Chapter 2

"Isn't that Leo's first wife? Yung babaeng nakapag-asawa ulit ng isang probinsyanong magsasaka? Gosh! Ang baduy na niya, tapos mukhang depressed pa!"

"True! Tama lang na iniwan siya ni Leo. Mas maganda pa si Clara sa kanya! Hindi nababagay ang hitsura niya sa mga ka-level natin."

Ang pang-iinsulto sa akin ng mga bisita ang kasunod kong narinig after magsalita ni Clara. Ramdam ko agad ang pag-init ng mga pisngi ko sa sobrang hiya. Boset! Bakit nag-exists pa ang mga kagaya nilang judgmental dito sa mundo? Gusto kong magkunwaring wala akong paki-alam, gusto kong itaas ang noo ko at maglakad na parang hindi ako tinatablan ng mga sinasabi nila. Pero, fvck! May hangganan din pala ang kayang tiisin ng isang tao.

Napatingin ako sa sarili kong suot bago bumaling sa mga taong nakapaligid sa akin. Nagmistulang stranger pala ako na parang aksidenteng nakapasok sa isang mundong hindi para sa akin. Damn! Nakakahiya! Literal na ang presence ko was a total mismatch. Hindi ako nababagay rito. Hindi sa engrandeng selebrasyong ito, hindi sa mundong ginagalawan nila, at lalong hindi sa perpektong pamilyang ipinagmamalaki ni Leo ngayon.

​"Grabe ka rin no? Bigla ka na lang susulpot sa parang pagmamay-ari mo pa si Leo," mahina pero talagang matulis na banta ni Clara habang nakataas ang kilay. "Umalis ka na bago pa ako tumawag ng pulis at idemanda ka ng trespassing. Basura!"

​Hindi ko siya pinansin. Ang tanging nakikita ko lang ay si Leo na nakatayo sa likod niya, mukhang namumutla sa kaba na baka masira ang aesthetic ng party ng bagong pamilya niya. Muli ko siyang kinausap, nilampasan si Clara na parang hangin lang.

​Pero bago ako makalapit nang tuluyan, mabilis na humakbang si Leo at hinawakan ang braso ko. ​Grabe ang higpit. May gigil, may diin, may galit. Ibinaba niya ang boses niya pero ramdam ko ang bawat latay ng banta sa tono niya.

​"Ano ba talaga ang problema mo ha?" bulong niya habang nanginginig ang panga sa galit. "Sabing umalis ka na, at huwag na huwag mong sirain ang birthday party ng anak ko."

​Dito na ako tuluyang binagsakan ng mga luha. Ang sakit-sakit. Parang dinudurog ang dibdib ko habang nakatitig sa mga mata ng lalaking minsan kong pinagkatiwalaan ng buong buhay ko.

​"Anak mo rin si Liam, Leo." basag ang boses na pakiusap ko, halos hindi na makahinga sa hagulgol. "Kailangan ka niya. Kahit saglit lang. Please. After that, bumalik ka rito. You can still celebrate after us. Ipag-drive pa kita pabalik, sumama ka lang sa akin ngayon."

"Anong kaguluhan dito?" Isang pamilyar na boses ang biglang pumutol sa pagmamakaawa ko. Shit! Si Madame Theresa, ang dating mother-in-law ko. Nang magtama ang mga mata namin, nanlaki ang mga mata niya na para bang hindi makapaniwalang may lakas pa akong magpakita sa harap niya.

"Betty?" Gulat na gulat ang pagkakabanggit niya sa pangalan ko, bago tuluyang mapalitan ng matinding pagkasuklam ang ekspresyon niya. "What are you doing here? Who invited you? Tignan mo nga ang hitsura mo! Para kang basahan! Ano'ng nangyari sa iyo? Nakatira ka na ba sa kalye ngayon?"

May ilang bisitang napatawa. Ang iba naman ay nagtakip pa ng bibig habang palihim na nagbubulungan. Lalo namang umigting ang pagkakahawak ko sa sarili kong mga daliri.

"Ang cheap-cheap mong tingnan, Betty! Paano ka nakapasok dito? Hindi mo ba nakikita kung anong klaseng okasyon ito? This is a private celebration, not some charity event for people like you!"

