Revenge Love #3

Revenge Love #3

ไออุ่นนั่งเงียบอยู่ที่โต๊ะอาหารมองลมเหนือที่นั่งทานสเต๊กพร้อมกับจิบไวน์อย่างอารมณ์ดี

“รออะไร? หรือฉันต้องจุดธูปเชิญเธอ”

“...”

“ที่มีไม่มีร้านสะดวกซื้อให้เธอเดินเข้าตอนหิวดึกๆนะ”

ไออุ่นนั่งเงียบเมินหน้าหนีไปทางอื่นอย่างไม่สบอารมร์

“บอกให้แม่บ้านมาเก็บอาหารไปเททิ้งทั้งหมด” ลมเหนือเอ่ยกับลูกน้องในขณะที่ยังจ้องหญิงสาวไม่วางตา “ใครไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน!”

ไออุ่นมองภาพอาการที่ถูกยกไปด้วยความรู้สึกโหวงในใจแต่ก็ยังทำหน้านิ่งมองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ

“เธอควรจะปฎิบัติกับเจ้าหนี้ดีๆนะ”

“...”

“หรืออยากจะลองเสนออย่างอื่นแทนเงินมั้ยล่ะ” ลมเหนือยิ้มุมปากพร้อมกับกวาดสายตามองร่างบางตรงหน้า “ฉันไม่ติดนะ”

“เอาความคิดสกปรกแบบนี้มากจากไหน”

“...”

“คุณก็อยู่ในสังคมที่ดีนะคะ แต่ทำไมความคิดถึงต่ำแบบนี้”

“ฉันไม่ถือนะ ของแบบนี้มันแบ่งๆกันได้”

ไออุ่นคว้าแก้วน้ำแล้วสาดใส่หน้าลมเหนือด้วยความโมโห “สกปรก!”

“...”

“คุณไม่ถือแต่ฉันถือ!”

ลมเหนือวางช้อนและปรายตามองมาที่ไออุ่นด้วยแววตาเย็นชา “เธอคิดว่าเธอเป็นใคร”

“...”

“ฉันถาม!”

ไออุ่นยืนนิ่งจ้องหน้าลมเหนืออย่างท้าทาย “คุณมาดูถูกฉันก่อน!”

“แล้วยังไง ห๊ะ แล้วยังไง!” ลมเหนือลุกเป็นกระชากแขนไออุ่นด้วยความโมโห “ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรกับเธอก็ได้!”

“...”

“ถ้าอยากเป็นอิสระมากนักก็ไปหาเงินมาคืนฉันสิ!” ลมเหนือจ้องดวงตากลมโตที่มองมายังตนเองด้วยความท้าทาย “แต่ถ้าทำไม่ได้ก็อย่าอวดเก่ง หุบปากแล้วทำหน้าที่ที่ตัวเองควรจะต้องทำซะ!”

ไออุ่นยืนจ้องหน้าลมเหนือพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาด้วยความรู้สึกสมเพช เสียใจ และสมน้ำหน้าที่ตัวเองเชื่อคนง่ายเกินไป

ลมเหนือจ้องหญิงสาวด้วยแววตาเย็นชาก่อนจะคว้าโทรศัพท์แล้วลุกเดินออกจากโต๊ะอาหารไปทันที

.

.

(ตามผลประกอบการไตรมาสนี้ ธุรกิจก่อสร้างและโรงแรมในเครือกิจอนันต์มีผลประกอบการสูงที่สุดและเพิ่มขึ้นจากไตรมาสที่แล้ว 20 เปอร์เซ็นต์ครับ”)

“แหม เหมือนคุณลมเหนือต้องการจะสื่ออะไรกลายๆเลยนะครับ” คิมหันต์แสยะยิ้มพร้อมกับจ้องไปยังกล้องด้วยแววตาเยาะเย้ย “เรื่องพวกนี้มันก็ปกติอยู่แล้วไม่ใช่หรอครับ ทุกปีทั้งธุรกิจก่อสร้างและโรงแรมในเครือกิจอนันต์ก็มีผลประกอบการเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว”

ลมเหนือยิ้มมุมปากก่อนจะหมุนเก้าอี้หันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มคนดังกล่าวผ่านหน้าจอโน๊ตบุ๊ค “ครับ พูดต่อเลยครับ”

(ผมว่าสิ่งที่น่าสนใจตอนนี้คือทำไมคุณลมเหนือถึงพลาดโปรเจ็กท์ระดับประเทศได้ครับ) คิมหันต์ยิ้มมุมปาก (อย่าหาว่าผมเจ้ากี้เจ้าการเลยนะครับ แต่ในเมื่อทุกคนคาดการณ์ว่าคุณลมเหนือคือว่าที่ประธานของ กิจอนันต์ กรุ๊ป คนต่อไป คุณลมเหนือก็ควรชี้แจงเหตุผลหน่อยนะครับว่าทำไมเรื่องง่ายๆแค่นี้ถึงทำพลาด)

ลมเหนือขบกรามแน่นพร้อมกับนั่งนิ่งราวกับต้องการตั้งสติ “ผมก็ไม่เห็นว่าโปรเจ็กท์นี้มันจะใหญ่ไปกว่าโปรเจ็กท์อื่นๆตรงไหน ละ...”

