ตอนที่ 8 ทำตามหน้าที่

ฝนยืนนิ่งมองภาพตรงหน้า ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นราคาแพงเป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าเพชรน้ำงาม

เธอไม่ได้มองความวุ่นวาย แต่เธอกำลังจ้องมองราม ท่าทางที่ดูจริงจัง คิ้วที่ขมวดมุ่น สายตามุ่งมั่นเวลาอธิบายเรื่องยาก ๆ ให้กลายเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย น้ำเสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมไปด้วยความรู้และความมั่นใจ

‘แม่เจ้าโว้ยยยย’ เสียงกรีดร้องในใจของฝนดังลั่นจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

‘Sexy Brain นี่มันโคตรจะเซ็กซี่เลย ผู้ชายอะไร หล่อ หุ่นแซ่บ แถมยังฉลาดเป็นกรด รู้เรื่องเคมี รู้เรื่องระเบิด โอ๊ยยยย พ่อคู๊ณณณณ สมแล้วที่แกล้งโง่’

ความรู้สึกชื่นชมมันพุ่งปรี๊ดจนกลายเป็นความหลงใหลแบบถอนตัวไม่ขึ้น ผู้ชายฉลาดน่ะมีเยอะ แต่ผู้ชายที่ฉลาดแล้วดูแมนขนาดนี้ หาไม่ได้ง่าย ๆ นะยะ

ฝนขยับตัวเข้าไปใกล้รามที่กำลังยืนกอดอกดูพนักงานย้ายของ เธอแสร้งทำเป็นกระซิบถาม

“รามรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง นึกว่าเก่งแต่เตะต่อย”

รามหันมาสบตาเธอด้วยแววตาอ่อนลงเล็กน้อย “ผมเคยฝึกหลักสูตร EOD (ทำลายวัตถุระเบิด) ตอนอยู่ที่อิสราเอลครับ” รามตอบเรียบ ๆ “เรื่องปฏิกิริยาเคมีพื้นฐานเป็นสิ่งที่ต้องแม่นยำ พลาดนิดเดียวคือตายครับ”

“อ๋อ~” ฝนลากเสียงยาว ไล่สายตามองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับพูดจาฉะฉาน

“เก่งมาก” ฝนเอ่ยชมจากใจจริง รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ขอบใจนะที่ช่วยดูให้ ถ้าไม่ได้ราม โรงงานพี่คงกลายเป็นโกโก้ครั้นช์ไปแล้ว” ความจริงแล้วใช่ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องพวกนั้นหรอก แต่เธอแค่ต้องการทดสอบว่าเขารู้เรื่องพวกนี้หรือไม่ หากรู้แล้วจะทำอย่างไร ซึ่งผลลัพธ์ที่ออกมามันก็เกินที่เธอคาดไว้อยู่เหมือนกัน

“มันเป็นหน้าที่ครับ” รามตอบสั้น ๆ แต่ใบหูเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเจอสายตาหวานเชื่อมของฝน

“ไปกันต่อเถอะ” ฝนหัวเราะในลำคอก่อนเดินตรวจโซนอื่น ๆ ต่อ

ณ ทางเดินหน้าลิฟต์ผู้บริหาร

“ขอประทานโทษครับคุณฝนธิดา” ช่างซ่อมบำรุงเดินเข้ามารายงานด้วยท่าทางเกรงกลัว “ลิฟต์ผู้บริหารมีปัญหาขัดข้องทางเทคนิคครับ กำลังรออะไหล่มาเปลี่ยน น่าจะใช้ไม่ได้อีกสักพักใหญ่ ๆ เลยครับ”

ฝนถอนหายใจเฮือกใหญ่ “แล้วฉันจะลงไปยังไง เดินลงบันไดสิบห้าชั้นเหรอ ส้นสูงสามนิ้วนะ”

“เอ่อ มีลิฟต์ขนของฝั่งขวาที่ยังใช้ได้อยู่ครับ แต่ว่ามันอาจจะเก่าหน่อย”

“ช่างเถอะ ไปลิฟต์ขนของก็ได้ ฉันรีบ” ฝนตัดบท ก่อนเดินนำไปยังทางที่ทำให้เธอไปได้เร็ว

ณ ลิฟต์ขนของตัวใหญ่ที่สภาพผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ประตูเหล็กทาสีเทาดูแข็งกระด้าง ภายในลิฟต์บุด้วยไม้อัดกันกระแทก มีกลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ลอยอยู่

ฝนเดินเข้าไปยืนด้านในสุด โดยมีรามตามเข้ามาประกบเพื่อความปลอดภัย ทว่าพนักงานคนอื่น ๆ ไม่กล้าตามเข้ามาด้วยเพราะเกรงบารมีว่าที่ท่านประธานจะแทงนัยน์ตาให้เจ็บ

ครืด ปัง

ประตูลิฟต์ปิดลง เสียงดังก้องกังวานในความเงียบ ก่อนที่ตัวลิฟต์จะเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่างอย่างเชื่องช้า

ภายในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบ ๆ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ลิฟต์ครางหึ่ง ๆ รามยืนเอามือไพล่หลัง ตามองตรงไปที่ประตูลิฟต์ พยายามรักษาระยะห่างกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหลัง

แต่กลิ่นน้ำหอมกุหลาบของเธอมันช่างรุนแรงเหลือเกินในที่แคบแบบนี้

ทันใดนั้น

ครืนนน กึก

จู่ ๆ ลิฟต์ขนส่งที่ช่างบอกว่าใช้งานได้ก็กระตุกอย่างรุนแรงจนตัวลิฟต์สั่นสะเทือน ไฟในลิฟต์กะพริบพรึบพรับก่อนจะดับวูบไปชั่วขณะแล้วติดขึ้นมาใหม่

“ว้าย” ฝนร้องเสียงหลง เซแซ่ด ๆ เพราะทรงตัวไม่อยู่บนส้นสูง

วูบ

รามพุ่งตัวเข้าไปหาร่างบางทันที เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันผนังไว้แล้วดันตัวฝนเข้าไปชิดผนังเพื่อกันไม่ให้เธอล้ม

ตึง

ลิฟต์หยุดค้างอยู่ระหว่างชั้นครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนตัวต่อ แต่สิ่งที่หยุดนิ่งกว่าลิฟต์คือหัวใจของคนสองคน เพราะในตอนนี้รามยืนคร่อมร่างของฝนเอาไว้ แขนขวายันผนังลิฟต์เหนือศีรษะเธอ ส่วนแขนซ้ายโอบประคองอยู่ที่เอวคอดกิ่ว เรียกได้ว่านี่มันท่า Kabedon ในตำนานชัด ๆ 

ระยะห่างระหว่างใบหน้าของคนสองคน เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ฝนเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ก้มลงมามองเธอด้วยความตื่นตระหนก นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นเบิกกว้าง ฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

“เป็นอะไรไหมครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” รามถามเสียงร้อนรน ลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดลงบนหน้าผากเนียน

ทว่าฝนกลับยืนนิ่ง ตะลึงงันไปชั่วขณะ เธอไม่ได้ตกใจลิฟต์หรอก แต่ตกใจที่จู่ ๆ ก็ได้มาอยู่ในอ้อมกอดของชายในฝันแบบฟูลออปชันต่างหาก

อกแกร่งที่เบียดชิดเข้ามาจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็ว ตึกตัก ตึกตัก กลิ่นกายชายหนุ่มผสมกลิ่นสบู่สะอาดที่หอมกว่าน้ำหอมราคาแพงขวดไหน ๆ และสายตาที่เป็นห่วงเป็นใยจนลืมเก๊กขรึมในระยะแบบนี้

‘ตาย ตายอย่างสงบศพสีชมพู นี่มันฉากในซีรีส์ชัด ๆ ช่างทำลิฟต์ค้างอีกสักชั่วโมงได้ไหม’

ความกลัวหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย ฝนไม่ตอบแต่ค่อย ๆ ยกมือขึ้น วางปลายนิ้วเรียวยาวลงบนปกเสื้อสูทของเขาแล้วไล้เบา ๆ ไปตามแนวสาบเสื้อ จนรามสะดุ้งเฮือก เกร็งตัวแข็งทื่อแต่ไม่ได้ถอยหนี

“พี่ไม่เจ็บ” ฝนกระซิบเสียงพร่า “แต่ตกใจนิดหน่อย” เธอยิ้มมุมปาก ขยับหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน

“ทำหน้าตาตื่นขนาดนี้ เป็นห่วงพี่เหรอ” คำถามสั้น ๆ แต่ทำเอาบอดี้การ์ดหนุ่มไปไม่เป็น รามที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในท่าล่อแหลมแค่ไหน ถึงกับดีดตัวออกรีบปล่อยมือจากเอวเธออย่างรวดเร็ว แต่ก็อย่างที่รู้ พื้นที่ในลิฟต์มันแคบเกินกว่าจะถอยหนีไปไกลได้

ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจัดอย่างรวดเร็ว ลามไปถึงใบหูและลำคอ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ

“ผะ ผม” รามพูดติด ๆ ขัด ๆ “มันเป็นสัญชาตญาณ เอ้ย เป็นหน้าที่ครับ ผมต้องปกป้องเจ้านาย”

“เหรอ”

“คะ ครับ” รามเม้มปากแน่น กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่นึกอยากให้ตัวเองละลายไปกับผนังลิฟต์ให้รู้แล้วรู้รอด

ติ๊ง

ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออกที่ชั้นล่าง รามรีบถอยฉากกระโดดหนีออกมาราวกับหมาโดนน้ำร้อนสาด เขาจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิม

“เชิญ เชิญครับคุณฝน” เขาผายมือเชิญจากด้านนอก โดยไม่กล้าสบตาเธอแม้แต่นิดเดียว

ฝนหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ก่อนเดินนวยนาดออกจากลิฟต์ผ่านหน้าเขาไป แต่ก็ไม่วายหยุดเดินแล้วหันกลับมามองเขานิดนึง

“พี่ว่า พี่เปลี่ยนลิฟต์ผู้บริหารมาเป็นตัวนี้ดีไหม พี่ชอบ มันตื่นเต้นดี” พูดจบก็เดินเชิดหน้าออกไปที่รถ ปล่อยให้รามยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่หน้าลิฟต์ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว