ตอนที่ 1

ชั่วโมงต่อมา

รถหรูหลายร้อยคันขับเคลื่อนผ่านประตูด้านหน้า เข้าไปในอาณาเขตของมหาวิทยาลัยสุดเลื่องชื่อ แม้จะรู้สึกอิจฉาเจ้าของรถหรูเหล่านั้น ใบข้าวก็ไม่เคยแสดงมันออกมาให้ใครเห็น เด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปีที่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้ด้วยการคว้าทุน เชิ่ดใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสูง ดวงตาคู่หวานฉายเพียงความมุ่งมั่นออกมา

คนอื่นอาจจะเหยียบย่ำความจนของเธอได้ แต่เธอจะไม่มีวันเหยียบย่ำมันด้วยเท้าของตัวเองเด็ดขาด

ใบข้าวเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยเอกชนค่าเทอมแพงลิบแห่งนี้ ด้วยการสอบชิงทุนเข้ามา และตอนสอบเข้าเธอทำคะแนนได้อันดับที่หนึ่ง และสามารถรักษาอันดับของตัวเองไว้ได้ทุกปี เธอจึงกลายเป็นนักศึกษาพิเศษของมหาวิทยาลัย เพราะไม่มีใครสามารถรักษาอันดับได้อย่างเธอ

“มาแล้วเหรอใบข้าว”

ร่างสมส่วนในชุดนักศึกษาขนาดพอดีตัวหยุดฝีเท้าลง ใบหน้าจิ้มลิ้มปราศจากเครื่องสำอางแหงนเงยขึ้นมากกว่าหกสิบองศา เพื่อมองคนพูดที่มีส่วนสูงมากถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร หนุ่มหล่อตรงหน้าเธอตอนนี้คือเขตคราม ผู้ชายที่คอยกวนประสาทเธออยู่ทุกวี่วัน แต่คำทักทายที่แปลกไปนั้นทำให้เธอหยุดคิดทบทวน มากกว่าจะสวนกลับไปด้วยถ้อยคำเจ็บแสบอย่างทุกที

“ …?”

“ … มีแค่ฉันเหรอที่ย้อนกลับมา”

เมื่อคนตัวเล็กกว่ามีสีหน้าสับสน เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาก็ฉายความผิดหวังออกมาเลือนลาง มันจางหายไปโดยใช้เวลาเพียงสั้นๆ แค่ไม่นานเขาก็กลายเป็นเขตครามคนเดิม

คนที่คอยหาเรื่องชวนเธอทะเลาะ

“นี่ยัยประธานนักศึกษา! วันนี้เธอลืมเอาสมองมาด้วยหรือไง ถึงได้ยืนเอ๋ออยู่แบบนี้”

“ … เมื่อกี้ นายพูดว่าอะไรนะ ย้อนกลับมา?”

ใบข้าวยังคงติดอยู่กับคำพูดแผ่วเบาของศัตรูเบอร์หนึ่ง ย้อนกลับมาที่เขาพูดมันหมายความว่ายังไง แล้วชื่อใบข้าวที่เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนั้น มันเหมือนกับที่เขตครามในฝันเรียกเลยไม่ใช่เหรอ เขา … เขาใช่เขตครามที่เธอรู้จักไหมเนี่ย?

“เธอ …ไม่ใช่ใบข้าวในตอนนั้นงั้นเหรอ?”

“ใบข้าวในตอนนั้น? ตอนไหน?”

ร่างบอบบางเผลอก้าวถอยหลัง เมื่อร่างสูงใหญ่กำยำอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ของหนุ่มหล่อนักกิจกรรมก้าวมาข้างหน้า เขาก้าวต้อนเธอไปข้างหลังอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งแผ่นหลังของเธอแนบกับลำต้นของต้นไม้ใหญ่อย่างต้นจามจุรีอายุมากกว่าร้อยปี เขาถึงได้หยุดฝีเท้าลง

“ก็ใบข้าวตอนที่เป็นเมียของฉันไง”

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงไปพูดอยู่ด้านข้าง เสียงซ่านสยิวดังก้องอยู่ในหูของคนฟัง

“ … ปะ เป็น เป็นเมียนาย ฉะ ฉัน ฉันเนี่ยนะ! บ้าไปแล้ว!”

