ลวงสวาทสาวโบรกเกอร์

ลวงสวาทสาวโบรกเกอร์

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-11-19
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
33Bab
868Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

บริษัทหลักทรัพย์ SMT มีกฎห้ามพนักงานมีความสัมพันธ์กัน เมญารินทร์และติณห์ภัทรเป็นคู่รักที่คบกันลับ ๆ จนถูกขจรเกียรติหัวหน้าฝ่ายหญิงจับได้ เมญารินทร์จำใจแลกตัวเองกับเจ้านายเพื่อปกปิดความลับและช่วยให้แฟนหนุ่มได้เลื่อนตำแหน่ง เมื่อได้เป็นหัวหน้า เธอมอบหมายให้ติณห์ภัทรดูแลพอร์ตการลงทุนของกษิดิศ ลูกค้ารายใหญ่ ทั้งคู่วางแผนไปเที่ยวเชียงใหม่ แต่แม่ของติณห์ภัทรร่วมทางด้วย ทำให้ต้องไปพักบ้านลุงจำเนียร เมื่อติณห์ภัทรเมา ลุงจำเนียรวางแผนขืนใจเมญารินทร์ พร้อมเปิดเผยความจริงว่าพัชรินทร์ไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของติณห์ภัทร เช้าวันต่อมา เมญารินทร์ขอเลิกกับแฟนและบินกลับทันที กษิดิศซึ่งหลงรักเธออยู่แล้ว และรู้ว่าเธอเคยเป็นเมียลับของพ่อเลี้ยง จึงซื้อตัวเธอจากพ่อเลี้ยงด้วยเงินหนึ่งล้านบาท ขณะเดียวกันติณห์ภัทรทำพอร์ตลูกค้าพัง ทำให้เมญารินทร์ต้องเข้ามารับผิดชอบแทน กษิดิศจึงพาเธอดินเนอร์และขอเป็นแฟน หลังเธอเลิกรากับติณห์ภัทร เมญารินทร์ยอมไปอยู่กับเขา แต่ถูกพ่อเลี้ยงส่งคลิปขู่เรียกเงิน กษิดิศจึงส่งลูกน้องไปจัดการจนพ่อเลี้ยงเกือบตาย

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 กฏเหล็ก

"I'm getting married again," Daven said. "And I won’t repeat myself, nor will I be asking for your permission."

He set his coffee cup down abruptly, ending breakfast, he hadn't even touched.

Althea stood frozen near the long dining table topped with white marble. Her fingers, still holding the spatula, began to tremble. But she kept her expression composed. She bowed her head slightly, letting Daven’s words sink in—though they felt like a slow-acting poison, quietly destroying her from the inside out.

"With Vanessa?" Her voice was barely more than a whisper.

Daven didn’t look at her. He simply took a shallow breath before replying coldly, “Yes. Who else?”

Her husband, Daven Callister, had never loved her. His heart belonged entirely to Vanessa Blake. In truth, their marriage had always been nothing more than an obstacle to his love story. But what could Althea do when the woman who arranged the marriage had been so kind to her?

Evelyn Callister—Daven’s grandmother.

Althea hadn’t wanted this marriage either. All she had wanted was a proper funeral for her mother. Everything that followed, she had accepted as fate. She had surrendered, despite the grief that still haunted her from losing her mother. But Evelyn had refused to let it end there. She demanded that her beloved grandson, Daven—the man responsible for Althea’s mother’s death—marry her as a form of atonement. Eve saw Althea as a lonely girl with no one else in the world.

Daven had only agreed because he was cornered by his grandmother’s wishes. He had no choice but to comply. But now, with Evelyn Callister gone—taken by illness two weeks ago—Daven finally saw a chance to escape a marriage he’d never wanted.

There was no reason to stay. Not anymore.

A faint, almost invisible smile appeared on Althea’s lips—not from joy, but from bitter resignation. She turned off the stove and gently set the spatula down. Once again, she closed her eyes tightly, trying to contain the storm raging inside her chest.

“I won’t stand in your way,” she said at last. Her voice was soft—so soft it barely reached across the wide room. “We both know I never had a place in your heart.”

Daven remained silent. He didn’t deny it. He didn’t correct her either. But there was the slightest flicker of disturbance in his gaze as Althea walked slowly toward him. For a moment, he thought she might cry, beg, or show just enough sorrow to make him feel guilty.

