LOGINMalinaw ang paliwanag niya, at nakahinga ako nang maluwag.Nakokonsensya talaga ako sa pagtatago nito sa kanya. Kahit hindi nasiyahan si Vicento sa naging resulta, wala siyang magagawa kundi tanggapin ito at tingnan kung ano ang susunod na mangyayari.Hindi ba ito ang tinatawag na kapalaran?Gusto niyang baguhin ang aming mga kapalaran, ngunit sa mga huling araw, saka ko lamang nalaman ang lahat at ako mismo ang sumira sa plano niya.Lahat ay bumalik sa dati. Hindi pala talaga kayang baguhin ang kapalaran.Marahil ito na talaga ang nakatakda para sa akin—na bawat buhay ko ay matatapos nang hindi dahil sa sakit.Napakarami kong pagsisisi. Pero mula nang muli ko siyang makita, parang nawalan ng halaga ang lahat. Dahil kahit paano, magkasama pa rin kami ngayon, hindi ba?Ang tanging panghihinayang ko ay hindi ko siya mabibigyan ng anak na may dugo naming dalawa. Ano kaya ang magiging itsura ng anak namin ni Vicento? Talagang gusto kong malaman.Kung nabigyan pa sana ako ng kaunting panah
Tinitigan ni Tita Vivian ang mukha ko. Kung wala lang si Vicento doon, malamang ay napamura na siya.“Sige, gawin mo kung ano ang gusto mo. Basta kapag lumabas ka na, hayaan mo muna akong magpahinga.”Tinulungan ni Jander si James na makatayo at umalis. Isa-isa rin kaming lumabas.Bigla akong may naalala.“Vicento, sandali lang. May gusto pa akong sabihin kay Tita Vivian.”Nang walang babala, bumalik ako. Pagdating ko sa pinto, nakita ko ang matangkad na lalaking nakaitim na nakayuko habang marahang minamasahe ang sentido ni Tita Vivian.Mahina itong bumulong sa kanyang tainga. “Hindi ka natulog buong gabi. Sasamahan kitang bumalik para magpahinga.”Pakiramdam ko ay parang magkasintahang nagmamahalan ang dalawa. Pero pagkatapos ng maraming taon mula nang mamatay ang asawa niya, normal lang naman na may lalaki siyang kasama.Pagkakita pa lamang sa akin sa may pintuan, masama agad ang tingin ni Tita Vivian. “Lintik ka, ano na naman ang gusto mo?”Ngumiti ako. “Tita Vivian, gusto kong ku
Nagulat ang lahat, lalo na ang magkapatid na Aurelio, na halos malaglag ang mga mata sa sobrang pagkabigla.Sino ba itong nakikita nila?Nang marinig ni Jander ang itinawag ko, hindi niya napigilang manginig ang kamay na may hawak na siomai, dahilan para mahulog ito sa pinggang porselana.Tulala namang nakatingin si Melissa sa akin. Marahil ay iniisip niya kung ano ba ang nangyari sa loob lamang ng isang gabi.Patingin-tingin naman si Vicento sa akin at kay Vivian. Sigurado akong ang nasa isip niya ay, kung sino ka man, bumaba ka muna kay Vivian.Hindi talaga kapani-paniwala.Masyado yata akong naparami ng gamot.Malinaw na may napansin si Vicento, at lalo lamang dumilim ang kanyang mukha. Mahinang nagsalita si Jander. “Ikaw pala...”Humigop ako ng kaunting soy milk. “Bakit kayo ganyan magulat? Tita ni Vicento si Tita Vivian. Mag-asawa kami ni Vicento, kaya natural lang na tawagin ko rin siyang tita. Tita Vivian, tama ba ako?”“Hmm,” tugon ni Vivian.Kagabi, gusto niya akong patayin g
Akala ko hindi niya sasagutin ang tanong ko, pero hindi ko inaasahan na matapos ang ilang sandaling katahimikan, mahina niyang sinabi, “Maniwala ka man o hindi, walang kinalaman sa akin ang pagkamatay mo sa nakaraan mong buhay.”“Kung ganoon, sino talaga ang may kagagawan?”“Ria, habang mas marami kang nalalaman, mas mabilis kang mamamatay. Bakit mo pa gustong hukayin ang mga bagay na nangyari na?”Mabilis na umikot ang isip ko. Kung hindi siya nagsisinungaling, ibig sabihin, ang dahilan kung bakit niya ako gustong patayin sa pagkakataong ito ay para protektahan si Vicento at pigilan ang pagpapalit ng kapalaran.“Ang pamilya Aurelio ba ang may kagagawan?”Hindi siya sumagot. At ang pananahimik niya ay katumbas ng pag-amin.Sa mga taong iyon, napakaraming poot ang iniwan ng pamilya De Leon sa pamilya Aurelio. Kaya lubos silang napuno ng galit sa amin.Iyon din ang dahilan kung bakit nila kinuha si Melissa noong limang taong gulang pa lamang siya at nagtanim ng napakalalim na binhi ng p