(มันไม่ใหญ่จริงๆหรอครับ) คิมหันต์หมุนปากกาในมือไปมา (ผมว่าทุกคนควรคิดดูใหม่นะครับ โปรเจ็กท์ระดับประเทศที่มีนายทุนเจ้าใหญ่จากจีนเป็นเจ้าของโปรเจ็กท์ ถ้าเราได้โปรเจ็กท์นี้มาการเข้าไปครองส่วนแบ่งตลาดก่อสร้างจีนคงไม่ใช่เรื่องยาก เห้ออ....แต่บังเอิญว่าเราไม่ได้ ฝันสลายเลยเนอะ)

“วิธีนี้ไม่ใช่วิธีเดียวที่ทำให้เราเข้าสู่ตลาดจีน”

(แต่มันเป็นงวิธีที่ง่ายที่สุด อ่อ ลืมไป คุฯลมเหนือของเราชอบอะไรที่ยากๆ งั้นบอกหน่อยสิครับว่าเราจะกู้ชื่อเสียงบริษัทยังไง)

“กู้เรื่องอะไร...ครับ” ลมเหนือถามเสียงนิ่ง

(เรื่องที่เราแพ้บริษัทฯที่ไม่แม้แต่ติด Top 5 ของประเทศ) คิมหันต์ยิ้มเยาะเย้ย (แย่นะครับ)

“...”

(รู้ถึงไหน อายไปถึงนั่น แล้วนี่คุณลมเหนือจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนครับเนี่ย)

“ก็คงเอาไว้ที่เดิมนั่นแหละครับ แล้วตอนนี้คุณคิมหันต์เอาหน้าไปไว้ตรงไหนครับ” ลมเหนือหันไปคว้าปากกาแล้วเอาหมุนเล่นด้วยท่าทีผ่อนคลาย “เพราะผมเห็นกิจการร้านอาหารขาดทุนต่อเนื่องมา 2 ปีแล้วหนิครับ หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือขาดทุนตั้งแต่คุณคิมหันต์เข้ามาดูแลแทนคุณลุง”

(เห้ย! พูดแบบนี้หมายความว่าไงวะ) คิมหันต์ตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นชี้มาที่หน้าจอด้วยท่าทางไม่พอใจ

“แล้วกูพูดผิดตรงไหน” ลมเหนือยักคิ้ว “ขาดทุนต่อเนื่อง แถมยังโดนโลกโซเชียลถล่มไม่เว้นแต่ละวัน จะเรียกว่าเป็นจุดด่างพล้อยของตะกูลก็น่าจะได้”

(ไอ้เหนือ!) คิมหันต์ตะโกนขึ้นด้วยความโมโห (แพ้แล้วอย่าพาลดิวะ!) ชายหนุ่มยักคิ้วกวน (กระจอกแล้วยังปากเก่งอีกนะมึง! เอาเวลาที่จะข่มกูไปพิจารณาตัวเองดีกว่าว่ามันกระจอกขนาดไหน)

“...”

(หึ แพ้คนที่ไม่ควรแพ้ ท่าทางมึงจะบุญหมด ว่างๆก็ไปทำบุญบ้างนะ เผื่อผลบุญจะช่วยส่งเสริมมึงบ้าง)

“ได้ วันไหนที่กูไปทำก็จะกรวดน้ำไปให้มึงนะ”

(ไอ้เหนือ! ทำไม กับไอ้แค่ยอมรับว่ามึงประมูลโปรเจ็กท์ใหญ่มาไว้ในมือม่ได้เพราะมึงมันกรจอก ห๊ะ แค่นี้รับความจริงไม่ได้หรอวะ!)

“...”

(ทำไม ใบ้แดกเลยหรอวะ)

“คิมหันต์” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับสบตากับลมเหนือก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อย “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน ขอบคุณทุกคนมา”

ลมเหนือขบกรามแน่นมองบอร์ดบริหารแต่ละคนที่ค่อยๆกดออกจากการประชุมจนเหลือแค่ตัวเองกับพ่อ

(อย่าไปสนใจ ยังไงตอนนี้ก็ต้องเร่งสร้างผลงานทั้งส่วนของโรงแรมและก่อสร้างให้คงที่ไว้)

ลมเหนือมองคนในหน้าจอพร้อมกับพยักหน้ารับ “ครับพ่อ”

(โรงแรมไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ก่อสร้าง...)

“ผมเข้าใจครับ” ลมเหนือเอ่ยตัดบท “ผมจะแย่งโปรเจ็กท์นี้กลับมาให้ได้”

(พ่อไม่ได้ให้แกไปแย่ง แต่ให้แกไปทำโปรเจ็กท์อื่นให้มันดี)

“มันควรเป็นของผม”

(...)

“อะไรที่มันควรเป็นของผม มันก็ต้องเป็นของผม”

(ฉันสอนให้แกสู้ แต่คงลืมสอนให้แกยอมรับความจริง) ธาดาสบตาลูกชาย (ไปโฟกัสที่งานอื่นได้แล้ว)

“พ่อไม่ต้องห่วง ผมจะยอมพลาดแค่ครั้งเดียว” ลมเหนือเอ่ยเสียงนิ่ง

(ลมเหนือ...)

“ไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ยครับ งั้นผมวางนะครับ”

(อืม จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย อย่าให้พลาดอีก)

“ครับ” ลมเหนือตอบรับปลายสายก่อนจะกดวางสายแล้วถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด