เข้าสู่ระบบ“แง แง แง แง” เสียงลูกสาวร้องไห้อยู่ในห้อง ตื่นมาแล้วไม่มีคนนอนอยู่ข้าง ๆ ก็จะอาการประมาณนี้ ส่งเสียงร้องด้วยความน้อยใจ แปลกดีที่กลางคืนนอนหลับคนเดียวได้ แต่ว่ากลางวันถ้าอยู่กับแม่ก็จ้องจะอ้อนแม่ตลอดเลย
“กิ๊บกินเลย เฮียไปเอง” เฮียฌอห์ณวางช้อนแล้วลุกเดินไปหาลูก ไม่ว่าเขาจะทำอะไรอยู่เวลาที่กิ๊บกินข้าวเขามักจะเสนอตัวไปดูลูกเสมอ
ไม่ถึงนาทีเฮียฌอห์ณก็อุ้มลูกสาวออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เฮียวางลูกที่เก้าอี้ข้างกิ๊บ เป็นที่ประจำของลูกที่ชอบนั่งข้างแม่
“ร้องไห้ทำไมคะ” หยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้ากลม
“หนูอยู่เดียว” พูดแล้วก็เบะปากตั้งท่าจะร้องอีกรอบ ตัวยังคงสะอื้นอยู่เลย เศร้าอะไรขนาดนั้นยัยหนูพร้อมรัก
“โอ๋ ๆ นะคะ นี่ไงพ่อซื้อเค้กมาฝากหนูแล้ว” เฮียฌอห์ณเอาเค้กมาวางให้ลูกพร้อมกับช้อน เวลาที่พูดกับลูกเขาใช้น้ำเสียงอ่อนโยน เขาแทบไม่เคยจะดุลูกเลยด้วย ยัยหนูพร้อมรักถึงได้รักพ่อ อ้อนพ่ออยู่ตลอด พ่อก็แทบจะตามใจลูกสาวทุกอย่าง
“เค้ก” ยิ้มทั้งน้ำตาขึ้นมาเชียว เห็นแบบนี้ยิ่งรักพ่อมากขึ้น
“ค่ะ เค้ก พ่อไปซื้อมาให้ตามสัญญาคนเก่งไง”
“หนูรักพ่อ”
“พ่อก็รักหนูค่ะ”
คนพ่อนั่งกินข้าวต่อ ลูกสาวตักเค้กกินด้วยตัวเอง คนแม่นั่งกินข้าวแล้วก็คอยมองลูก กลัวว่าจะตักเค้กคำใหญ่เกินไป
แล้วอะไรที่กลัวก็มักจะเกิดขึ้นด้วยสิ ตักขึ้นมาคำเบอเริ่ม เอาเข้าปากก็ติดปากติดแก้มไปหมด อีกนิดจะเลอะไปถึงผม เหมือนว่าเฮียฌอห์ณจะรู้ว่ากิ๊บต้องการอะไร เขาเดินเข้าห้องไปอีกรอบแล้วหยิบยางมัดผมที่เป็นของลูกมามัดม้วนมวยไว้ เนี่ยเพราะเป็นแบบนี้ถึงได้บอกไงว่าอะไรที่เกี่ยวกับลูกถ้าเขาช่วยแบ่งเบาได้เขาพร้อมช่วยตลอด ทั้งที่เขาช่วยเรื่องลูกเยอะมาก แต่ไม่รู้ว่าทำไมเวลาที่เจอเพื่อนเฮียฌอห์ณ เพื่อนเฮียจะบอกตลอดว่าเฮียฌอห์ณใจร้ายชอบปล่อยให้กิ๊บเลี้ยงลูกคนเดียว
ถ้ากิ๊บเลี้ยงพร้อมรักคนเดียวมีเหรอที่พร้อมรักจะรักเฮียฌอห์ณมากขนาดนี้
ครึ่งชั่วโมงต่อมาดาวเหนือกับเฮียไฟมาที่บ้าน ดาวเหนือมาพร้อมเค้กช็อกโกแลต ซื้อมาฝากพร้อมรักไง เพื่อนคนนี้เมื่อไหร่ที่ไปร้านเค้กก็จะซื้อขนมมาฝากพร้อมรักตลอด ไปห้างก็หิ้วของเล่นมาฝากพร้อมรัก ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ติดของฝากมาให้เสมอ ดาวเหนือทั้งรัก เอ็นดูและสงสารพร้อมรัก ถ้าถามว่าชีวิตนี้ดาวเหนือเกลียดใคร กิ๊บก็ตอบได้เลยว่าพ่อของยัยหนูพร้อมรักไง
“พร้อมรักขาอาดาวคนสวยมาหาแล้ว” ดาวเหนือตะโกนเรียกพร้อมรักที่เดินไปหาของเล่นมาเล่น รายนี้เล่นได้ทั้งวันจริง ๆ
ได้ยินเสียงดาวเหนือก็รีบวิ่งออกมาจากห้องของเล่น ฉีกยิ้มกว้างมาแต่ไกล รู้ไงว่าทุกครั้งที่ดาวเหนือมาหาต้องได้ของเล่นและของกิน “อาดาว”
“มาดูเร็วอาเอาเค้กมาฝาก แล้วก็มีของเล่นมาให้ด้วย” รายนี้สปอยล์หลานเก่งมาก
“ว้าว ขอบคุณค่า ใจดีจังเลย” ยัยหนูพร้อมรักยกมือไหว้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม พร้อมรักเนี่ยชอบดาวเหนือมากเพราะตามใจกันเก่งแบบสุด ๆ ไม่มีใครตามใจพร้อมรักเก่งเท่าดาวเหนืออีกแล้ว เฮียฌอห์ณที่ว่าตามใจลูกยังไม่เท่าดาวเหนือเลย
“เอาไปแช่ตู้เย็นไว้ก่อนนะคะ”
“ค่า” ลูกสาวถือเค้กไปทางตู้เย็น เพราะชอบกินมาก ๆ ยัยหนูพร้อมรักถึงได้สังเกตเวลาที่แม่กับพ่อเปิดตู้เย็น จากนั้นก็แอบเปิดเองจนทำเป็น
“เพิ่งกินไปเมื่อกี้เอง อ้อนให้เฮียฌอห์ณซื้อมาให้ เนี่ยเพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จ”
“ตัวแค่นี้ก็อ้อนเก่งแล้ว” ดาวเหนือมองพร้อมรักแล้วก็ยิ้ม ยัยหนูพร้อมรักนี่น่ารักจริง ๆ หัวใจเฮียฌอห์ณทำด้วยอะไรนะทำไมถึงได้ไม่รักสองแม่ลูกคู่นี้ เพื่อนของดาวก็สวยขนาดนี้ คอยดูนะมีโอกาสเมื่อไหร่จะยุให้กิ๊บมีแฟนใหม่เลย
“งานแต่งถึงไหนแล้ว มีอะไรให้กิ๊บช่วยไหม”
“นู่น รายนู้นจัดการเองทุกอย่าง ดาวมีหน้าที่พยักหน้า ไม่ใช่อะไรนะ อยากให้ถูกใจเขา ดาวอะยังไงก็ได้อยู่แล้ว แต่เฮียไฟอยากให้ออกมาดีที่สุด เรื่องมากสุด” ดาวเหนือมองเฮียไฟแล้วก็ทำหน้าเหนื่อยหน่าย ได้ยินมาว่าเฮียไฟอยากแต่งให้ไวที่สุด แต่ก็อยากให้งานออกมาดีที่สุด ก็เลยค่อนข้างยุ่งเรื่องจัดเตรียม เป็นผู้ชายที่คลั่งดี เมื่อก่อนเหรอจะเป็นแบบนี้
“เขารักดาวมากก็เลยอยากให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุดเพื่อเป็นความทรงจำดี ๆ ของดาวไง กิ๊บว่าดีนะมีคนที่รักที่ยอมทำเพื่อดาวขนาดนี้” ใครบ้างจะโชคดีได้เจอคนที่รักคนที่ยอมทำให้ทุกอย่างแบบนี้ จริงอยู่ที่กว่าดาวเหนือจะมีวันนี้ได้มันไม่ง่ายเลย แต่การได้สัมผัสถึงความรักที่คนรักมีให้คงเป็นอะไรที่รู้สึกดีมาก
ความรู้สึกแบบนั้นมันเป็นยังไงนะ ความรู้สึกที่ถูกรักจากใจจริง
บ่ายสองโมงครึ่งกิ๊บออกไปรับลูกสาวพร้อมกับซื้อข้าวเที่ยงให้เฮียฌอห์ณ ตั้งแต่เช้าเขากินแค่ข้าวต้มหนึ่งถ้วย ไม่ได้กินเยอะก็เพราะค่อนข้างมึนหัว แวะซื้อข้าวแล้วก็ซื้อขนมให้ลูกสาว รายนี้ได้ของกินก็ถูกใจใหญ่เลย มาถึงออฟฟิศตาก็นั่งแกะขนมและของเล่น“เฮียกินข้าวก่อน”“ยังไม่เสร็จเลย”“ไม่หิวข้าวเหรอ”“ขี้เกียจล้างมือ ค่อยกินรอบเดียว”“แปลว่าหิว”“หิว