Kabanata Apat

Makalipas ang ilang araw hito si Amanda nakayuko sa madilim niyang silid. Tinitiis ang sakit ng kaniyang katawan habang ang malabong mga halakhak ay patuloy na umaalingawngaw sa kanyang mga tenga. May bisita kasi si Lucas business partner daw nito. Kaya hito siya ngayon nakatago sa kaniyang silid at pinagbabawalan kasi siyang lumabas nito.

 

Bawat pasa sa kanyang balat ay sumasakit dala nito ang alaala ng mga kamay ni Lucas at bawat hampas ay mas malalim kaysa sa nauna. Ang malupit na mga salita ng mga magulang nito ay tumatatak sa kaniyang isipan. Nalunod ang kanyang diwa sa kahihiyan.

 

Pagkatapos kasi ng tagpong iyon makalipas ang ilang mga araw ay hindi pa rin naalis sa kaniyang isipan ang mga nangyari. Pag ka alis kasi ng pamilya ni Lucas at ni Selene ay walang habas na pinag sasampal at tadyak siya ni Lucas dahil lamang sa maliit na sugat ni Selene. Sa kaniya isinisisi ang lahat.

 

Flashback. . . . . .

 

“Oh! Siya panu kami ay aalis na iho! Ihatid mo si Selene ha!.” Paalam naman ng ina ni Lucas ni hindi manlang siya tinapunan ng tingin ng mga ito. Tanging si Harley lang na kumakaway ang nag bigay ng pansin sa kaniya.

 

“Naku nakakahiya naman po tita.” Kunwari’y nahihiyang wika naman ni Selene.

 

“No worries just wait here kukunin ko lang ang susi ko.” Nag mamadaling wika naman ni Lucas. Agad naman umalis ang mga ito.

 

Akala niya tapos na ang gabing iyon akala niya makakapag pahinga na siya ng maayos. Hindi pala. Bago pa man siya makapag pahinga ay narinig niya ang malalakas na katok sa kaniyang kwarto. Pinag buksan niya ito at nakitang si Lucas pala.

 

“You bitch! Wala ka talagang ginawang tama ano?” Sabi nito habang hawak hawak ang kaniyang buhok. “A-aray ko Lu-lucass.” Agad naman siyang itinapon nito sa kaniyang maliit na kama.

 

“Wala kang karapatang saktan si Selene,” sabi nito habang dumapo sa kanyang pisngi ang isang malakas na sampal kasabay nito ang isang tadyak na kanyang natamo mula rito. At na sundan pa ito ng isa pang tadyak na ikina gulong niya sa sahig.

 

Pagkatapos nito ay marahas siyang ibinuwal sa higaan halos mabingi siya sa bigat ng kaniyang pagkakabagsak. Nanlilisik ang mga mata nito habang mabagal nitong inaalis ang sariling pantalon tila ba sinasadya ang bawat segundo upang pahirapan siya sa kaba.

 

Isa-isa nitong binuksan ang mga butones ng suot na polo at sa bawat kaluskos ng tela ay parang unti-unting lumulubog ang dibdib niya sa takot. Walang masabi ang kanyang mga labi at nanlalamig ang katawan habang nakapako naman ang kanyang mga mata sa unti-unting paghubad na nagbabadya ng panganib.

 

End of Flashback. . .

 

Parang isang bangungot ang tagpong iyon para kay Amanda. Ang dati’y pinapangarap niyang maging romantikong sandali kasama ang lalaking mamahalin ay naging isang masalimuot na bangungot. Iyon na ang ikalawang beses na ginalaw siya ni Lucas nang walang pasintabi at ni walang konsiderasyon sa kaniyang damdamin.

 

Umiikot sa isip niya ang mga tagpong iyon na parang malupit na awit na hindi niya mapatigil. At higit sa lahat ng iyon muling sumilip sa kanya ang mapanuyang ngiti sa mga labi ni Lucas.