ใบข้าวแทบจะพูดไม่รู้เรื่อง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเพราะความตกใจ แต่เพียงไม่นานหลังจากนั้น ภาพต่างๆที่ชัดเจนราวกับมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ ก็ฉายวนอยู่ในหัวของเธอ

ภาพที่เขากับเธอเดินจับมือกันอย่างสนิทสนมเหมือนกำลังออกเดต

ภาพในห้องส่วนตัวที่เขากับเธออิงแอบแนบชิด

ภาพที่เขากับเธอประทับริมฝีปากเข้าหากันอย่างเร่าร้อนดูดดื่ม

และภาพสุดท้าย

ภาพที่เขาเคลื่อนไหวร่างกายเข้าหาเธออย่างเร่าร้อนและรุนแรง

“กรี๊ด! อุ๊บ!”

ใบข้าวยกมือปิดปากไว้แน่นเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง ด่าทอสิ่งที่สมองฉายออกมาอยู่ในใจ มองผู้ชายตรงหน้าเพื่อค้นหาคำตอบจากเขา ดวงตาสีเทาเข้มฉายประกายบางอย่าง คงอยู่เนินนาน และมันไม่มีวันเป็นอย่างนี้ได้แน่ ถ้าหากเขาเป็นเพียงแค่เขตครามคนนั้น คนที่อายุยี่สิบเอ็ดปีเท่ากันกับเธอ คนที่เป็นศัตรูคู่กัดของเธอ

แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น

คนตรงหน้าเธอตอนนี้ ร่างกายคือเขตครามก็จริง ข้างในกลับไม่ใช่เขา แต่เป็นเขตครามอีกคนที่คงหลุดมาจากอนาคตอย่างที่เขาบอก

“หึ!“ เขตครามพ่นเสียงหึผ่านลำคอ เมื่อมั่นใจว่าเธอเองก็ย้อนกลับมาเหมือนกัน ก็ถามต่อว่าจะเอายังไง “เธอก็เหมือนกันสินะ เอายังไงดีล่ะใบข้าว เราต่างก็ได้รับโอกาสเหมือนกันทั้งคู่ เธอจะเดินตามเส้นทางเดิม หรือจะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตใหม่?”

“ถึงนั่นจะเป็นอนาคตก็ตาม... ฉันไม่ต้องการหรอก”

น้ำเสียงของใบข้าวหนักแน่นและเด็ดขาด เธอต้องการใช้มันเป็นกำแพงปกป้องหัวใจของตัวเอง

“ …“

เขตครามชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินความต้องการของภรรยาในโลกอนาคต ความจุกเสียดแล่นขึ้นมาถึงในอก ความผิดหวังเสียใจตีตื้นขึ้นมาจนเกือบหลุดแสดงสีหน้าออกไป แต่เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น เขาก็สามารถกดอารมณ์ทั้งหมดไว้ได้ มุมปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาท

ร่างสูงกำยำในชุดช็อปของคณะวิศวกรรมค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ ยกมือยันต้นไม้ด้านหลังของเธอไว้ ปิดกั้นทางหนีทั้งหมด ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลง ตั้งใจปล่อยลมหายใจอุ่นร้อนกระทบข้างใบหูเล็ก จงใจใช้เสียงต่ำในการพูด “หึ... ประธานนักศึกษาของเรา เย็นชาเหลือเกินนะ“

หัวใจของใบข้าวสั่นสะท้าน ไม่นานก็เต้นระส่ำรัวเร็ว เผลอเอนแผ่นหลังแนบกับต้นไม้ผิวขรุขระโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจทั้งหมดแทบหยุดนิ่งลง

ราวกับห้วงเวลาหยุดนิ่ง

เธอเผลอจ้องตากับเขา ดวงตาเรียวยาวแฝงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่กลับมีแรงกดดันบางอย่างที่แฝงความอันตรายแผ่ซ่านออกมา ในขณะที่หัวใจรู้สึกหวาดกลัว แต่ก็อบอุ่นอย่างน่าประหลาด

“นั่นสินะ นักเรียนทุนอย่างเธอ คงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบมากกว่า“ นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมด้านหน้าอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็เกลี่ยไปด้านข้างทัดมันไว้หลังใบหู ใบหน้าสวยหวานถูกเปิดเผยสู่สายตาคม น้ำเสียงที่เอ่ยต่อจากนั้น แหบพร่าและแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ “ส่วนฉัน …“

สายตาของเขาเปลี่ยนไปคล้ายมีความมืดปกคลุมอยู่ด้านใน คำที่อยากพูดดันติดอยู่ในลำคอ ไม่มีถ้อยคำหลุดออกมาอีก

“ฮ่าๆ”

เขตครามระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เยาะหยันความคิดของตัวเอง เมื่อหัวเราะเยาะจนพอใจแล้ว ก็เอื้อนเอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ต้องห่วง คนอย่างฉันไม่มีคุณสมบัติจะอยู่ในอนาคตของเธอหรอก ถ้ามีก็คงเพราะเธอเป็นฝ่ายตามฉันมาเอง”

คำพูดของเขากวนประสาทและเสียดแทงใจ แต่ก็ไม่อาจปกปิดเงาหม่นที่วูบผ่านในดวงตาคู่นั้นได้

แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นทันที โมโหและไม่เข้าใจจนอยากผลักเขาออก แต่ความใกล้ชิดกลับทำให้หัวใจเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้

ทำไม ... แววตาของเขาถึงทำให้รู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังแสดงด้านที่อ่อนไหวออกมา ความรู้สึกท้าทายก็เกิดขึ้น เขตครามดึงมือกลับมาอย่างรวดเร็ว หมุนตัวเดินจากไปด้วยท่วงท่าสบายๆ แต่ฝีเท้ากลับถี่เร็วราวกับคนกำลังวิ่งหนีจากบางสิ่ง

ก้าวไปได้ระยะหนึ่ง เขาก็หันกลับไปทิ้งความยียวนไว้ให้เธอ ทำเหมือนเขตครามคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก

“อย่าเข้าเรียนสายล่ะคุณประธาน ระวังจะพลาดทุนเอานะ“

สวนหย่อมที่เงียบสนิทและทางเดินเชื่อมระหว่างตึกคณะ หลงเหลือเพียงแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ไม่นานเงาร่างกำยำก็หายไปจากสายตา

ใบข้าวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นระส่ำ สองมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว พยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่การล้อเล่นของเขา เขาก็เป็นได้แค่หนุ่มเจ้าชู้ปากดีเหมือนทุกครั้ง

แต่ในวินาทีนั้น ภาพจาก “อนาคต” ก็แวบขึ้นมา

ร่างแกร่งที่โผลเข้าหาเธออย่างแผ่วเบา ทว่าอ้อมกอดของเขากลับร้อนผ่าวราวกับไฟลน ริมฝีปากที่สัมผัสรุกล้ำเข้าหา ก็เร่าร้อนและหวาบหวิว

หัวใจของใบข้าวสะท้านหนัก ลมหายใจติดขัดขึ้นในทันที

“ไม่ใช่เรื่องจริง... แต่ทำไม... ถึงต้องเป็นเขาด้วย?”

เมื่อไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ ใบข้าวก็จำใจต้องสลัดมันทิ้งไปเสียก่อน สับสนได้แต่ไม่อยากเสียเวลากับมันมาก เพราะมีสิ่งที่สำคัญกว่าที่ต้องทำ นั่นก็คือการเข้าเรียน ซึ่งมันเป็นอย่างที่เขาเตือน

ถ้าเธอสาย … เธอจะพลาดทุนการศึกษานะสิ