Mahigpit kaming nagyakapan. Nanginginig si Melissa sa sobrang pananabik. “Ate, sinaktan ka ba niya?”“Hindi, ayos lang ako.”Mukhang hindi siya kumbinsido. Binitiwan niya ang kamay ko at inikot ako upang siguraduhing wala akong pinsala. Nang makitang maayos ako, saka lang siya nakahinga nang maluwag.Hindi rin makapaniwala si James. “Hindi ka niya sinaktan?”Nakita kong patuloy pa ring dumudugo ang pulso niya. Halatang napakalakas ng pagkakakagat ni Melissa, pero parang wala siyang pakialam doon.“Hindi lang niya ako sasaktan, ihahatid pa niya ako pauwi. Maniwala ka man o hindi.”“Kung nakatayo ka rito nang walang galos, hindi imposibleng pauwiin ka niya.”“Ate, kung ganoon, umalis ka na agad,” nagmamadaling sabi ni Melissa.Ngunit wala akong balak umalis. Gusto kong si Vivian mismo ang maghatid sa aming magkapatid palabas.Wala nang mas magandang pagkakataon kaysa roon.Pero napaka-possessive ni James kay Melissa, kaya para maiwasan ang problema, hindi ko sinabi ang tunay kong plano.
Nakita ko ang sarili kong ekspresyon sa mga mata ni Vivian—matindi at halos baliw, habang malapad ang pagkakangiti ko.“Talagang baliw ka na,” sabi ni Vivian.Ikiniling ko ang ulo ko at tumingin sa kanya. “Hindi ba’t kayo naman ang nagtulak sa akin para maging ganito, Tita? Napakalaki ng planong ginawa ninyo. Bakit nadamay ako sa alitan ng pamilya Aurelio at pamilya De Leon? Sa nakaraan kong buhay, ilang taon akong nabuhay sa depresyon bago ako namatay. Kahit pagkamatay ko, hindi ako nagkaroon ng kapayapaan. Dinurog ang mga buto ko, binalatan ang balat ko. Ang laman at dugo ko ay naging pira-piraso.”Habang sinasabi ko iyon, nakangiti ako ngunit unti-unting tumulo ang luha mula sa mga mata ko at dumaloy pababa sa baba ko.Dahan-dahan akong muling lumapit sa kanya.Palapit nang palapit.“Alam mo ba kung ano ang pakiramdam ng iwanan ng buong mundo matapos mamatay? Walang nakakarinig sa boses ko. Nasa harap ko mismo ang mga mahal ko sa buhay ngunit hindi ako makaiyak. Wala akong magawa k
Bumaba si Denver ng kotse at padabog na isinara ang pinto. Nakapormal na siya, suot ang itim niyang amerikana, pero hindi iyon nakatulong para itago ang lamig sa kanyang mga mata."Papa, paano kung hindi na bumalik si Ria?"Pinandilatan siya ng mga mata ni Papa. "Denver, nabalitaan ko na ang sinabi
Nadatnan nila si Denver na kanina pa lumilingon-lingon."Anong nangyayari sa iyo, Kuya DJ?" nagtatakang tanong ni Nica."Nakikita ba ninyo siya?" biglang tanong ni Denver.Kinilabutan naman si Mama. Lalo pa at mahilig siyang maniwala sa mga pamahiin.Nagsimulang magpaliwanag ni Denver tungkol sa mg
Kahit hindi na nanganganib ang buhay ni Julia ay kailangan pa rin niyang manatili sa ICU dahil sa matindi niyang tinamong mga sugat. Ang pamilya Casas ay naiyak na lang— masyadong malupit ang buhay para sa kanilang anak. Samantala ay hindi umalis si Denver sa ospital buong araw. Gabi na nang payag
Tagos sa buto.Parang kidlat na tumama sa sala ng pamilya De Leon ang mga salitang binitiwan ni Julia. Biglang nanlamig ang paligid at ang kanina ay maiingay na usapan ay naputol na parang pinutol ng matalim na kutsilyo.Nakatutok ang tingin ng lahat kay Julia. Narinig ko ang nanginginig na boses n







