Se connecterAURELIA POV
Ang alok ni Dante na magpakasal kami ay hindi simpleng biro o panliligaw na puwede kong balewalain habang umiinom ng wine sa isang mamahaling balcony. Isang linggo na ang lumipas mula nang gabing iyon sa Grand Manila Hotel, pero hanggang ngayon, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang mga salitang binitiwan niya.
“Marry me, Auri. Be my wife, and let’s watch them burn together.”
Nakatayo ako ngayon sa harap ng floor-to-ceiling glass window ng bago kong opisina sa 45th floor ng Fuentes Tower. Dati, pinapangarap ko lang na magkaroon ng ganitong posisyon habang naglilinis ng sahig sa dati naming bahay ni Marcus. Ngayon, sa akin na ang buong gusali, pati na ang kumpanyang nagpapatakbo rito.
Matapos lumabas ang mga ebidensya ng pamemeke at panlilinlang ng pamilya ni Marcus, naibalik sa akin ng mga abogado ang buong kontrol sa Fuentes Group of Companies.
Tsk. Ang bilis talagang magbago ng mundo kapag may pera at kapangyarihan ka na.
Kinuha ko ang tasa ng kape sa ibabaw ng minimalist kong mesa at pinagmasdan ang mga sasakyang halos hindi na makita mula sa taas. Hindi na ako ang babaeng umiiyak sa gilid ng kalsada habang binabasa ng ulan. Ngayon, ako na ang may kontrol sa sarili kong buhay.
Pero hindi pa tapos ang laban.
Hindi lang titulo o kumpanya ang gusto kong mabawi. Ang tunay kong layunin ay durugin ang mga taong umapak sa pagkatao ko hanggang sa wala nang matira sa kanila.
Tumunog ang intercom sa mesa ko. Agad kong pinindot ang button.
"Ma'am Auri, narito na po ang financial report na ipinapagawa ninyo tungkol sa mga utang at investments ng Marcus Industries," sabi ng sekretarya kong si Karen mula sa kabilang linya.
"Papasukin mo rito sa opisina ko."
Ibinaba ko ang tasa ko at inayos ang ilang dokumentong nakakalat sa mesa.
Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang p***o at pumasok si Karen dala ang isang makapal na folder. Inilapag niya iyon sa harap ko bago muling nagsalita.
"Kasalukuyang nagkakagulo sa kabilang kumpanya, Ma'am. Unti-unti nang binabawi ng malalaking investors ang kanilang mga pondo dahil sa biglang pagbagsak ng stock value nila. May mga kumakalat ding negatibong balita tungkol sa financial stability ng kompanya. Wala pa rin silang ideya kung sino ang bumibili ng mga shares nila."
Ngumiti ako nang bahagya.
"Sabihin na lang nating binibigyan ko ng pagkakataon ang mga taong gustong kumita mula sa pagbagsak nila, Karen. Salamat sa update. Puwede ka nang lumabas."
"Yes, Ma'am."
Nang tuluyang sumara ang p***o, binuksan ko ang folder at sinuri ang mga dokumento.
Tama si Karen. Unti-unti nang nalulubog sa utang ang Marcus Industries. Simula nang umalis ako, nawala rin sa kanila ang ilan sa mga koneksyon at kliyenteng dating nagdadala ng malalaking proyekto. Sunod-sunod ang naging problema ng kanilang negosyo.
At ang hindi nila alam, ako ang nasa likod ng pagbili ng mahahalagang shares ng kompanya nila.
Konti na lang, at tuluyan ko nang makukuha ang kontrol sa kumpanyang ipinagmamalaki nila. Saka ko ipaparamdam sa kanila kung gaano kasakit mawalan ng lahat.
Habang pinag-aaralan ko ang mga numero sa report, bumukas ang isa pang p***o na nag-uugnay sa pribadong elevator ng opisina ko.
Hindi na kailangang kumatok ng taong ito. Malaya siyang pumasok dahil isa rin siya sa mga may-ari ng gusaling ito.
Si Dante.
Suot niya ang charcoal gray suit na lalong nagbigay-diin sa tindig at awtoridad niya. Agad na sinalubong ng kulay-abo niyang mga mata ang akin habang naglalakad siya palapit sa mesa ko, may dalang dalawang tasa ng mainit na kape.
Inilapag niya ang isa sa tabi ng mga dokumento ko bago sumandal sa gilid ng mesa.
"You look stressed, wife," sabi niya habang umiinom ng kape.
"Hindi ako stressed, Dante. Nag-e-enjoy ako," sagot ko habang nakatingin sa kanya. "Ang makita pa lang na unti-unti nang nawawalan ng tulog si Marcus dahil sa pagbagsak ng stocks nila, sapat na para gumanda ang araw ko."
Napatawa siya nang mahina. Inabot niya ang baba ko at marahang iniangat iyon para mapatingin ako sa kanya.
"You're ruthless when you want to be, Auri. I love it."
Bahagya siyang yumuko, kaya mas lumiit ang distansya sa pagitan namin.
"Pero hindi lang basta pagbagsak ang gusto kong mangyari sa kanila. Gusto ko silang makitang lumuhod sa harap natin. At para mangyari iyon, kailangan nating sundin ang plano tungkol sa kasal natin."
Kumunot ang noo ko kahit ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng dibdib ko dahil sa lapit niya.
"Kasal talaga? Hindi ba puwedeng business alliance na lang ang pag-usapan natin, Dante? Bakit kailangan pang mauwi sa kasal?"
"Dahil kapag pinagsama natin ang kapangyarihan natin, wala nang sinumang negosyante sa bansang ito ang basta-bastang makakagalaw laban sa atin," paliwanag niya. Seryoso ang mukha niya, at walang bahid ng biro ang mga mata niya. "At isa pa, mula noong una kitang makita sa gala, habang umiinom ng champagne at hinaharap ang mga taong nanakit sa'yo, alam ko nang ikaw ang babaeng gusto kong makasama sa tuktok."
Bahagya siyang ngumiti.
"I don't share what's mine, Auri."
Bago pa ako makasagot, biglang tumunog ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.
Napatingin ako sa screen. Unregistered number.
Pero hindi ko na kailangang hulaan kung sino ang tumatawag.
Pinindot ko ang speakerphone para marinig naming dalawa ang sasabihin ng nasa kabilang linya.
"Auri! Puwede bang tigilan mo na ang ginagawa mo sa kumpanya namin?"
Umalingawngaw sa opisina ang galit at nanginginig na boses ni Marcus. Halatang hindi na niya kayang itago ang pagkataranta.
"Ikaw ba ang bumili ng mga shares namin? Ikaw ba ang nag-udyok sa mga investors na bawiin ang pera nila? Hayop ka, Auri! Mag-usap tayo! Sabihin mo kung ano ang gusto mo. Ibibigay ko!"
Hindi ko na hinintay na matapos siya. Sumandal ako sa swivel chair habang nakangiting mapait.
"Marcus, nagkakamali ka," malamig kong sagot. "Hindi lang ako ang bumibili ng shares ninyo. Tingnan mo ang huling dokumentong ipinadala sa opisina mo ngayong araw. Basahin mo nang mabuti ang pangalan ng bagong may-ari ng kumpanyang kumokontrol sa inyo."
Natahimik siya sa kabilang linya.
Narinig ko ang mabilis at malalalim niyang paghinga. Ilang segundo ang lumipas bago may narinig akong mga papel na nahulog sa sahig.
"W-Walang hiya ka... P-Paano nangyari 'to? Aurelia Fuentes? Ikaw ang..."
"Oo, Marcus. Ako nga."
Mas inilapit ko ang bibig ko sa telepono.
"At simula pa lang ito ng impyernong inihanda ko para sa inyong dalawa ni Beatrice."
Pinatay ko ang tawag bago pa siya makapagsalita ulit.
Paglingon ko kay Dante, nakita kong nakangiti siya habang may hawak na maliit na itim na velvet box. Inilabas niya iyon mula sa bulsa ng suit niya at inilapag sa harap ko.
Dahan-dahan niyang binuksan ang kahon.
Napatingin ako sa singsing na nasa loob. Isang napakagandang diamond ring ang bumungad sa akin, kumikinang sa ilalim ng ilaw ng opisina.
Kinuha ni Dante ang kaliwang kamay ko at hinawakan iyon habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko.
"Shall we send out the wedding invitations tomorrow, Mrs. Salvator?"
