Chapter 3

​Nag-init ang buong pagkatao ko habang nakatitig sa cheque na yun. Leche talaga! Hindi ko matanggap! Parang binili niya lang ang limang taon ng paghihirap namin ni Liam. ​Hindi na ako nag-isip pa nang dalawang beses. Sa harap ng mga alta de sociedad na nakatingin, pinunit ko ang cheque. Sabay-sabay naman silang nagulantang sa ginawa ko. Literal na nalaglag ang panga ni Leo, habang si Madame Theresa naman ay muntik nang mabitawan ang iniinom niyang champagne sa sobrang gulat.

​"Anong pinagmamalaki mo, ha?" tawa ni Clara nang may halong pandidiri. "Ten million dollars, pinunit mo? Bakit, magkano ba ang beneficiary benefit mo after your farmer husband passed away? May sampung million dolyar ka na ba? Ilang taon naman kayang pinagtatrabahuan yun ng asawa mo kaaararo sa bukid bago siya pumanaw?"

"Maybe sira ulo ka, o sadyang pinanganak na bobo? Tapos na ang limang taon, pinalayas ka na nga, tinulungan ka pang magka-pera, pero pinili mo pang maging tanga! Desperada ka na nga sa atensyon ng asawa ko, nag-inarte ka pa!"

​Sumingasing si Madame Theresa, sabay irap ng kanyang mga mata. "Hayaan mo na, Clara. Sadyang ganyan talaga ang mga walang pinag-aralan. Mas pinipili ang pride kaysa sa pagka-practical. Palibhasa, sanay sa basura at sakahan kaya tinatanggihan ang milyon!"

​Wala na akong energy makipag-bardagulan sa kanila. Ayoko nang magsayang ng laway sa mga taong walang puso. Dahil sa mga sandaling yun, ang tanging naglalaro sa kokote ko ay ang mukha ng anak ko.

​Tahimik akong tumalikod sa kanila, dire-diretsong naglakad palabas ng mansyon habang dinig na dinig ko pa ang bulung-bulungan at tawanan ng mga bisita.

​Pagpasok ko sa kotse, saka lang bumigay lalo ang mga luha ko. Habang nagda-drive ako pabalik ng bahay kung saan naroon ang anak kong nag-aagaw-buhay, hindi ko matiis na i-rewind sa isip ko ang nakaraan namin ni Leo. ​Ang sakit!

​“Nancy! Nancy!”

​Ito ang palaging sinisigaw ni Leo sa tuwing bagsak ang katawan niya sa kama, amoy alak at lulong sa depresyon. Palagi niyang sambit ang pangalan ng first love niyang si Nancy, ang babaeng hindi niya nakatuluyan dahil sa isang malagim na trahedya noon. Palaging pinamukha sa akin ni Leo na kahit kailan, walang tutumbas sa pagmamahal niya kay Nancy, at hinding-hindi ko raw mapapantayan yun kahit magpakamatay pa ako.

"Nancy, huwag mo akong iwan. Please! Ikaw lang ang babaeng mahal ko. Ikaw lang ang gusto kong makasama habambuhay. Kunin mo na lang ako, Nancy. Ayoko nang mabuhay!"

​Pvtangina lang, diba? ​Minahal ko siya. Tinanggap ko ang kalahati lang ng puso niya dahil alam kong may bahay na sarado para sa isang multo ng nakaraan. I did my very best para ipakita kay Leo na kamahal-mahal rin akong babae. Na kahit ghost lang ang kalaban ko, binuhos ko ang lahat ng pagmamahal ko bilang asawa. Tanggap ko pa nga noon na hinding-hindi ko mapapantayan ang first love niya, eh. Sinarili ko ang kirot na yun nang tahimik.

​Pero ang pangangaliwa niya sa marriage namin matapos makilala niya si Clara? That was my absolute limit! ​Kalaban ko na nga si Nancy sa puso at isip ni Leo, dumagdag pa si Clara sa buhay namin! Para akong timang na umasa at ginapang ang lahat, nagbaka-sakaling balang araw ay makita naman ni Leo ang halaga ko kahit konti. Na bago matapos ang araw, ako naman ang pipiliin niya. Pero anong napala ko? Isang anak na naghihingalo, at sampung milyong dolyar na ipinampunas sa konsensya niya.