เมื่อเช้ากินข้าวมาหน่อยเดียว”“…”“ซื้อข้าวปั้นในเว่นมากินรองท้องก่อนไหม”“มือเลอะ”“แค่อ้าปาก”“เอาครับ” รีบเอาอย่างไวเลยสิ นี่มันโอกาสที่ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ“รอก่อนนะคะ เดินกลับไปที่ออฟฟิศก่อน”“ครับ” หันมายิ้มให้แม่ของลูกหนึ่งที แต่ว่าเธอไม่ยิ้มตอบนี่สิ เดินหน้านิ่งกลับไปทางออฟฟิศซะงั้น ก็น่าจะยิ้มให้กันบ้าง หน้าบึ้งไปจะได้อะไรเล่าสองนาทีต่อมากิ๊บเดินกลับมาพร้อมข้าวห่อสาหร่ายแล้วก็น้ำอัดลมเย็น ๆ หนึ่งขวด เฮียฌอห์ณเขาชอบกินน้ำอัดลม“มาค่ะ อ้าปาก” นั่งยองข้าง ๆ แล้วก็ยื่นข้าวห่อสาหร่ายไข่กุ้งที่ปากเฮียฌอห์ณ เฮียแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากกัดข้าวปั้นครึ่งอัน “แล้วดูหน้าเลอะอีกแล้ว เดี๋ยวลูกเจอก็หอมแก้มกันอีก”“เหงื่อไหล เช็ดไปเช็ดมาก็เลยดำ ” พู
“ถ้าอยากก็ไปหาที่ปลดปล่อย อย่ามายุ่งกับกิ๊บกิ๊บไม่ใช่ตัวแทนของใคร”“ตัวแทนอะไร” เขาพลิกตัวขึ้นคร่อม“ปล่อยกิ๊บ อย่ายุ่ง…อื้อ” ริมฝีปากเล็กถูกประกบด้วยกลีบปากของคนเมา เขาพยายามดันลิ้นเข้ามาในปากเล็กจนสำเร็จสองมือกดแขนคนตัวเล็กไม่ให้ขยับ ลิ้นก็พยายามเกี่ยวลิ้นเล็กไปมาเมื่อรู้ตัวว่าไร้แรงสู้ไหวกิ๊บจึงปล่อยตัวไร้เรี่ยวแรง จากนั้นก็เริ่มร้องไห้ สู้ไม่ได้จะทำอะไรได้นอกจากร้องไห้ให้อีกคนรู้สึกตัว ทว่าคนเมามีเหรอจะรู้ตัว ยิ่งเธอนิ่งยิ่งดีเพราะเขาจะได้ไม่ต้องออกแรงต่อจากนั้นไม่ถึงห้านาทีเขาก็สอดใส่ตัวตนเข้ามาในร่องคับแคบของอีกฝ่าย พยายามป้อนจูบแต่เธอไม่จูบตอบเขาจึงเปลี่ยนมาจูบไซ้ที่ลำคอแทน เขาเริ่มขยับสะโพกดันแท่งเอ็นเข้า ออก เข้า ออกด้วยความเนิบนาบเพื่อกระตุ้นให้อีกคนมีอารมณ์ร่วม แล้วไม่นานเธอที่ไม่ได้ตายด้านก็เกิดอารมณ์จากการเล้าโลมด้วยความใจเย็นมือเล็กยกขึ้นกดที่หัวเพื่อให้เขาดูดที่หน้าอกอยู่อย่างนั้นอย่าเพิ่งผงกหัวขึ้น ขณะเดียวกันเอวก็ขยับถี่ ๆเห็นว่าเธอมีอารมณ์ร่วมเขาก็ดูดอกอวบอิ่มจนเธอพอใจแล้วจึงขยับขึ้นมาป้อนจูบเร่าร้อนแล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจูบที่คุ้นเคย ภายในห้องนอนเกิดเสียงเนื้อก
“ช่วงนี้มึงเป็นอะไรวะ หน้าเหมือนคนขี้ไม่ออก” เฮียไฟมองเพื่อนรักที่มานั่งดื่มหน้าบ้านเขา ตั้งแต่กลับมาจากฮันนีมูนก็ไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหน ถ้าอยากปาร์ตี้กับเพื่อนก็ให้เพื่อนมากินเหล้าที่บ้านเพราะไม่อยากให้ดาวเหนือออกจากบ้านดึกดื่น กลัวพักผ่อนไม่เพียงพอเป็นอันตรายกับลูกในท้อง