AURELIA POVAng alok ni Dante na magpakasal kami ay hindi simpleng biro o panliligaw na puwede kong balewalain habang umiinom ng wine sa isang mamahaling balcony. Isang linggo na ang lumipas mula nang gabing iyon sa Grand Manila Hotel, pero hanggang ngayon, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang mga salitang binitiwan niya.“Marry me, Auri. Be my wife, and let’s watch them burn together.”Nakatayo ako ngayon sa harap ng floor-to-ceiling glass window ng bago kong opisina sa 45th floor ng Fuentes Tower. Dati, pinapangarap ko lang na magkaroon ng ganitong posisyon habang naglilinis ng sahig sa dati naming bahay ni Marcus. Ngayon, sa akin na ang buong gusali, pati na ang kumpanyang nagpapatakbo rito.Matapos lumabas ang mga ebidensya ng pamemeke at panlilinlang ng pamilya ni Marcus, naibalik sa akin ng mga abogado ang buong kontrol sa Fuentes Group of Companies.Tsk. Ang bilis talagang magbago ng mundo kapag may pera at kapangyarihan ka na.Kinuha ko ang tasa ng kape sa ibabaw ng mi
AURELIA POVHindi ko na kailangang lingunin si Dante para maramdaman ang init ng mga daliri niya sa gilid ng bewang ko. Ang presensya niya ay parang pader na naglalayo sa akin sa maruming hangin na dala nina Marcus at Beatrice. Habang nakatayo siya sa tabi ko, ramdam ko ang pagbaling ng atensyon ng buong ballroom sa amin. Ang dating mga bulung-bulungan ay napalitan ng katahimikan at mga matang nanlalaki sa gulat.Sino ba namang mag-aakala na ang tinatawag nilang "basurang ex-wife" na pinalayas sa isang madilim na kalsada dalawang buwan na ang nakalipas ay makikitang kasama ngayon ang pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa siyudad?"Auri?"Pamilyar ang boses na iyon, pero halatang nabigla ang may-ari nito sa pagkakakita sa akin.Si Beatrice.Nakatayo siya ilang metro lang ang layo, nakahawak sa braso ni Marcus. Namumutla ang mukha niya na para bang nakakita ng multo. Si Marcus naman ay nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa, tila hindi matanggap na ang babaeng minura at pinalayas niya
AURELIA POVDalawang buwan na ang lumipas mula nang iwan ko ang mansyon ni Marcus at maaksidente sa gitna ng malakas na ulan. Sa loob ng dalawang buwan, naging abala ako sa pag-aayos ng mga dokumento, pagbawi sa mga ari-arian ng pamilya ko, at paghahanda para sa pagbabalik ko sa lipunang matagal kong iniwan.Wala na ang dating Auri na abala sa pagluluto ng tatlong putahe para sa isang lalaking hindi naman marunong magpahalaga sa kanya. Ang kaharap nila ngayon ay si Aurelia Fuentes, ang nag-iisang tagapagmana ng Fuentes Group of Companies.Ngayong gabi, gaganapin ang taunang Charity Gala ng mga kilalang personalidad sa Grand Manila Hotel. Isa itong malaking event na dinadaluhan ng mga negosyante, politiko, at kilalang CEO sa bansa. At alam kong naroon din ang dalawang taong matagal ko nang gustong harapin—si Marcus at ang bago niyang kinakasamang si Beatrice.Suot ko ang isang custom-made emerald green slit gown na bumagay sa katawan ko, kasama ang pares ng diamond earrings na nagkakah
AURELIA POVMalamig ang hanging dumadampi sa balat ko, pero mas nangingibabaw ang sakit na nararamdaman ko sa dibdib. Hindi ko alam kung galit ba o lungkot ang mas mabigat sa pakiramdam ko. Siguro pareho.Patuloy akong naglakad palayo sa mansyon habang suot ang manipis kong damit pantulog at tsinelas na halos matanggal na sa bawat hakbang. Basang-basa na ako sa ulan. Hindi ko na rin napigilan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilang pumatak.Limang taon. Limang taon kong inubos ang oras at lakas ko para sa pamilyang iyon. Isinantabi ko ang sarili kong mga pangarap para alagaan ang asawa ko at asikasuhin ang lahat ng pangangailangan nila. Pero sa huli, ano lang ba ako para sa kanila? Isang walang silbing babae na walang ibang alam kundi mag-asikaso ng bahay.Habang naglalakad ako sa gilid ng madilim na kalsada malapit sa highway, halos hindi ko na makita ang dinaraanan ko dahil sa lakas ng ulan. Mabigat ang mga hakbang ko at nanginginig na rin ang mga tuhod ko sa pagod.Bakit ko hinaya
AURELIA POVLimang taon kong inalay ang buhay ko sa lalaking akala ko ay mamahalin din ako. Pero ngayong gabi, mukhang ako lang pala ang seryosong naniniwala sa marriage namin.Nakatuck-in ang apron ko habang pinupunasan ang huling mantsa sa marmol na dining table. Tahimik na tahimik ang buong mansyon. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malakas na patak ng ulan sa labas at ang mahinang tunog ng oven na hudyat na handa na ang inihanda kong Wagyu steak.Five-year anniversary namin ngayon ni Marcus. Buong araw akong nagpagod sa pagluluto, pamamalantsa, at paglilinis para maging special ang araw na ito. Akala ko, kahit minsan lang, mapapansin niya ang effort ko. Akala ko, mararamdaman niya kahit kaunti ang pagmamahal na ibinibigay ko sa kanya.Pero alas-diyes na ng gabi, wala pa rin siya.Paulit-ulit kong tiningnan ang phone ko para tingnan kung may message o missed call man lang mula sa kanya. Pero wala. Napabuntong-hininga ako habang minamasahe ang sumasakit kong sentido. Pagod na pag