​“Ayoko na, Betty. Let’s end this.”

Yung boses na yun? Ang lamig-lamig. Parang hindi isang asawa ang nakatayo sa harap ko habang iniaabot ang isang divorce papers na naglalaman ng desisyon niyang itapon ang lahat. ​Tangina! Alam mo yung pakiramdam na ganun? Yung tipong parang bula kang naglaho sa buhay niya, na para bang hinding-hindi ka man lang naging parte ng mundong pinaghirapan mong alagaan at pagsilbihan?

​At syempre, hindi papatalbog ang kasamaan na si Madame Theresa. Naki-epal pa para laitin ako, sinasabing deserve ko raw na hiwalayan si Leo dahil wala akong kwentang asawa. Nagmakaawa pa noon si Leo na permahan ko na agad para matapos na. Ang buong akala ko, kaya lang siya nakipaghiwalay dahil kinakain na siya ng konsensya niya sa alaala ni Nancy. Na baka naghahanap lang siya ng kapayapaan.

​Pero yung plot twist that broke me into million pieces? Kinabukasan matapos kong permahan ang papel na yun, nag-viral sa social media ang engagement party nila ni Clara!

​Grabe! Doon ko naintindihan kung bakit tinago ako sa dilim, in-outcast, at hinding-hindi kayang ipakilala sa publiko dahil baka mapahiya ang pangkalahatang reputasyon nila.

​Pero alam mo kung ano ang pinakamabigat sa lahat? Yung tipong may bunga na pala kami sa sinapupunan ko. At ​nung malaman niyang buntis ako, ayaw pa niyang maniwala na siya ang ama ng bata. Baka raw ginagamit ko lang ito para pigilan ang kasal nila ni Clara. Pinaratangan pa akong sinungaling at desperada.

​Fvck. Yun din ang dahilan kung bakit hanggang sa huling hininga ng anak namin, ayaw na ayaw niyang kilalanin si Liam. Takot siyang harapin ang ebidensya ng kataksilan at kaduwagan niya. Takot siyang masira ang perpekto niyang mundo para sa isang batang kailangan lang naman ang yakap ng isang ama.

Pagkarating ko sa mansion namin ng pumanaw kong asawang nilalait nila sa pagiging magsasaka nito, dumiretso ako sa sariling ICU facility set-up room ni Liam. Agad sumalubong sa akin ang mahina at putol-putol niyang boses na lalong nagpadurog sa damdamin ko. 

​"Mommy? Where's Daddy?"

​Tangina talaga! Fvck! Gumuho nang tuluyan ang mundo ko sa simpleng tanong na yun. Paano ko sasabihin sa kanya na ang Daddy niya ay busy magsuot ng prinsipe costume sa birthday ng ibang bata? Na mas pinili nitong magtapon ng sampung milyong dolyar kaysa silipin kahit saglit ang naghihingalo niyang dugo't laman?

​"He's on the way, baby," pagpapanggap ko, dinadaya ang sarili pati na rin ang anak ko. "Parating na si Daddy Leo. Magkikita na rin kayo mamaya, kaya lumaban ka pa riyan, ha?"

​Alam ko. Alam na alam ko na ang sama-sama ko dahil pinapaasa ko siya. Ang sakit-sakit sa konsensya na ako pa ang gumagawa ng kasinungalingan para lang mapanatili ang pag-asa sa mga mata niya. Pero anong gagawin ko? Ayokong mamatay ang bata na may baon-baong hinanakit at sakit sa dibdib. Lalo na sa ganitong kalagayan na nag-aagaw buhay siya.

​"Ms. Betty!" natatarantang bungad ng attending physician, seryoso at pawisan ang mukha habang hawak ang clipboard. "We have to move Liam immediately. The current ICU facility in your mansion isn't enough for his failing organs. We need to transfer him to a specialized hospital abroad, ASAP. He needs advanced life support and a specialized team."

"Abroad?" Napatulala ako, tumurulo ang mga luha nang walang tigil habang mahigpit na hinawakan ang kamay ni Liam. "Just do what's best for my baby. Isalba niyo ang anak ko. Willing akong magbayad kahit magkano. Kahit maubos pa ang lahat ng mga ari-arian ko, gagawin ko! Iligtas niyo lang si Liam!"