 

Muling nanumbalik din sa kanya ang kislap ng aliw sa mga mata ni Selene habang nakikita siyang nahihirapan at ang tahimik na kasiyahan na nakaukit sa mukha ni Donya Cecilia na para bang kontento ito sa kaniyang nakikita.

 

Halos parang mabaliw siya sa sakit hindi lamang ng kaniyang katawan maging ng kaniyang puso.

 

Ang pamilyang umampon sa kanya na siyang nagbigay ng tahanan ay sila ring natutuwa sa kanyang pagbagsak. Naalala niya ang pang-aasar na tawa ni Selene at ang malamig na tingin ng pagkamuhi mula sa kanyang ina. Ni minsan hindi nila iniabot ang kanilang kamay upang tulungan siya. Ni minsan hindi nila siya tiningnan bilang higit pa sa isang aninong dapat lang tapakan.

 

Pumuno ng mainit na luha ang kanyang mga mata ngunit kumagat siya sa labi hanggang sa malasahan ang dugo. Sobra na ang kanyang pag-iyak. At gayon pa man hindi sumusuko ang kirot.

 

Hinaplos ni Amanda ang kanyang dibdib palalim at mababaw ang paghinga na parang ang bigat ng pagdurusa ay sumisiksik sa hangin sa kanyang mga baga. Sana raw nga’y magwakas na ang pahirap na ito mahinang sambit niya sa desperasyon. Sana magising na lang siya mula sa bangungot na ito.

 

Ngunit ang bangungot ang kanyang realidad. Bawat araw ay nagsisimula sa takot sa kay Lucas at bawat gabi ay nagtatapos sa pag-uugoy ng sariling mga tahimik na hikbi. At palagi, palagi nalang naroon ang mapanuyang mga mata ng mga taong dapat sana’y nagligtas sa kanya ngunit natutuwa sa kanyang paghihirap.

 

Nanginginig ang kanyang katawan na dulot ng mga bakas ng pasa at sugat. Ngunit higit na mas malalim ang mga sugat na hindi nakikita mga sugat ng damdamin at kalooban. Siya’y ikinulong pinatahimik ang kanyang tinig, tinanggalan ng karapatan at halaga ang kanyang pagkatao.

 

 

Humihingal siya sapagkat hindi dahil sa pagod kundi dahil sa tanong na paulit-ulit sa kanyang dibdib.  “Hanggang kailan?” Nais niyang sumigaw na ang tinig niya’y umalingawngaw at makarating sa lahat parang isang pag-iyak na kayang magtaboy ng lahat ng anino.

 

Ngunit natigilan siya.

 

Lumapit siya sa bintana at pinisil nang mahigpit ang sariling palad hanggang mamula ang kaniyang mga daliri umaasang kahit papaano’y gumaan ang kanyang pakiramdam. Ngunit bigla niyang naramdaman ang pag-ikot ng tiyan. Mabilis siyang tumakbo sa maliit na banyo at sumuka sa bowl.

 

“Hi-hindi kaya buntis ako?”

 

-------

Amanda’s POV

Narito ako ngayon sa ospital nais makumpirma kung tama ang aking hinala na buntis ako sapagkat hindi ako dinatnan nitong nakaraan. Hawak-hawak ko ang maliit na pregnancy test habang sabik na naghihintay ng resulta. Labis ang galak na nadama ko nang makita kong positibo ito at agad ding kinumpirma ng doktor ang magandang balita.

 

Kanina lang ay para akong lumulutang sa ulap. Hawak-hawak ko ang papel mula sa doctor at halos hindi ako makapaniwala sa nakasulat doon positive. Nang ngumiti siya at kumpirmahin ang resulta para akong binigyan ng bagong buhay.

 

“Maraming salamat po, Dok,” halos nangingilid ang luha kong sabi. “Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag, pero napakalaki po nito para sa akin.”

 

Pagkalabas ko ng ospital dama ko pa rin ang init ng pasasalamat. Mahigpit kong pinisil ang envelope at sumakay ng taxi. Habang tumatakbo ang sasakyan hindi ko mapigil ang sariling mangarap.

 

Nakatingin ako sa bintana hawak ang tiyan at para bang naririnig ko na ang maliit na tibok ng pusong nabuo sa akin. Kapag nalaman ni Lucas baka magbago siya. Baka sa wakas magiging mabait na siya. Baka tuluyan na akong makaramdam na  mahalaga rin pala ako sa kaniya.

 

Ngunit lahat ng iyon ay unti-unting naglahong parang bula nang makarating ako sa bahay. Binuksan ko ang pinto nang may ngiti pa sa labi sabik na ibahagi ang balita.

 

Nag tataka naman ako sa mga tinging may pag alala na iginawad saakin ng mga katulong dito sa aming tahanan. Ni wala ako sa kanila makausap ng maayos sapagkat iyon ang ipinag utos ni Lucas. Pero ramdam ko ang mga pag aalala nila tuwing sinasaktan ako ni Lucas. Pero alam ko din wala din katulad ko wala din silang magagawa kundi ang sumunod.

 

 Ipinagsawalang bahala ko ito at nag mamadaling umakyat ako sa hagdan patungo sa ikalawang palapag kung nasaan ang mag katabing kwarto namin ni Lucas nagbabaka sakali baka maaubutan ko siya roon.

 

Pero biglang natigilan ang aking mga paa.

 

Kinabahan ako ng mapansin bahagyang nakabukas ang pinto ng kwarto ni Lucas at nag mumula roon ang mga halinghing at nakakasuyang ingay.

 

Dahan dahan akong lumapit sa pintuan at doon sa harap mismo ng aking mga mata ang kapatid ko hubot-hubad nasa ibabaw ni Lucas. At si Lucas nakahiga sa ilalim niya walang bakas ng pagtutol. Sa halip parang aliw na aliw para bang wala siyang pakialam kung sino ang makakita.

 

Nanginig ang buong katawan ko. Para akong natanggalan ng hininga. Ang envelope na kanina’y mahigpit kong hinahawakan ay dahan-dahang dumulas mula sa aking kamay at bumagsak sa sahig. Ang papel ang pruweba ng pag-asa ko ay gumulong sa sahig na para bang wala nang halaga.

 

“Paano?” ang tanging nausal ko sa isip. “Bakit?”

 

Lahat ng pangarap kong binuo sa loob ng taxi ay gumuho sa isang iglap. At habang nakatayo ako roon pinagmamasdan ang pagkakanulo sa harap ng aking mga mata unti-unti kong naramdaman ang malamig na pagkibot ng aking mga daliri at ang hindi ko maipaliwanag na tanong kung ano ang gagawin ko sa susunod.

 

“Ano bang ginagawa mo, Selene?!” sigaw ko halos mabingi ako sa sarili kong boses. Sa tindi ng galit na bumalot sa akin walang alinlangan kong hinablot ang buhok niya at marahas na hinila.

 

“Araaay! Amanda.” sigaw niya ngunit hindi ko na siya pinakawalan.

 

“Mga hayop kayo!” ang sigaw ko nanginginig ang buong katawan. “Wala na kayong itinira sa akin! Lahat kinuha n’yo!”

 

Nagtama ang mata namin ni Selene ang kanya’y puno ng gulat at samantalang akin ay nag-aalab pinupunit ng kirot at pagtataksil. Sa pagitan ng bawat hingal at pighati naramdaman kong sa wakas nabasag ang katahimikang matagal ko nang pinipilit lunukin.

 

Ngunit bago ko pa tuluyang mabitawan ang lahat ng salita isang malamig na tinig ang umalingawngaw sa likuran ko boses na kinikilabutan akong marinig.

 

“Bitawan mo siya, Amanda o sisiguraduhin kong huling beses mo nang magagawa ‘yan.”

 

At doon nanlamig ang aking mga kamay hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot ang galit na nararamdaman ko o ang boses na dumadagundong sa likuran ko.