But she didn’t.

Althea stood tall. Her hands clenched lightly at the sides of her simple dress. Her long black hair flowed freely down her back, a quiet contrast to the calm strength in her posture. Her warm, light brown eyes now stared at him—blank, unreadable. At the man who had always been a stranger beneath the same roof.

Althea was beautiful, in her quiet way. But that beauty had never stirred anything in Daven. To him, Althea was nothing more than a disruption—an outsider forced into his life. And now that he had the chance to remove her, Daven intended to do exactly that.

“Give me one month of your time,” Althea said calmly. “Just one month ... Let me be your wife for real.”

Daven narrowed his eyes. “What do you mean?”

“I’ll leave, just like you want. After you say your wedding vows to the woman you love.” The words stung as they left Althea’s lips, each syllable carving pain deep into her chest. “You can divorce me, and I promise—I’ll disappear from your life for good. But before that, allow me to know what it feels like to be a wife. Not just some stranger living under your roof.”

Silence fell.

Then a dismissive laugh escaped Daven’s lips. He even wiped the corner of his eye, amused at how absurd her request sounded. What on earth was she thinking?

One month? The idea was laughable.

Daven took a step toward her, closing the distance. His eyes scanned her face, as if trying to decipher a hidden agenda. Maybe his mother had been all along—maybe Althea was just after the wealth tied to his name.

Who didn’t know Daven Callister? CEO of Callister Enterprise, one of the most influential young businessmen in Mighatan City. People competed just to get close to him, especially women who thirsted for his attention. But Daven only loved one woman—and it wasn’t his wife.

It was someone else entirely—Vanessa Blake, a rising supermodel whose name was lighting up the fashion world.

“You’re serious?” he asked, his voice cold, laced with disbelief. “This isn’t some cheap soap opera, Althea.”

She gave a small nod. “I’m not asking for your love. Who am I to ask for something like that?” she said with a bitter laugh. “All I’m asking is to be treated properly—as your wife. Have dinner with me. Exchange a few words with me every day. Show me a little affection, even if it’s fake.”

She swallowed hard, her hands clenched into fists to keep herself steady. “After that, I’ll Walk away quietly. You’ll be free to marry anyone you want.”

Daven squinted, unsure whether to laugh harder or feel irritated. Yet beneath his disbelief, something in her words struck a nerve. A simple request—so painfully simple, it piqued his curiosity.

What is Althea's real purpose?

“Why not ask for something more reasonable?”

Althea fell silent. Looking away from Daven was difficult when those midnight-dark eyes were fixed on hers, commanding her not to break eye contact—not until he’d heard everything she had to say.

“If it’s money you want, just say it. I’ll give it to you.”

“No,” she said firmly, without hesitation. Her resolve had already been sealed. There was no turning back now.

“You really don’t know how to give up, do you?” Daven sneered.

“I already have, Daven,” Althea replied softly. “But I just want one memory to keep for the rest of my life. Before I walk away from you for good.”

Neither of them spoke after that.

This time, Daven’s gaze wasn’t as sharp. He looked at the woman before him with an unreadable expression. Was it confusion? Annoyance? Or... curiosity?

“I’m not promising to be nice,” he finally said.

“I never expected you to change,” Althea answered, her calmness more shattering than tears ever could be.

And with that, an unspoken agreement was formed.

One month. Thirty days for Althea to live as the wife of Daven Callister. A reality that should have existed a year ago—ever since their wedding day. But to Daven, she’d always been nothing more than an intruder.

Now, before everything ended, Althea could at least be grateful—Daven hadn’t rejected her request.

“Only one month, Althea,” Daven warned. “After that, you disappear from my sight.”

“I understand exactly what I’m asking for, Daven. You don’t have to worry.”

He scoffed, the corner of his lips curling with disdain. “And if you expect more than what I’m willing to give, I won’t hesitate to throw you out.”

Althea nodded obediently.

