Kabanata 5

“Are you saying that you didn't take any birth control pills? So, how come the doctor said you take some,” naguguluhan pa rin si Ava kung paano nangyari ‘yon. May tiwala siya sa matalik na kaibigan, gusto niya lang malaman kung sino ang dapat managot sa pagkawala ng sanggol. Tumayo siya at handa ng umalis nang pigilan siya ni Cassandra.

“Where are you going?” Takang tanong ni Cassandra. 

“I'm going to your husband. Isasampal ko lang sa kanya kung ano ang nangyari sa ‘yo at sa baby niyo. I can't take it anymore, Cassy. You don't deserve this treatment,” kuyom ang mga kamao ni Ava habang nagtatagis ang kanyang bagang. “Don't stop me, please, Cassy. Once and for all, let's deal with your bastard husband.”

Nakagat ni Cassandra ang ibabang labi. Kitang-kita niya ang nagpupuyos na galit sa mga mata ng matalik na kaibigan. Pero ayaw niya itong mapahamak at magkaroon ng alitan sa dalawang pamilya dahil lamang sa kanya. Malaki ang utang na loob niya sa pamilya ni Ava at hindi niya hahayaan na masaktan ang mga ito.

“No. Don't waste your time, after all we are going to process our divorce. But it doesn't mean that I will let whoever did it to my child. Sisiguraduhin ko magbabayad kung sino man siya,” mariin ang bawat bigkas ng mga salita ni Cassandra. At ang kanyang mga mata ay biglang nawalan ng emosyon. Anyone who will see her will surely walk backwards.  

Natigilan si Ava. This is the person behind the kind and sweet Cassy. No one can even say that behind that angelic face hidden a toughest woman. 

Napabuntung-hininga na lamang si Ava saka bumalik sa pagkakaupo. Sapat na sa kanya ang narinig na maghihiwalay na ang dalawa. Noon pa naman niya kinukumbinse si Cassy kaso matigas talaga ang ulo at tinapos talaga ang tatlong taon na wala naman nangyari. Nasaktan lang ito at ngayon ay nawalan pa. 

“Magpahinga ka na. Dito lang ako,” masuyo sambit ni Ava na sinuklian naman ng ngiti ni Cassandra saka niya ipinikit ang mga mata. Ngunit gising pa ang diwa niya at pilit iniisip kung kailan siya nag-take ng pills. Dahil never siyang uminom ng pills at hindi rin gumamit ng proteksiyon ang asawa dahil nga hinihingan sila ng anak. Sa halos tatlong taon na ‘yon ay nagdududa na rin siya sa kakayahan niya magbuntis. Na baka siya nga ang may problema. Sa tuwing yayayain niya magpatingin ang asawa sa doctor ay lagi nito dinadahilan na marami itong trabaho. At hindi naman daw kailangan. 

Napamulat ang mga mata ni Cassandra ng biglang niya maalala ang eksena sa tuwing matatapos siyang angkinin ng asawa. Lagi ito bumibili ng paborito niyang kape. 

“Hindi kaya?” bulong niya sa sarili.

“May problema ba, Cassy?” Mabilis na tumayo si Ava nang makita nakamulat ang mga mata ni Cassy at tila may binibigkas. 

“Wa-wala. Ikaw dapat magpahinga ka na rin. Masyado na kita naabala.”

“Hindi abala ito, Cassy. I told you, I am always here for you.” 

NAGISING si Cassandra sa malalim na gabi at dahil sa malakas na pagkulog. And she remembered her dream. Dream from the past. The dim light in the room can't hide the pain in her eyes. At tila sumasabay pa ang kalangitan sa kanyang pighati. Naririnig niya ang malakas na bagsak ng ulan mula sa labas. Napasulyap siya sa matalik na kaibigan na nakahiga sa sofa bed. A soft smile appeared on her lips. She's still lucky.  

Napalingon siya sa bintana at kitang-kita ang madilim na kalangitan. Ganitong-ganito rin ang gabi na ‘yon. ‘Yong gabi kung saan halos mawalan na siya ng buhay para lamang maisalba ang taong kahit kailan ay hindi siya pinahalagahan. Tanggap na niya na hindi siya mamahalin nito pero bakit kailangan madamay ang ipinagbubuntis niya.

Naalala na niya. Noong nakaraan buwan ay sa old mansion sila nanatili ng dalawang araw at may nangyari sa kanila. ‘Yon lamang ang araw na hindi siya nabilhan nito ng kape. Kung gano’n, maaari bang may halong gamot ang binibigay nito para hindi siya mabuntis. Ganoon ba nito kaayaw sa kanya.

Humigpit ang hawak niya sa kumot at kasabay ng pagkidlat ay ang sunod-sunod na pagdaloy ng kanyang mga luha. Sinisikap niyang huwag makalikha ng ingay upang hindi magising si Ava.

Bakit kailangan pa nito idamay ang bata? Anak din naman nito ang pinagbubuntis niya. Sabik na sabik na ba ito na makasama ang tunay na minamahal. Napahawak siya sa kanyang dibdib nang makaramdam ng sakit doon. Matindi sakit.

“I hate you, Renzell!”

Sa kabilang dako, napabalikwas ng bangon si Renzell. Habol ang kanyang hininga. Butil-butil na pawis ang nanunuot sa kanyang noo kahit na bukas naman ang aircon. 

Ayun na naman ang panaginip na ‘yon. Isang panaginip na nagpapaalala sa kanya na minsan ay muntik na siyang mawala sa mundo. 

Sa madilim na gabi, malakas na ihip ng hangin ay unti-unti siya nawawalan ng hangin. Na kahit anong pilit niyang igalaw ang mga kamay ay tila namanhid na ang mga ‘yon. Unti-unti siyang nilalamon ng kadiliman, unti-unti rin siya nawawalan ng hangin at ang madilim na paligid ay mas lalong dumagdag sa kanyang takot na nararamdaman. 

He was lost. 

Napasabunot si Renzell sa buhok saka bumangon. Dumiretso kaagad sa mini bar na nasa silid niya saka kumuha ng brandy at sinalinan ang baso.

Ang mapait at mainit na likido ay agad niya naramdaman na humagod sa kanyang lalamunan. 

However, that feeling never goes away. He doesn't know but somehow, he feels like he lost something he didn't know. The emptiness in his heart. 

Renzell shakes his head to erase all the unnecessary feelings in his mind. Kailangan niya mag-focus sa divorce nila ng asawa. Nang maalala ang asawa ay napalitan ng galit ang kaninang tensyon nararamdaman niya. 

Muli siyang nagsalin ng alak sa baso saka diretsong ininom. Kailangan na niya planuhin kung paano muli maangkin ang unang pag-ibig.