako dito,” sagot ni Dante. “Lalo na ngayon.”“Bakit po?”“Dahil iniisip ko kung tama ba ang ginagawa ko.” Tiningnan siya ni Dante. “Mia, gusto kong humingi ng tawad sa nangyari sa library. Hindi ko dapat ginawa yun. Asawa ka ng pamangkin ko.”Hindi sumagot si Mia. Tiningnan niya lang ang kape niya.“Pero hindi ako nagsisisi,” dagdag ni Dante. Mahina pero totoo. “Hindi ako

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 3

    Mia's povKinabukasan si Rafael, umalis na naman at may text ito kay Mia kanina: “Huwag mo akong hintayin kay Celestine ako matutulog.”Isang linya lang wlang “ingat ka” at hind manlang ako tinanong “kumain ka na ba”.Sanay na si Mia. Pero ngayong gabi, iba. Hindi siya makatulog. Paulit-ulit sa utak niya ang boses ni Dante kaninang umaga.“Huwag mo siyang sigawan ulit sa harap ko.”“Dito ka kakain. Sa tabi ko.”Walang lalaki na nagsabi sa kanya noon. Kahit kailan.Kaya imbes na matulog, nagpunta siya sa library. Maliit na library sa dulo ng hallway. Doon lang siya pwedeng magtago na hindi siya hahanapin ni Rafael para utusan.Umupo siya sa sahig, sa sulok. May hawak siyang lumang libro. Hindi niya binabasa. Tinititigan lang niya.“ Hindi ka pa rin natutulog? ”Napatalon si Mia.Nakatayo sa pinto si Dante. Naka-white t-shirt lang ngayon. Walang suit. Mas mukha siyang tao. Mas mukha siyang… totoo.“T-Tito Dante! Pasensya na po. Aalis na po ako—”“Huwag,” sabi ni Dante. Pumasok ito at um

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 2

    Mia's povNagising si Mia na may kumot sa katawan niya.Nagtaka siya. Kagabi, sa sahig siya ng kusina nakatulog. Ngayon, nasa kwarto na siya ng mga katulong. May kumot. May unan. At sa mesa, may mainit na lugaw at gamot para sa sugat niya sa kamay.Hindi si Manang Rosa ang naglagay nito. Alam niya. Si Manang Rosa, maaga pa lang, nasa palengke na.Sino?Bumaba siya ng dahan-dahan. Suot niya pa rin ang lumang damit niya kagabi. Ayaw niyang makita ni Rafael na late siya. Kapag late siya, hindi siya kakain.Pero pagdating niya sa dining area, nandoon na si Rafael.Nakaupo. Naka-coffee. Galit na galit ang mukha.At sa tapat nito, nakaupo si Dante. Kalma. Naka-black shirt. Nagbabasa ng dyaryo na parang wala siyang pakialam sa mundo.“MIA!” sigaw ni Rafael pagkapasok pa lang niya.Napatalon si Mia.“Bakit ngayon ka lang bumaba?! Anong oras na?! Nasaan ang almusal ko?!”“P-pasensya na, Rafael. Nag-ayos lang ako—”“Nag-ayos? Anong aayusin mo? Mukha ka pa ring basahan!” Tumayo si Rafael at hina

  • Rafael's Contracted Wife   Chapter 1

    Mia's PovAlas-tres na ng madaling-araw.Tahimik ang buong mansion ng mga Montemayor, pero gising pa rin si Mia. Nakaupo siya sa sahig ng kusina, ang mga kamay niya ay nakababad sa malamig na tubig na may sabon. Sa harap niya, isang bundok ng pinggan. Mga pinggan mula sa party ni Rafael kanina.Party na hindi siya inimbitahan. Party sa sarili niyang bahay.Pinunasan niya ang pawis sa noo niya gamit ang likod ng kamay niya. Masakit na ang likod niya. Kanina pang alas-singko ng umaga siyang gising. Nagluto siya ng almusal, naglinis ng buong bahay, naglaba ng mga damit ni Rafael, namalengke, nagluto ulit ng tanghalian, naglinis ulit, at ngayon, naghuhugas pa rin.Ito ang buhay niya simula nang pumirma siya sa kontrata.Isang taon na ang nakalipas.Isang taon na siyang Mrs. Montemayor sa papel. Pero sa loob ng bahay na ito, isa lang siyang utusan.Naalala pa niya ang araw na pinirmahan niya ang kontrata. Umiiyak ang nanay niya sa ospital. Kailangan ng operasyon, dalawang milyon. Wala sila

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status