“Don’t you dare break your promise, Althea.” His gaze turned sharp again, piercing. “If you do, don’t blame me for destroying your life.”
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
33 Bab
ตอนที่ 1 กฏเหล็ก
ตอนที่ 1 กฏเหล็ก บริษัทหลักทรัพย์และที่ปรึกษาการลงทุน เอสเอ็มที จำกัด กฎเหล็กของการทำงานที่นี่ ห้ามพนักงานแต่งงานหรือเป็นแฟนกัน หากฝ่าฝืนจะถูกไล่ออก เมญารินทร์กับติณห์ภัทรแฟนหนุ่มทั้งสองตั้งใจออกมาดินเนอร์ในค่ำคืนนี้เพื่อฉลองครบรอบสองปีที่แอบรักกันมาอย่างหวานชื่นภายใต้บริษัทแห่งนี้โดยมีผู้รับรู้เพียงแค่คนเดียวนั่นคือหัวหน้างานของเมญารินทร์ แต่ในระหว่างที่ทั้งสองดินเนอร์กันอยู่นั้นเมญารินทร์และติณห์ภัทรแฟนหนุ่มก็ได้เจอกับเจ้านายของตัวเอง สองสามีภรรยาคู่นี้ทำงานที่เดียวกันและก็มีเจ้านายคนเดียวกัน เพียงแต่เมญารินทร์จะเป็นหัวหน้าทีมของสามีเธออีกที คืนนี้เมญารินทร์แต่งตัวสวยหวานน่ารักเหมือนอย่างเช่นเคย เธอมาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูอ่อนกระโปรงสั้นเหนือเข่า และไม่ว่าเธอจะแต่งตัวสไตล์ไหนความสวยของเธอก็เตะตาผู้คนไปทั่วทั้งร้าน ไม่เว้นแม้แต่เจ้านายของเธอที่เพิ่งเห็นทั้งสองและกำลังจะเดินเข้ามาทัก “สวัสดีค่ะพี่ขจร” แฟนสาวที่เห็นเจ้านายจึงรีบเอ่ยทัก ก่อนที่ติณห์ภัทรจะหันมาเห็นเจ้านายและเอ่ยทักตามแฟนสาวไป “สวัสดีครับพี่ขจร...แหม่!!..วันนี้ฉายเดี่ยวเลยเหรอครับ” ชายหนุ่มรีบยกมือไหว้เจ้านาย “ส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 อย่าทำแบบนั้น
ตอนที่ 2 อย่าทำแบบนั้น นั่งดื่มกันได้สักพักเมื่อทั้งสองได้ยินเสียงเพลงที่คุยเคย ติณห์ภัทรก็ชวนภรรยาสาวออกไปเต้นรำด้วยกัน “ร้านนี้เค้าเปิดเพลงโปรดของเราด้วยนะคะพี่ติณห์” สามีหนุ่มดึงร่างภรรยาเข้ามาแนบชิดจนเมญารินทร์สัมผัสได้ถึงหน้าอกแกร่งของสามีหนุ่มที่บดเบียดกับหน้าอกเต่งตูมของเธอ ระหว่างทั้งคู่เต้นรำกันก็มีสายตาของใครบางคนที่แอบจ้องมองอยู่ จากนั้นทั้งสองก็ดื่มด่ำกับบรรยากาศการอันสุดแสนโรแมนติกและเต้นรำด้วยกันโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น “เหนื่อยรึป่าว เต้นมาหลายเพลงแล้ว” สามีหนุ่มเอ่ยถาม “ก็นิดหน่อยค่ะ เมญ่าว่าเรารีบกลับกันมั้ยคะ ไม่อยากไปทำงานสาย” “อืม...งั้นเต้นให้จบเพลงนี้นะ” สามีหนุ่มตอบแล้วโอบกอดร่างภรรยาสาวให้เต้นไปตามจังหวะเพลงจนจบ จากนั้นติณห์ภัทรและเมญารินทร์ก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะก่อนจะเรียกพนักงานเก็บเงินแล้วเดินทางกลับทันที คืนนี้ทั้งคู่ตั้งใจนั่งรถมาคันเดียวกันรุ่งเช้าทั้งคู่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ออกทำงานพร้อมกัน เมญารินทร์เตรียมอาหารเช้าเอาไว้ให้พ่อเลี้ยงของเธอเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่เช้ามืด ทั้งสองทำงานที่เดียวกัน แต่ใช้รถกันคนละคันเพื่อปกปิดสถาณะ และเอาไว้เผื่อบางครั้งที่เม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 โรคประหลาด
