6.2

Nakaupo si Larry sa loob ng sasakyan.

Ang assistant niya ang nagmamaneho. Paminsan-minsan, sumisilip ito sa rearview mirror at tinitingnan ang boss niya na halatang malalim ang iniisip.

“Hindi ko talaga inasahan, sir,” sabi ng assistant, “na sobrang close pala ni Miss Sunshine at ng sikat na si Sarina Floyd.”

Totoo iyon. Kahit si Larry, hindi rin iyon inasahan.

“Sir,” dugtong ng assistant, medyo nag-aalangan, “kilala si Philip Sandoval bilang isang napakahusay na litigator. Kapag napunta sa kanya ang divorce case na ’to, siguradong mananalo si Miss Sunshine sa custody ng bata. Talaga bang gusto n’yo na mapunta sa kanya ang bata?”

Bahagyang ngumiti si Larry, walang emosyon. Patuloy niyang nililipat-lipat ang mga dokumentong hawak niya, saka malamig na ngumuso.

“Paano nagkaroon ng lakas ng loob ang hayop na ’yon mula sa Manuel Family na pagbantaan si Sunshine at dungisan ang pangalan niya?” malamig niyang sabi. “Huwag kang mag-alala. Puputulin ni Sunshine lahat ng ugnayan niya sa Manuel Family. At ang bastardong bata na ’yon… mabubura rin nang tuluyan sa puso niya.”

Huminto sandali ang kamay niya.

“Bibitawan na ni Sunshine ang malas na relasyong ’yon.”

Sa hinaharap, si Sunshine ay magkakaroon ng maraming anak, mga anak mula sa kanya. Anong karapatan ng batang ’yon? Karapat-dapat ba talaga siyang tawaging ‘Mom’ si Sunshine?

Kalokohan.

Sa hinaharap, hinding-hindi na nila maaabot ang antas ni Sunshine.

* * *

Samantala, lumabas si Felisa para bumili ng prutas. Gusto raw uminom ng juice si Daryl, kaya kailangan niyang asikasuhin nang mabuti ang munting paborito ng pamilya.

Sakto namang lumabas din si Sunshine.

Sigurado si Felisa na maghihiwalay sina Sunshine at Angelo. Gusto siya ni Daryl, gusto rin siya ni Mrs. Manuel. Gaano na lang ba kalayo sa kanya ang pagiging asawa ni Angelo?

Ngumiti siya sa sarili.

Kapag nabuntis siya ni Angelo, tiyak na itatapon niya si Daryl, ipadadala pa niya sa malayong lugar, kahit sa Siberia pa.

Konting tiis na lang.

Malapit na siyang maging legal na manugang ng Manuel Family.

Pagkatapos magbayad, bumalik siya sa ospital na may ngiti pa sa labi. Sa daan, may nakasalubong siyang lalaking naka-mask.

Bigla siyang nabangga nito.

Isang matalim na sakit ang tumama sa tagiliran niya, at bago pa siya tuluyang bumagsak, may humawak sa kanya.

Sa huling sandali ng malay niya, malinaw niyang naramdaman na binubuhat siya papunta sa isang sasakyan.

Nanlaki ang mata niya sa takot.

Sino?

Sino ang nang-kidnap sa kanya?! 

Pagmulat niya, natakpan ang mukha niya. Nakabitin siya sa ere, at may nakasuksok sa bibig niya. Pilit siyang sumigaw, pero walang lumalabas na tunog, puro impit lang.

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nagpumiglas at sumigaw, pero walang sumasagot.

Unti-unting umakyat ang matinding takot mula sa dibdib niya.

Balak ba talaga siyang patayin?

Isasabit ba siya rito hanggang mamatay?

Sunshine… ikaw ba ’to?

Ikaw ba ang gumaganti sa akin?

Ikaw ba?

‘Angelo, iligtas mo ako.’

‘Please, save me.’

‘Kailangan mo akong iligtas!’

Samantala, nakatanggap si Angelo ng mensahe sa Vibér mula kay Felisa:

“May biglaang nangyari sa bahay, uuwi muna ako. Pwede bang ikaw muna ang magpaliwanag kay Daryl sa ospital for me?”

Sa totoo lang, naisip niyang mabuti rin na umalis muna si Felisa.

Sobrang dependent sa babae ng anak niya.

At ang pagmamahal ng ina niya kay Felisa, halos obsessive na.

Biglang lumitaw ang assistant niya, seryoso ang mukha.

“Sir, may natanggap kaming lawyer’s letter,” sabi niya. “Galing sa divorce lawyer ng asawa ninyo.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Angelo at tumingala.

“Ang bilis niyang nakahanap ng abogado?”

“Opo.”

“Sino ang may lakas ng loob na maging abogado niya?” malamig niyang tanong.

“Si Philip Sandoval po. Yung kilalang-kilalang lawyer.”

Sa mga salitang iyon, may bakas ng gulat sa mata ni Angelo.

“Yung sobrang mahal maningil na lawyer sa Azure City?” tanong niya.

“Opo.”

“Paano… paano niya nagawang makuha si Philip Sandoval?” hindi niya mapigilang itanong.

“Ang bayad ng taong ’yon, astronomical amount. Ano ang ipinang-akit ni Sunshine para tanggapin niya ang kaso?”

Samantala, tatlong araw at dalawang gabi na nakabitin si Felisa.

Akala niya mamamatay na siya, kung hindi sa pagkakasabit, sa uhaw naman. Sa tuwing nagigising siya mula sa pagkahilo, umaasa siyang panaginip lang ang lahat. Pero sa bawat pagmulat niya, nakatakip pa rin ang mata niya, at nakalaylay pa rin ang mga paa niya sa ere.

Hanggang sa marinig niya ang pagbukas ng pinto.

Kasabay nito, ang boses ng ina niya.

“Diyos ko, Feli! Feli! Bakit ka nakabitin dito?!”

Nang alisin ang takip sa mata niya, halos mabaliw siya sa gulat.

Nasa attic siya ng sarili nilang bahay.

Nanginginig siya, hingal na hingal, wala sa sarili. At sa isip niya, iisa lang ang malinaw na sagot.

“Mom, may gustong pumatay sa akin…” iyak niya. “Tawagan mo ang pulis, please. Ngayon na. It’s her… si Sunshine ’to. Gumaganti siya. She’s taking revenge…”

“Check mo agad ang CCTV!” sigaw niya, halos hysterical. “Kailangan natin ng ebidensya. Ipakulong siya ulit. Ngayon na!”

Nakakatakot ang taong ’yon.

Gumamit pa talaga siya ng ganitong klaseng paraan para patayin siya.

Naalala niya ang sinabi ni Sunshine dalawang taon na ang nakalipas, noong araw ng hatol nito.

“Felisa, maghintay ka lang. Paglabas ko, pagsisisihan mo lahat.”

Hindi. Hindi siya pwedeng maghintay. 

Kailangan niyang mauna! 

Kailangan niyang patayin si Sunshine. Kung hindi, paano pa siya mabubuhay nang payapa?

Pero mariing umiling ang ina niyang si Janet.

“Hindi tayo pwedeng tumawag ng pulis. Hindi pwede.”

“Bakit?!” sigaw ni Felisa, nanginginig sa galit at takot. “Bakit hindi? Lumabas lang siya ng kulungan para patayin ako!”