คนเห่อลูกเห่อเมียก็อาการประมาณนี้“มันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ก็แค่เดี๋ยวนี้มีคนมาเกาะแกะแม่ของลูกมัน” เฮียทูผู้ชายที่รักความโสดเป็นชีวิตจิตใจเอ่ยด้วยใบหน้ามีความสุข ไอ้คนที่พูดตลอดว่าไม่รักทีตอนนี้จะเป็นจะตายเพราะมีคนมาสนใจเมีย“ใครวะ”“น้องชายไอ้โฟมอะ”“อ้อ เฟิร์สอะเหรอ มันก็เป็นคนดีนะ หล่อด้วย ดูเหมาะสมกับกิ๊บ”“เหมาะสมอะไร กูที่เป็นผัวนั่งอยู่ตรงนี้คนอื่นจะมาเหมาะสมได้ยังไง”“มึงหวงหรือมึงหึง”“มึงถามผิดแล้วไอ้ถา มึงต้องถามมันว่ามึงรักน้องกิ๊บเหรอ”“อะ งั้นกูถามใหม่ มึงรักน้องกิ๊บเหรอไอ้ฌอห์ณ”“...” ไม่มีคำตอบจากปากคนปากหนักตลอดสองอาทิตย์มานี้นับตั้งแต่เฮียฌอห์ณไปส่งกิ๊บที่วิทยาลัย พากิ๊บไปซื้อกระโปรงใหม่ ดูเหมือนว่ากิ๊บจะมีผู้ชายเข้ามาในชีวิต ดูเหมือนว่ากิ๊บจะคุยกับไอ้คนนั้นทุกวัน จับโทรศัพท์ก็บ่อย ไม่รู้จะจับท
“ทำไมกิ๊บต้องเป็นแฟนกับเฟิร์ส” เพิ่งรู้จักชื่อเขาวันนี้เอง รู้จักแบบไม่ได้อยากรู้จักด้วย ไหงถูกมองว่าเป็นแฟน“วันนั้นจะกลับบ้านกับมันนี่”“วันไหน?”เฮียฌอห์ณหันหน้ามามองแวบหนึ่ง หันไปมองถนนต่อแล้วพูดเสียงเรียบ “งานแต่งไอ้ไฟ”“แปลว่าวันนั้นเฟิร์สมาส่งกิ๊บที่บ้านเหรอคะ”“...” คำถามของเธอทำให้เฮียฌอห์ณหันมามองแล้วก็ไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขามันแสดงชัดเจนว่าไม่พอใจ“กิ๊บจำเรื่องวันนั้นไม่ได้จริง ๆ จะเปิดดูกล้องก็ไม่มี เฮียจะมาทำเป็นโมโหกิ๊บทำไม กิ๊บทำอะไรผิด” แล้วมีสิทธิ์อะไรมาโมโห“...ช่างมันเถอะ”ทำไมวันนี้ได้ยินคำว่าช่างมันบ่อยนักล่ะ แล้วทำไมเฮียฌอห์ณต้องมาหงุดหงิดใส่เธอด้วย เขามีสิทธิ์อะไรมาไม่พอใจเธอ “ทำไมลูกไม่มาด้วยคะ”“ลูกหลับ อยู่กับปู่ย่า”“อ่อ แล้วนี่จะไปไหน” เฮียไม่ได้ยูเทิร์นรถกลับบ้าน“เข้าเมือง”“ไปทำอะไรคะ กิ๊บคิดถึงลูก อยากกอดลูกแล้ว”“ซื้อของ”“ทำไมไม่บอกก่อน กิ๊บจะได้นั่งรถกลับเอง”“นั่งรถไอ้นั่นกลับอะนะ”“นั่งรถประจำทาง แล้วนี่เฮียเป็นอะไร ทำไมมาหงุดหงิดใส่กิ๊บ ใช่เรื่องเหรอ”“…” เฮียฌอห์ณหันมาชักสีหน้าแล้วก็หันไปขับรถต่อเธอพูดอะไรผิด เขาเป็นบ้าอะไรของเขาเฮียฌอห์ณขับร
“เธอนี่มันเป็นขี้เมาที่จำอะไรไม่ได้เลยเนอะ”“...” ทั้งชีวิตกิ๊บเมาแค่ครั้งเดียวคือในงานแต่งเพื่อน ถึงจะจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ก็มั่นใจว่าไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ ที่งานแต่งของดาวเหนือใบหน้าผู้ชายคนนี้ไม่มีในความทรงจำ เขาน่าจะลองเชิงเธอมากกว่า คิดว่าทรงเธอเหมือนคนชอบเที่ยวกลางคืน กินเหล้าเมาใครหิ้วไปไหนก็ไปสินะ“เธอแม่งทำฉันโดนต่อยฟรีแล้วยังมาปั้นหน้านิ่งอีก ถามจริงเพิ่งเคยกินเหล้าเหรอถึงได้จำอะไรไม่ได้ขนาดนั้น”“นายพูดเรื่องอะไร” เธอนี่นะทำคนถูกต่อย บ้า จะมีเรื่องแบบนั้นที่ไหน“เฮ้อ...”“ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด”“ที่งานแต่งเฮียไฟไง”“นายรู้จักเฮียไฟได้ไง” อ้าว เค้าลางเริ่มมาแล้วสิ“ใครบ้างไม่รู้จักเฮียไฟ”“แล้วยังไง ทำไมถึงบอกว่าฉันทำให้นายโดนต่อย”“ถ้าเธอจะจำไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ”“อืม” ช่างมันก็ช่างมัน ไม่ซักไซ้อยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องสนใจ ไม่น่าจะใช่เรื่องสำคัญอะไร“เธอรู้ชื่อฉันไหม”“ไม่อะ ทำไมต้องรู้”“ก็เป็นเพื่อนกันไง ฉันชื่อเฟิร์ส”“อื้ม” ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนด้วยสักหน่อย ที่มาเรียนเพราะอยากได้วุฒิที่สูงขึ้นหน่อยเผื่อพ่อจะภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้บ้าง“ในเมื่อเรารู้จักกันแล้ว เลิกเรียนไ
หลังจากงานแต่งของดาวเหนือผ่านพ้นไปเฮียไฟก็พาดาวเหนือไปฮันนีมูนที่พังงาเป็นเวลาสองอาทิตย์ ตั้งแต่คืนกินเลี้ยงคืนนั้นก็ยังไม่ได้เจอเพื่อนอีกเลย นี่ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว คิดถึงดาวเหนือนะ ถ้าดาวเหนืออยู่บ้านก็จะมาเล่นที่บ้านกิ๊บบ่อย ๆ พอเพื่อนไม่อยู่ก็รู้สึกเหงา พร้อมรักก็เริ่มถามหาอาดาววันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่กิ๊บต้องไปเรียน อาทิตย์ก่อนไม่ได้ไปเพราะติดงานแต่งดาว“อะไรคะ” กำลังจะเดินออกจากบ้าน แต่เฮียฌอห์ณเขายื่นมือมาขวางด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง“กุญแจรถ”“…”“เดี๋ยวเฮียไปส่ง”“หนูไปเที่ยว” ลูกสาวที่อยู่ในอ้อมกอดพ่อเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ค่ะ ไปค่ะ” แม้จะงงกับเหตุการณ์ที่เฮียอาสาไปส่ง แต่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มของลูกทำให้แม่กิ๊บไม่ปฏิเสธครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่เฮียฌอห์ณไปส่ง ปกติเขาจะเป็นคนดูลูกหรือไม่ก็พาลูกไปเล่นที่ร้านขายเครื่องมือ ให้ย่าบัวช่วยดู“กระโปรงมันหดเหรอ” คือประโยคคำถามเมื่อกิ๊บเข้ามานั่งในรถที่เบาะหลัง ลูกสาวนั่งคาร์ซีทเบาะหน้า“ทำไมมันหดคะ” ผ้าชนิดนี้มันไม่ใช่ผ้าที่จะหดได้“ไม่รู้สิ ดูมันสั้นดี เหมือนคนไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้า เดี๋ยวขากลับพาแวะซื้อ” ที่เขาพูดมามันคือคำชมใช่ไหมห







![friend zone รักร้ายนายเพื่อนสนิท [ 3P ]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)