ตอนที่ 3 โรคประหลาดพัชรินทร์กลับไปไม่นาน ติณห์ภัทรก็กลับมาจากการออกไปพบลูกค้า ตั้งแต่กลับมาติณห์ภัทรก็แอบส่งไลน์คุยกับเมญารินทร์ว่าเขาออกไปพบลูกค้ารายใหม่ตามที่ขจรเกียรติหัวหน้าของแฟนสาวแนะนำ ซึ่งอันที่จริงแล้วขจรเกียรติได้บอกให้เมญารินทร์เป็นคนไปพบลูกค้าด้วยตนเอง แต่เมญารินทร์ขอร้องกับขจรเกียรติเพราะอยากให้สามีของเธอมีผลงานบ้างจึงให้เขาไปแทน ติณห์ภัทรที่เป็นหวงแฟนสาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงไม่ปฏิเสธ และอยากออกไปพบลูกค้าด้วยตนเอง ซึ่งเย็นนี้ลูกค้าคนสำคัญก็นัดที่จะเปิดพอร์ตกับติณภัทรเรียบร้อยแล้ว ขจรเกียรติย้ำว่าอยากให้เมญารินทร์ไปช่วยติณห์ภัทร์ด้วยอีกแรงเพื่อป้องกันข้อผิดพลาด เธอจึงยอมทำตามเพราะสามีของเธอประสบการณ์น้อยและก็ยังเป็นลูกทีมของเธออีกด้วยติณห์ภัทรส่งข้อความมาคุยกับแฟนสาว ระหว่างที่ออกมานั่งทานอาหารกลางวันพี่ติณห์ : ทำไมเป็นมาร์มันช่างยากเย็นนักนะ เมญ่า : ใจเย็น ๆ สิพี่ เดี๋ยวเมญ่าจะช่วยเจรจาให้พี่ติณห์ : ลูกค้ามันเรื่องมากกับพี่เองเมญ่า : เอาน่าพี่..คุณกฺษิดิศเค้าจะเปิดพอร์ตเยอะเลยนะ เค้าก็ต้องเรื่องมากนิดหนึ่งแหละ แต่คนนี้พี่ขจรเกียรติคอนเฟิร์มมาแล้วว่ายังไงเค้าก็เปิดพ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ปีกมาร
ตอนที่ 4 ปีกมารหลังจากติณห์ภัทรกลับเข้าบ้าน เขาก็ไม่เห็นกลุ่มคนตามที่มารดาบอกเอาไว้ หลังจากลงรถเรียบร้อยโบรกเกอร์หนุ่มก็รีบเข้ามาถามมารดาด้วยความเป็นห่วง“กลุ่มคนที่แม่บอกว่ามายืนอยู่หน้าบ้านเรา..เค้าไปไหนกันแล้วครับ”“เค้าเพิ่งพากันออกไปเมื่อกี้นี้เองแหละ ติณห์ไปทานข้าวก่อนเถอะ แม่เตรียมเอาไว้ให้แล้ว ของโปรดของลูกทั้งนั้นเลยนะ” มารดารีบเข้ามาเกาะแขนลูกชาย“อืม..ผมขอไปอาบน้ำก่อนได้มั้ยครับแม่ รู้สึกเหนียวตัวไปหมดแล้ว” ติณห์ภัทรยังไม่หิวก็เลยบอกมารดาไปแบบนั้น และตอนนี้เขาก็รู้สึกเป็นห่วงเมญารินทร์และรู้สึกว่าตนเองกำลังถูกมารดาหลอก“จ้ะ งั้นเดี๋ยวแม่คอยนะ” พัชรินทร์จะรอทานข้าวมื้อเย็นพร้อมลูกชายทุกวันระหว่างที่นอนแช่ในอ่างน้ำวน เสียงโทรศัพท์ของติณห์ภัทรก็ดังขึ้น บังเอิญว่าเขาเป็นคนที่ชอบมีโทรศัพท์เอาไว้ใกล้ ๆ ตัวอยู่แล้ว ยิ่งตอนอาบน้ำ ทำให้ติณห์ภัทรจึงรับสายได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งก็เป็นวิดีโอคอลของแฟนสาวที่โทรเข้ามา“เมญ่ากำลังรอลูกค้าอยู่ค่ะ พี่ติณห์อาบน้ำอยู่เหรอคะ”“ใช่..ตอนนี้พี่กำลังนอนแช่น้ำอุ่นอยู่พอดีเลย” ติณห์ภัทรแพลนกล้องไปรอบ ๆ ห้องน้ำเพื่อให้แฟนสาวดู“อื้อหื้อ ฟินเลยล่ะซิ”“เ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 หัวอกคนเป็นแม่
ตอนที่ 5 หัวอกคนเป็นแม่หลังจากติณภัทรอาบน้ำทานข้าวเสร็จเรียบร้อยมารดาของเขาก็ตามมาที่ห้องนอน ชุดซีทรูหวาบหวิวถึงแม้เขาจะไม่คิดอะไรแต่มันก็รู้สึกถึงความไม่เหมาะสม บางครั้งเขาก็อยากพาเมญารินทร์มาค้างที่นี่บ้าง แต่พอมาทีไร มารดาก็ขอนอนด้วยทุกครั้งไป และตอนที่ติณห์ภัทรอาบน้ำอยู่เขาเดาว่ามารดาจะต้องแอบฟังตอนที่เขาวิดีโอคลอคุยกับภรรยาเป็นแน่ ถึงได้พรวดพราดเข้ามาแบบนั้น“แม่ครับ ผมโตแล้วนะครับ ผมนอนคนเดียวได้” พัชรรินทร์ยิ้มกว้างและเดินเข้าไปกอดลูกชายด้วยความรักใคร่“โตแค่ไหนติณห์ก็ยังเป็นลูกของแม่เสมอนั่นแหละ” เธอเดินจูงมือลูกชายไปในเตียงนอนอย่างรวดเร็ว ติณห์ภัทรไม่รู้จะปฏิเสธมารดาได้อย่างไร จึงยอมทำตามโดยดี เขายอมขึ้นไปนอนบนเตียง ก่อนที่มารดาจะตามมานอนข้าง ๆ แล้วเอาผ้าห่ม ๆ ให้กับเขา ติณห์ภัทรเคยพาพัชรินทร์ไปรักษาอาการโรคจิตอ่อน ๆ ของเธอเมื่อหลายปีที่แล้วแต่พอหลังจากมีโรคซึมเศร้าตามมาก็หยุดการรักษาไป พัชรินทร์นอนกอดบุตรชายจากด้านหลัง ผิวกายเนียนนุ่มของเธอแนบชิดแผ่นหลังของเขา“แม่ลืมทาครีมเลยติณห์ อย่าเพิ่งหลับนะลูกรอแม่แป๊บ” เธอรีบกลับไปที่ห้องของตนเองก่อนจะหยิบกระปุกครีมแล้วตรงเข้ามาที่ห
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 เราสามคน
ตอนที่ 6 เราสามคนแล้วก็ใกล้ถึงช่วงวันหยุดยาวของสงกรานต์ปีนี้ เมญารินทร์และติณห์ภัทรก็เตรียมจองที่พักสำหรับท่องเที่ยวเชียงใหม่เอาไว้ล่วงหน้า พอวันหยุดยาวมาถึงทั้งคู่ก็พามารดานั่งรถจากกรุงเทพฯ ไปยังเชียงใหม่ จุดหมายปลายทางเพื่อส่งมารดาไว้กับคุณลุงจำเนียรพี่ชายพัชรินทร์ขอนั่งหน้าเธออ้างว่าเวียนหัว เมญารินทร์จึงยอมเสียสละไปนั่งข้างหลัง พร้อม ๆ กับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ แต่สำหรับรถเอสยูวีเจ็ดที่นั่งแล้วก็ถือว่ามีพื้นที่ใช้สอยได้อย่างกว้างขวางสำหรับคนสามคนและกระเป๋าสามใบรวมไปถึงของฝากอีกเพียบ17.00 น.พัชรินทร์โทรหาจำเนียรพี่ชายก่อนจะถึงเพียงเล็กน้อย คุณลุงจำเนียรเตรียมการต้อนรับเอาไว้เป็นอย่างดี โดยคืนนี้คุณลุงบอกกับพัชรินทร์น้องสาวว่าจะมีร้องคาราโอเกะและกินหมูกระทะกันที่บ้านเพราะไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว และทั้งสามคนก็ตั้งใจกันตั้งแต่แรกแล้วว่าคืนนี้จะนอนที่บ้านของคุณลุงจำเนียร พอรุ่งเช้าเมญารินทร์และติณภัทรก็ค่อยออกเดินทางไปเที่ยวยังจุดหมายต่าง ๆ แล้วก็ไปพักที่ม่อนแจ่มตามกำหนดการณ์ ซึ่งครั้งนี้พัชรินทร์ตกลงที่จะคอยทั้งคู่อยู่ที่บ้านของพี่ชายบ้านไม้สักใต้ถุนสูงเป็นกึ่งไม้กึ่งปูนสวยงามมากด้า
