LOGINรถเก๋งคันกะทัดรัดของมาร์คแล่นมาจอดเทียบที่หน้าหอพักนักศึกษาหญิงแห่งหนึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก
เครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบที่โรยตัวเข้ามาปกคลุมภายในห้องโดยสาร บรรยากาศอึดอัดยังคงเจือจางอยู่ตั้งแต่ออกมาจากหน้าคณะดุริยางคศิลป์ "ตอง" มาร์คเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "โอเคขึ้นหรือยัง? หน้าตองดูซีดๆนะ ให้เราช่วยถือของขึ้นไปส่งบนห้องไหม" ใบตองละสายตาจากวิวข้างหน้าต่าง หันมาฝืนยิ้มบางๆให้เพื่อน "ไม่เป็นไรมาร์ค ของตองมีนิดเดียวเอง ส่วนใหญ่จัดเข้าที่ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ขอบใจมาร์คมากนะที่อุตส่าห์ไปรับไปส่งทั้งวันเลย" "เรื่องแค่นี้เอง สบายมาก" มาร์คยิ้มตอบ แต่แววตาของเขายังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถามในสิ่งที่ค้างคาใจ "เอ่อ แล้วผู้ชายคนนั้น ตกลงว่าเขา..." "เขาเป็นแค่เพื่อนของรุ่นพี่ในวงดนตรีน่ะมาร์ค" ใบตองรีบพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่มาร์คจะถามจบ เธอไม่อยากพูดถึงผู้ชายใจร้ายคนนั้นอีก "ไม่มีอะไรหรอก เขาคงแค่... จำคนผิดน่ะ ตองขอตัวขึ้นห้องก่อนนะ เหนื่อยมากเลย พรุ่งนี้เจอกันนะมาร์ค" หญิงสาวรีบตัดบทและเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว เธอโบกมือลามาร์คด้วยรอยยิ้มที่พยายามทำให้ดูสดใสที่สุด มาร์คมองตามด้วยสายตาเป็นห่วง แต่ก็ยอมพยักหน้าและขับรถออกไปในที่สุด เมื่อรถของมาร์คแล่นลับสายตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าของใบตองก็ค่อยๆจางหายไปเหลือเพียงความเหนื่อยล้า เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ สองขาเรียวก้าวตรงไปยังทางเข้าหอพักด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในใจ ภาพของฟินนิกซ์และคำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน ‘พี่ไม่ให้จบ! พี่ไม่เคยบอกเลิกตอง และตองก็ไม่เคยบอกเลิกพี่ สถานะของเรายังเป็นเหมือนเดิม...’ "คนบ้า..." ใบตองพึมพำกับตัวเอง ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงความเห็นแก่ตัวของเขา "ทิ้งกันไปตั้งนาน จะกลับมาทำไมอีก..." "ก็กลับมาทวงแฟนคืนไง" เฮือก! เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบที่ดังขึ้นจากมุมมืดข้างเสาหน้าหอพัก ทำเอาใบตองสะดุ้งสุดตัวจนแทบจะทำกระเป๋าในมือร่วง หญิงสาวเบิกตากว้าง หันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที ร่างสูงโปร่งของฟินนิกซ์กำลังยืนพิงกำแพงอยู่ตรงนั้น เขากอดอก แววตาคมกริบภายใต้ความมืดสลัวจ้องมองมาที่เธออย่างไม่วางตา ถัดไปไม่ไกลนัก มีรถสปอร์ตเปิดประทุนคันหรูสีดำสนิทจอดซุ่มอยู่เงียบๆ "พี่ฟินนิกซ์!" ใบตองร้องเสียงหลง หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นานกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง "พี่... พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง! แล้วพี่รู้ได้ยังไงว่าตองพักอยู่ที่หอนี้!" ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที เขาค่อยๆ ดันตัวออกจากกำแพง แล้วก้าวเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ ด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานไม่ลดละ "ตองถามว่าพี่รู้ได้ยังไง!" ใบตองถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "หอพักใกล้คณะดดุริยางคศิลป์ที่เพิ่งเปิดใหม่ มีระบบรักษาความปลอดภัยดีที่สุด และอนุญาตให้เด็กปีหนึ่งเข้าพักได้ มีอยู่ไม่กี่ที่หรอก" ฟินนิกซ์ตอบเสียงเรียบ "และคนอย่างพี่ ถ้าอยากรู้เรื่องของแฟนตัวเอง แค่นี้มันไม่ยากเกินความสามารถหรอกนะใบตอง" "นี่พี่สะกดรอยตามตองเหรอคะ! พี่โรคจิตหรือไง!" หญิงสาวตวาดแหวด้วยความโกรธปนตกใจ "พี่ไม่ได้สะกดรอยตาม พี่แค่มารอ" เขาตอบหน้าตาย "รอให้ไอ้นั่นมันกลับไปสักที พี่จะได้คุยกับตองแบบส่วนตัว" "ตองไม่มีอะไรจะคุยกับพี่ค่ะ! เราคุยกันรู้เรื่องตั้งแต่ที่มหาลัยแล้ว พี่กลับไปเถอะ อย่ามายุ่งกับตองอีกเลย" ใบตองสะบัดหน้าหนี เตรียมจะหมุนตัวเดินเข้าประตูหอพัก แต่ความไวของฟินนิกซ์มีมากกว่า มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แล้วดึงรั้งเบาๆ จนร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับอกแกร่งของเขาอย่างจัง "อ๊ะ! ปล่อยนะ!" หญิงสาวดิ้นรน ขัดขืนสุดแรง แต่ท่อนแขนแข็งแรงของเขากลับตวัดรัดรอบเอวบางเอาไว้แน่นราวกับปลอกคอเหล็ก ฟินนิกซ์ก้มหน้าลงมาใกล้จนใบตองสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ปลายจมูก"พี่ฟินน์ไปเล่าอะไรให้คุณแม่ฟังบ้างคะเนี่ย ตองอายนะ ตองจะทำตัวยังไงดีคะ ต้องซื้อของขวัญอะไรไปให้ท่านดี พี่ฟินน์ช่วยตองคิดหน่อยสิคะ ตองเครียดแล้วนะเนี่ย ขืนไปตัวเปล่าท่านต้องหาว่าตองไม่มีมารยาทแน่ๆ" "ไม่ต้องเครียดครับ ทำตัวตามสบายเป็นธรรมชาตินี่แหละดีที่สุด แค่ตองไปร่วมงานคุณแม่พี่ก็ดีใจแล้ว ส่วนเรื่องของขวัญไม่ต้องห่วงครับเดี๋ยวพี่เป็นคนจัดการเอง" "ตองแค่เดินสวยๆควงแขนพี่เข้าไปในงานก็พอ รับรองว่าคุณพ่อคุณแม่พี่ต้องหลงรักลูกสะใภ้คนนี้แน่นอนครับ พี่รับประกันด้วยชีวิตเลย" "ยังไม่ได้แต่งงานสักหน่อย เรียกสะใภ้ได้ยังไงคะ ตองเขินนะ พี่ฟินน์ชอบพูดจาขี้ตู่ตลอดเลย เดี๋ยวคุณแม่พี่ฟินน์มาได้ยินท่านจะตกใจเอานะคะที่ลูกชายไปโมเมจับจองลูกสาวบ้านอื่นเขาแบบนี้น่ะ" หญิงสาวก้มหน้าซ่อนความเขินอายพลางใช้ช้อนเขี่ยข้าวในชามไปมา "ก็แหวนจองก็อยู่ที่นิ้วตองแล้วนี่ครับ จะเรียกสะใภ้ก็ไม่เห็นแปลกเลย พี่จองตองไว้แล้วนะ ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาดเลยนะครับ แหวนวงนี้คือสัญลักษณ์ว่าตองคือคนสำคัญที่สุดของตระกูลพี่แล้วนะ" ชายหนุ่มชี้ไปที่แหวนทองคำขาวบนนิ้วนางข้างซ้ายของแฟนสาวด้วยความภาคภูมิใจ "ตองไม่หนีหรอกค่ะ แหวนวงนี้ต
"ร้อนหรือเปล่าครับคนเก่ง ถอดหมวกกันน็อกก่อนนะเดี๋ยวเหงื่อออกแล้วแผลจะชื้น"เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใยพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาช่วยปลดสายรัดคางใต้หมวกกันน็อกใบโตให้คนรักอย่างเบามือ ฟินนิกซ์ค่อยๆถอดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะทุยสวยของใบตองแล้ววางมันลงบนเบาะหลังรถซูเปอร์คาร์อย่างระมัดระวัง"หมวกหนักมากเลยค่ะพี่ฟินน์ คอจะเคล็ดอยู่แล้วเนี่ย ตอนนั่งรถตองเกร็งคอไปหมดเลยกลัวหัวสั่นแล้วแผลจะกระเทือน"ใบตองบ่นอุบอิบพลางยกมือขึ้นนวดต้นคอตัวเองเบาๆ หญิงสาวระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้รับอิสระจากหมวกกันน็อกใบหนักที่กดทับมาพักใหญ่"ก็พี่บอกแล้วไงครับว่าไม่ต้องเกร็ง พี่ขับช้าเป็นเต่าคลานขนาดนี้รถไม่กระเทือนสักนิดเลยนะ มาครับเดี๋ยวพี่นวดคอให้ นวดเบาๆจะได้คลายเส้นนะ"ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะสอดฝ่ามืออุ่นเข้าที่หลังลำคอระหงแล้วออกแรงบีบนวดอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขาสร้างความรู้สึกผ่อนคลายจนหญิงสาวต้องหลับตาพริ้มรับความสบายนั้นอย่างเต็มใจ"พี่ฟินน์นวดเก่งจังเลยค่ะ สบายคอขึ้นเยอะเลย ตองนึกว่าพี่ฟินน์จะถนัดแต่งานช่างซ่อมรถซะอีกนะคะเนี่ย""แฟนพี่ทั้งคน พี่ก็ต้องดูแลให้ดีที่สุดสิครั
ฟินนิกซ์เปิดประตูรถสปอร์ตคันหรูให้แฟนสาวก้าวเข้าไปนั่งอย่างทะนุถนอมก่อนจะเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ บรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับรถสปอร์ตคันสวยแล่นไปตามถนนอย่างนุ่มนวลไม่ได้เร่งรีบเหมือนบุคลิกความใจร้อนของคนขับในอดีตอีกต่อไป"พี่ฟินน์คะ พรุ่งนี้วันหยุด พี่ฟินน์มีแพลนจะไปไหนหรือเปล่าคะ หรือว่าจะไปเตะบอลกับพวกพี่ปืน?" ใบตองเอ่ยถามขณะเอนศีรษะพิงพนักเบาะมองดูวิวข้างทาง"พรุ่งนี้พี่ไม่มีนัดกับพวกไอ้ปืนหรอกครับ พี่ตั้งใจจะเคลียร์คิวทั้งวันไว้ให้แฟนพี่คนเดียวเลย ตองมีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษไหมครับ ดูหนัง ช้อปปิ้ง หรือว่าอยากไปคาเฟ่เปิดใหม่ พี่ตามใจตองทุกอย่างเลย""ตองไม่อยากไปไหนที่คนเยอะๆเลยค่ะ ช่วงนี้ตองซ้อมดนตรีหนัก เจอคนเยอะแยะทุกวันจนรู้สึกเพลีย ตองแค่อยากพักผ่อนสบายๆ พี่ฟินน์มีที่ไหนแนะนำไหมคะ ที่ที่สงบๆ แล้วเราได้อยู่ด้วยกันเงียบๆ"ฟินนิกซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏบนมุมปาก ชายหนุ่มหันมาสบตากับคนรักชั่วครู่แล้วหันกลับไปมองถนนต่อ"ถ้าตองอยากไปที่ที่ไม่มีความวุ่นวาย งั้นพรุ่งนี้พี่จะพาตองไปดูอีกโลกนึงของพี่ดีไหมครับ โลกที่พี่ยังไม่เคยพาตองไปท
ช่วงเย็นที่ร้านหมูกระทะ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงพูดคุยของนักศึกษา กลุ่มของฟินนิกซ์จองโต๊ะใหญ่ยาวเอาไว้สำหรับสมาชิกหลายคน ใบตองนั่งขนาบข้างด้วยฟินนิกซ์และพลอย หญิงสาวรับหน้าที่คอยปิ้งหมูและคีบใส่จานให้แฟนหนุ่มอย่างเอาใจใส่"น้องตองไม่ต้องบริการมันขนาดนั้นก็ได้จ้ะ ปล่อยให้มันปิ้งกินเองบ้างเถอะ ดูสิมันนั่งยิ้มแฉ่งรอเมียป้อนอย่างเดียวเลย หมั่นไส้จริงๆ" พลอยเอ่ยแซวเมื่อเห็นใบตองคอยคีบเนื้อให้ฟินนิกซ์ไม่หยุด"ก็พี่ฟินน์เขาปิ้งไม่ค่อยทันนี่คะพี่พลอย ตองกลัวเขาจะไม่อิ่ม อีกอย่างพี่เขาก็คอยปอกกุ้งให้ตองอยู่ด้วย ผลัดกันบริการไงคะ" ใบตองตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน"แหมมม เข้าข้างกันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะคู่นี้ ไอ้ฟินน์มึงนี่ทำบุญด้วยอะไรวะถึงได้แฟนน่านรักแถมยังเอาใจเก่งขนาดนี้ กูเห็นแหวนที่นิ้วน้องตองแล้วกูรู้เลยว่ามึงกะจะมัดน้องเขาไว้ไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหนแน่ๆ ร้ายลึกจริงๆนะมึง" วศินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแซวขึ้นมาบ้าง"แน่นอนสิวะ กูเจอของมีค่าแล้วกูก็ต้องรีบตีตราจองไว้สิ ใครจะยอมปล่อยให้หลุดมือวะ พวกมึงก็หัดหาแหวนไปจองแฟนพวกมึงบ้างนะ จะได้ไม่ต้องมานั่งอิจฉากูแบบนี้" ฟินนิกซ์ยืดอกรับคำชมอย่า