​Hindi ko pinansin si Madame Theresa. Dinedma ko ang mga pang-iinsulto niya. Sa halip, muli kong ibinalik ang tingin kay Leo. I stared straight into his eyes, desperately trying to make him understand what I couldn't put into words.

"Leo, please." Hindi ko alam kung ilang beses ko nang inuusal ang mga salitang iyon sa isip ko. Pero sa kabila ng lahat ng pangmamaliit at kahihiyang natatanggap ko, patuloy akong kumakapit sa pag-asang baka sakaling matauhan siya. Na baka sakaling manaig pa rin ang konsensiya niya bilang ama.

"Let go of my husband!" bulalas ni Clara, boses ay agad nagpalingon sa lahat ng mga bisita. Mabilis siyang lumapit sa amin, bakas sa mukha ang matinding galit. Walang pag-aalinlangan niyang hinila si Leo palayo sa akin, saka buong lakas niya akong itinulak palayo.

"Ano ba talaga ang pinunta mo rito, Betty?" mataray niyang tanong, saka mapanuyang tumawa. "To win Leo back? Oh, come on! Huwag ka nang mangarap pa! Do you honestly think may pag-asa ka pang balikan ka ng asawa ko? Why not maghanap ka ulit ng magsasaka? At kung mamalasin, baka sa mangingisda ka talaga itinadhana. Look around you, Betty! Hindi mo ba nakikita kung sino ang kasama niya ngayon? So, do yourself a favor, okay? Stop embarrassing yourself. Dahil wala ka ng saysay sa buhay ng asawa ko."

Dito na mas lumapit sa akin si Madame Theresa. Halos magkadikit na ang aming mga mukha nang huminto siya sa harap ko. "Umalis ka na rito. Huwag ka nang magpumilit dahil masaya na ang buhay ng anak ko kasama si Clara. Wala ka nang lugar sa buhay niya, Betty. Wala na!"

"Kahit kailan, hindi mo mahihigitan si Clara." dagdag niya, sapat lang para marinig ng lahat ang panlalait niya. "Ni hindi mo man lang siya kayang pantayan! She's classy, educated, and sophisticated. She knows how to carry herself in a society like this. Unlike you! Hanggang elementarya lang! Wala kang pinag-aralan at walang alam sa mundong ginagalawan ng pamilya namin!"

"Look around you," mahinang saad niya habang pasimpleng itinuro ang mga bisitang abala sa pagmamasid sa amin. "Mga alta de sociedad ang mga taong narito. Mga taong may pangalan, koneksiyon, at reputasyong kailangang pangalagaan. So don't you ever tarnish our name. Nakakahiya ka sa mga bisita. Wala ka nang ibang ginawa kundi ipahiya ang sarili mo at ang pamilyang minsan mong kinabilangan."

​Dumugtong na rin si Leo para tuluyan akong durugin sa harap ng madla. ​"Mama was right, Betty. Nandito ang mga investors and business partners namin. Pwedeng umalis ka na lang at huwag nang gumawa ng eksena? Ilang oras na lang ay darating ang mga big personalities and prospects namin, at kailangang may mai-deal si Clara sa mismong party na ito. Don't ruin our million-dollar deal with your trashy drama."

​​Dali-dali siyang napakuha ng cheque saka walang kahirap-hirap na iniabot sa akin. Para bang napakadali lang para sa kanya na tapusin ang lahat sa pamamagitan ng isang piraso ng papel.

"Ten million dollars. Siguro naman, sapat na yan para sa limang taon na wala ako sa tabi ni Liam? Take it, Betty. At least, hindi mo masasabing hindi ako nagpaka-tatay sa anak ko." Saglit siyang tumingin sa cheque bago muling itinuon ang mga mata sa akin. "Now, will you please leave? At huwag na huwag mo nang guluhin ang buhay ko, kahit kailan."

Tangina! Pvtangina talaga! Hindi ko alam kung matatawa ba ako sa sobrang absurd ng sitwasyon o kung tuluyan na lang akong magagalit sa kapal ng mukha ng lalaking ito. Limang taon. Limang taon niyang hindi nakita ang anak niya, at iniisip niyang kaya niyang tumbasan ang lahat ng iyon gamit ang pera? Hindi pera ang kailangan ni Liam! He needs a father! Pero pvta! Ngayon ko lang napagtanto na hindi pala kayang kilalanin ni Leo na anak niya ito. Ang sakit! Sobrang sakit!