Chapter 1

Sa loob ng isang maliit na kubo na tila kulungan ng baka, kalmadong isinuot ng lalaki ang kaniyang pantalon bago malamig na nagsalita.

“Pag-isipan mong mabuti. Gusto mo ba talaga ako pakasalan, o magpapanggap na walang nangyari?”

Nanigas si Lalaine. Nakahiga siya sa isang sirang kama, mahigpit na nakayakap sa punit-punit na kumot. Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang marahang hinihimas ang batok.

Napakasakit ng kaniyang ulo. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa pagkakabugbog sa kaniya o sa pagkabigla sa lalaking nakatayo sa harapan niya. Wala siyang suot na damit at kasama ang isang lalaki.

At ang lalaking iyon...

Si Jason Madrigal. Ang lalaking dapat ay matagal nang patay sa kaniyang alaala.

“W-Walang nangyari...” mahinang sambit niya.

Ngunit paano niya maipapaliwanag ang lahat? Pareho silang hinimatay matapos painumin ng alak na may halong droga ng mga taong may masamang balak sa kanila. Si Lalaine ay walang malay na dinala sa kubo ng lalaki, habang si Jason naman ay pilit na nilalabanan ang epekto ng gamot.

Sa kabila ng matinding paghihirap at epekto ng pinainom na droga, nagawa nitong pigilan ang sarili. Buong gabi siyang nagbabad sa malamig na tubig hanggang sa tuluyang mawala ang epekto ng droga. Isa siyang lalaking kayang kontrolin ang sarili kahit sa pinakamapanganib na sitwasyon.

Ngunit hindi iyon ang pinakamalaking problema ni Lalaine. Ang pinakamalaking problema ay ang mga taong paparating at ang kasaysayang akala niya ay hindi na niya kailangang balikan.

Basang-basa ang buhok ni Jason. Marahan niyang itinulak palikod ang kaniyang basang bangs. Walang emosyon ang kaniyang mukha nang muling magsalita.

“Walang maniniwala na walang nangyari sa isang lalaki at babaeng magkasamang natagpuang walang damit sa iisang silid.”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Lalaine. Doon niya lubos na nakita ang mukha ng lalaki. Matangos ang ilong nito. Matalim ang panga. Mahaba ang mga mata, at may malamig na kinang na tila kayang tumagos sa kaluluwa ng sinumang tumingin sa kaniya.

Patak ng patak ang tubig mula sa kaniyang buhok. Sa paningin ni Lalaine, para siyang isang obra maestrang hindi dapat nagtatago sa isang malayong nayon.

Napakagwapo niya. Sa katunayan, kung makikita siya ng mga babae sa makabagong panahon, siguradong hindi sila makapaniwala na ang lalaking ito ay itinuturing na pangit sa panahong ito.

Ngunit noong dekada sisenta, ibang-iba ang pamantayan ng kagwapuhan. Mas hinahangaan ang mga lalaking may matitigas na mukha at matipunong pangangatawan.

Samantalang si Jason Madrigal...

Masyadong pino ang kanyang mga katangian. At ang peklat sa kaniyang noo, ay nagmumukhang nakakatakot.

“Anong tinitingin-tingin mo?”

Biglang kumunot ang noo ni Jason. Ayaw niyang may tumitig sa kaniyang mukha kaya naman marahan niyang ibinaba ang kaniyang bangs upang takpan ang peklat sa noo, saka isinuot ang malaking salamin na may itim na frame.

Sa isang iglap, bumalik ang dating anyo niya. Ang maputla, malamig, at hindi kaaya-ayang doktor ng kanilang nayon.

Napapikit si Lalaine.

“Wala akong nakita,” mahinang sagot niya. “Naisip ko lang... napakahiwaga talaga ng mundo.”

Dahil paano nga ba niya ipapaliwanag ang lahat? Ilang dekada na siyang namuhay nang puno ng pagsisisi.

At ngayon...

Bumalik siya sa nakaraan. Nakahiga siya sa kama ng ospital. Hawak ang mga lumang larawan ng kaniyang kabataan, lalo na ang mga panahong ipinadala siya sa kanayunan bilang isang kabataang tagalungsod.

Habang tinitingnan ang mga larawang iyon, unti-unti siyang nakatulog. Ngunit nang magising siya...

Bumalik siya sa gabing iyon. Sa gabing nagbago ang kaniyang buhay. Kung hindi dahil sa matinding sakit sa kaniyang batok, kung hindi dahil sa lalaking matagal na niyang inaakalang bahagi na lamang ng nakaraan...

Marahil ay iisipin niyang panaginip lamang ang lahat. Ngunit hindi. Muli siyang nabuhay at binigyan ng pagkakataong baguhin ang kapalarang minsan nang sumira sa kaniya.

“Bagaman hindi ko alam kung sino ang gustong gumamit sa akin para saktan ka...” malamig na sabi ni Jason, “may kailangan tayong pag-usapan.”

Saglit siyang tumigil.

“Lalaine, napag-isipan mo na ba kung ano ang gagawin mo?”

Magkasama silang natagpuang walang damit. At sa panahong iyon, ang isang babaeng mawalan ng dangal sa paningin ng mga tao ay maaaring mawalan din ng kinabukasan. Kaya gusto niyang bigyan si Lalaine ng pagpipilian.

“Pasensya na,” mahinang sabi ni Lalaine. “Nadamay kita sa problemang ito.”

Kung sa makabagong panahon lamang nangyari ang lahat, hindi naman kailangang magpakasal ang dalawang taong nagkasama sa isang silid. Kahit ilang beses pa silang magkasama ay hindi ibig sabihin na kailangan nilang akuin ang responsibilidad sa isa't isa.

Ngunit noong 1968, ibang usapan iyon. Lalo na para sa isang babaeng ipinadala sa kanayunan.

Inayos ni Jason ang kaniyang salamin pagkatapos ay tumingin siya sa bintana. Sa di-kalayuan, unti-unti nang papalapit ang mga taong nagtitipon sa paligid ng kulungan ng mga baka.

“Kung ayaw mong magpakasal,” malamig niyang sinabi, “kailangan mong mag-isip kung paano ka makakaalis dito.”

“Tutulungan kita sa abot ng aking makakaya.”

Ngunit bago pa siya makapagsalita biglang nagpasya si Lalaine.

“Doktor Jason.”

Tumingin siya nang diretso sa lalaki.

“Gusto kong magpakasal tayo!”

Naningkit ang mga mata ni Jason.

“Ano ang sinabi mo?”

Hindi niya inaasahang iyon ang magiging sagot ng babae. Ang totoo, hindi naman niya hinihiling na pakasalan siya nito. Gusto lamang niyang bigyan siya ng pagkakataong makapili.

Dahil sa panahong iyon, ang isang babaeng mapapahamak ang reputasyon ay maaaring hindi na makahanap ng magandang mapapangasawa. Ngunit hindi rin madaling buhay ang naghihintay kay Lalaine kung pipiliin niyang makasama siya.