Chapter 5

​Nang tuluyang tinanggal ng plastic surgeon ang huling balot ng benda sa mukha ko, biglang nanahimik ang buong clinic. Walang nagsalita. Tanging mahinang kaluskos ng gasa ang maririnig habang dahan-dahan nitong hinihiwalay ang sarili sa aking balat. Bawat ikot, bawat hila, para bang unti-unting inilalantad ang isang lihim na matagal nang dapat nakabaon kasama ng isang patay. And when the last strip finally came off? Fvck! Napahinto ako sa paghinga.

Sa harap ng malaking salamin, marahan kong hinaplos ang pisngi ko. Damn! It was truly magnificent! Staring back at me was a face I only used to see in framed photos and graveyard headstones. Heto na yun. The ultimate replica. Ang carbon copy ng babaeng sinamba at iniyakan ni Leo gabi-gabi. I was no longer Betty. At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng pinagdaanan ko, hindi ko na makilala ang babaeng nakikita ko sa salamin.

"Wow, Miss Betty." Naputol ang katahimikan nang marinig ko ang halos humahangang tinig ng plastic surgeon. Nakatayo siya sa aking likuran, nakatitig din sa reflection habang may kakaibang kislap sa kanyang mga mata. "You look exactly like her. I couldn't believe this! Parang hinukay lang natin ang bangkay niya mula sa libingan at pilit na binuhay."

​Naiyak ako. Pero hindi dahil sa lungkot, kundi sa matinding tuwa na may halong nanginginig na galit. Ramdam ko ang pagbaon ng mga kuko ko sa sarili kong palad habang nakatitig sa salamin, dahil nasasabik na akong wasakin ang buhay nila. Aagawin ko lahat ng meron sila, at ipaparamdam ko kay Clara kung paano mawalan ng lupa sa ilalim ng sariling mga paa.

I want her to bleed the exact same way I bled when she stole my spot, ang maramdaman mismo kung paano maging biktima ng isang traydor na asawa. ​At kung kailangan kong maging kabit o magpanggap na salot sa mundo nilang dalawa para lang mawasak ang marriage nila? Gagawin ko. Siraan na kung siraan. Ruin for ruin.

​"Mommy?" ​Nabulabog ang pag-iisip ko nang marinig ang basag na boses ni Liam sa ongoing video call namin mula sa ospital room niya sa Switzerland, bilugan ang mga mata habang pinagmamasdan ang bago kong mukha sa screen. "Mommy, ikaw na ba yan?"

​Hindi ko itinago sa kanya ang surgery na ito, pero ang totoong dahilan? Syempre, binuo ko ang pinakamagandang kasinungalingan para protektahan ang bata. Pinalabas kong naaksidente ang sasakyan ko matapos siyang maibyahe abroad, a severe car accident that needed an immediate reconstructive surgery. Maski sa business world at sa press, yun ang official na narrative. A surviving heiress rebuilding her face after a tragic crash.

​"Yes, baby. It's Mommy," pilit kong inayos ang boses ko, pinalitan ang galit sa mata ng pinakamalambot kong ngiti. "Di ba promised you I’ll get fixed? Heto na si Mommy, oh. Healthy, whole, and coming back stronger for you."

​"You look so different. But you still smile like my Mommy," pabulong niyang sagot, halatang napapagod na naman ang mga mata mula sa chemotherapy at life support setup. "When will Daddy come?"

​Nagkatalaban ang mga ngipin ko sa loob ng bibig, pero nanatiling maaliwalas ang mukha ko sa video. "Soon, baby. Very soon. Maglalaro pa kayo. Just hang in there, okay?"

​Nang maibaba ko ang call matapos siyang makatulog, agad na pumasok ang executive assistant ko, hawak ang pinakabagong tablet report. Bakas sa mukha nito ang pagiging abala, ngunit nang makalapit siya sa mesa ko, agad siyang tumuwid at nagsalita.

"Miss Betty, here's an urgent update. Approved na po ang VIP invitation checklist para sa International Winery Expo. Kasama sa confirmed guest list ang mga pinakamalalaking investors, international wine conglomerates, at elite business executives mula sa iba't ibang panig ng mundo."

Bahagya siyang huminto bago nagpatuloy. "At kabilang po sa mga bibigyan ng special attention ang kumpanya ni Madame Clara."

"Yan ba yang event where we injected massive venture capital into their expansion project?" tanong ko, ibinaba ang hawak na phone.

"Yes, Miss Betty. Vanthore Global Holdings is now officially recognized as one of the principal investors behind their proposed international expansion."

Napangiti ako nang bahagya. Ang kumpanyang binuo ko sa likod ng isang pangalang walang nakakakilala. Isang imperyong tahimik na lumalawak habang abala ang mga taong tulad ni Leo sa paniniwalang sila pa rin ang may kontrol sa sarili nilang mundo.

"There's more, Miss Betty. Madame Clara has been requesting a personal meeting with you. Desperado na raw po siyang makilala ang mystery CEO ng holding firm, especially now that her expansion project is facing serious financial difficulties. She believe you're the best prospect investor, the only one with enough capital to save her company from a potential collapse."

Clara wanted to meet the mysterious CEO who could save her dying empire? Nakakatawa! Bakit hindi siya humingi ng tulong sa magaling kong ex-husband who bragged ten million dollar cheque last month? Ahh, I get it! Selfish si Leo. At kahit kailan, hindi yun magbabago!

"Have they been informed that I'll attend the expo personally?"

"Not yet, Miss Betty. Your identity remains confidential. They only know that the CEO of Vanthore Global Holdings might attend the event."

Akmang kakausapin ko pa sana ulit ang assistant ko nang biglang mag-vibrate ang phone ko sa ibabaw ng mesa. Unknown number. Marahan kong inabot ito at pinindot ang answer button, saka agad inilagay sa speakerphone.

​"Betty?" ​The voice on the other end was unmistakable. Malamig, nanginginig, at halatang natataranta. Si Leo. Ang leche kong ex-husband.

​"What do you want, Leo?" malamig kong tanong, walang kagalaw-galaw ang mukha sa harap ng salamin.

​"We need to meet. Right fucking now," halos mabulunan niyang saad mula sa kabilang linya. "It’s about Liam. Hell, the board just dropped a bomb on me! Hindi ma-transfer sa akin ang buong ownership ng legacy company ni Lolo because of a stupid clause in his will. The entire shares are locked for the first-born grandchild! Si Liam lang ang pwedeng mag-unlock noon. I need you to sign the legal guardianship papers to release the proxy votes to me!"

​Napa-smirk ako nang walang tunog. Look at this pathetic piece of trash. Noong naghihingalo ang anak namin para lang sa atensyon niya, tinapon niya kami na parang basahan. Pero ngayong sarili niyang pamanang milyon-milyon ang nakataya? Bigla niyang naisipang gamitin ang pangalan ng batang itinanggi niya. Ang kapal talaga ng mukha!

​"Is that so?" pabulong kong sagot, marahang hinahaplos ang bago kong panga. "How convenient, Leo."

​"I'm heading to your old address, Betty! Don't you dare hide my son from me!" galit niyang bulyaw bago binitawan ang tawag.

​I dropped the phone back onto the table, feeling an electric rush of adrenaline through my veins. Mas lalo tuloy akong ginitgitan at gimanahan sa laro. Leo was walking straight into my trap without even realizing it! Finally, the odds were now in my favor.

​Inabot ko ang dark red lipstick at dahan-dahang inilapat ito sa mga labi ko. "See you later, Leo. Just be ready for a front-row seat to your absolute downfall. Because your favorite ghost is checking back in. And this time? She's holding all the cards."