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ใบตองก็เดินออกมาจากห้องนอนในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยและพอดีตัว กระโปรงทรงเอความยาวคลุมเข่ากับเสื้อนักศึกษาที่ติดกระดุมมิดชิดตามสไตล์ที่แฟนหนุ่มจอมหวงคอยกำชับนักหนา หญิงสาวเดินตรงมาที่โต๊ะอาหารซึ่งมีแซนด์วิชแฮมชีสชิ้นโตและแก้วนมอุ่นตั้งรออยู่แล้ว"หอมจังเลยค่ะ ฝีมือพี่ฟินน์นี่พัฒนาขึ้นทุกวันเลยนะคะ สงสัยตองต้องฝากท้องไว้กับพี่ฟินน์ตลอดไปแล้วมั้งคะเนี่ย""ก็พี่ตั้งใจทำให้แฟนพี่กินนี่ครับ พี่อยากให้ตองกินของอร่อยๆ แล้วก็มีสุขภาพแข็งแรง มาครับนั่งลงเลยเดี๋ยวพี่รินน้ำเปล่าให้" ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ให้ใบตองนั่งก่อนจะเดินไปหยิบเหยือกน้ำในตู้เย็นระหว่างที่กำลังทานอาหารเช้า ฟินนิกซ์ก็เอาแต่นั่งเท้าคางจ้องมองใบตองไม่วางตา นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปที่มือซ้ายของหญิงสาวที่กำลังจับแซนด์วิช แหวนคู่ที่เขาสวมให้เมื่อคืนยังคงประดับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างโดดเด่น"ตองใส่แหวนวงนี้แล้วเข้ากับมือตองมากเลยนะ รู้ไหมว่าพี่ดีใจแค่ไหนที่เห็นตองใส่มันเอาไว้ ห้ามถอดเด็ดขาดเลยนะครับ ไม่ว่าจะตอนล้างมือหรือตอนไหนก็ตาม""ตองรู้แล้วค่ะ พี่ฟินน์ย้ำตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ ตองไม่ถอดหรอกค่ะ ตองชอบแหวนวง
"ตองโชคดีที่สุดแล้วค่ะที่มีพี่ฟินน์ ตองไม่ต้องการผู้ชายที่โรแมนติกสมบูรณ์แบบหรอกค่ะ ตองต้องการแค่ผู้ชายที่ชื่อฟินนิกซ์ คนที่คอยปกป้องตอง คอยดุตองเวลาตองดื้อ และคอยรักตองอย่างสุดหัวใจแบบนี้แหละค่ะ" ฟินนิกซ์ก้มลงมองคนในอ้อมกอดด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความหลงใหล ชายหนุ่มวางผ้าขนหนูลงก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มแล้วเดินพาไปวางลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอม เขาทาบทับร่างของตัวเองลงไปด้านบนโดยใช้แขนยันตัวไว้ไม่ให้ทิ้งน้ำหนักลงไปหาเธอมากเกินไป "ปากหวานขนาดนี้ พี่จะอดใจไหวได้ยังไงล่ะครับ ตองยั่วพี่เองนะคืนนี้" "ตองไม่ได้ยั่วสักหน่อย ตองพูดความจริงต่างหาก พี่ฟินน์นั่นแหละหาข้ออ้างรังแกตองตลอดเลย อื้ออ" คำพูดของใบตองถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักประกบลงมาอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน รสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหาและความปรารถนาถูกถ่ายทอดออกมาอย่างไม่มีปิดบัง ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกอบโกยความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ ใบตองตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ สองมือเล็กสอดสางเข้าไปในกลุ่มผมดกหนาของชายหนุ่มพลางออกแรงขยุ้มเบาๆเพื่อระบายความซาบซ่าน ฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วน