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 อารมณ์เปลี่ยวอยากเคี้ยวหญ้าอ่อน
ตอนที่ 7 อารมณ์เปลี่ยวอยากเคี้ยวหญ้าอ่อนหลังจากนั้นก็เหลือเพียงเมญารินทร์ที่นั่งคุยกับคุณลุงจำเนียร และคอยเป็นพี่เลี้ยงให้ปันปัน ก่อนเธอจะชวนคุณลุงคุยไปเรื่อย ๆ“คนใช้คุณลุงไปไหนซะแล้วคะ เมื่อตอนเย็นนี้..หนูยังเห็นอยู่เลย”“อ่อ ยัยมะหน่อน่ะรึ เค้ามาขอลุงกลับบ้านนะสิ มันเป็นแรงงานพม่านะ ขอกลับประเทศช่วงนี้ทุกปีแหละ”“เค้าชื่ออะไรเหรอคะ..คุณลุง”“ตามบัตรมันชื่อว่า..มีเต๊ด เรียกให้ถูกล่ะ ฮ่า ๆ ” คุณลุงหัวเราะแล้วก็อมยิ้มหลังจากบอกชื่อจริงของสาวใช้พม่าที่คนระแวกบ้านคุณลุงไม่มีใครกล้าเรียก “ห๊า!!..ใช่เหรอคะคุณลุง” เธอถามแล้วก็ยิ้ม ๆ “อื้อ!!.. ก็ใช่สิ..ในใบแรงงานต่างด้าวมันเขียน Me Thet ตัวภาษาอังกฤษมันสะกดและออกเสียงอย่างนั้นจริง ๆ จะให้ลุงออกเสียงยังไงล่ะ”“แต่เห็นคุณลุงกับพี่ติณห์เรียกเค้าว่ามะหน่อ”“อ๋อ..มะหน่อมันก็แปลว่าสาวพม่านั่นแหละ ไม่มีใครกล้าเรียกชื่อนั้นหรอก กลัวเรียกผิดฮ่า ๆ ๆ”เมญารินทร์เห็นว่าคุณลุงจำเนียรคุยสนุกและเป็นกันเองเธอจึงไม่กล้าเสียมารยาทที่จะขอตัวกลับห้องในตอนนี้ ถึงแม้เธอจะไม่ดื่มแต่ก็นั่งคุยเป็นเพื่อนกับคุณลุงได้ส่วนปันปันเด็กน้อยวัยห้าขวบที่ยังไม่ง่วงนอนก็คุ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ลุงตัวแสบ
ตอนที่ 8 ลุงตัวแสบลุงจำเนียรไม่อยากปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปเมื่อเห็นเมญารินทร์กำลังจะกลับ เขาเลยรีบเสนอบางอย่างที่เหมาะสำหรับเธอ“งั้นเอาไวน์มั้ย พอดีลุงมีไวน์องุ่นที่เก็บไว้อยู่หลายขวดเลย รับรองหนูต้องชอบ” ลุงจำเนียรแกมีสวนองุ่นอยู่ในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่อยู่หลายร้อยไร่เมญารินทร์เริ่มลังเล เพราะอีกใจหนึ่งเธอก็อยากให้ตัวเองเมาเหมือนกันจะได้กลับไปหลับและได้ไม่ต้องคิดมากเรื่องติณห์ภัทรกับมารดา เธอจึงตัดสินใจนั่งดื่มไวน์กับคุณลุงจำเนียร อีกอย่างเธอก็เห็นว่าในห้องนี้มีหลานชายตัวน้อยของคุณลุงที่นอนหลับอยู่ และก็คิดว่าคุณลุงคงไม่กล้าทำอะไรเธอต่อหน้าหลานเป็นแน่ เธอคิดในทางที่ดี และห้องนอนของเธอก็อยู่แค่ฝั่งตรงกันข้ามเท่านั้นเมญารินทร์ที่เพิ่งอาบน้ำมาเสร็จหมาด ๆ กลิ่นกายของเธอหอมฟุ้งไปทั่วห้อง ถึงแม้เธอจะแต่งกายด้วยชุดนอนธรรมดา เป็นเสื้อผ้าซาตินสีชมพูอ่อนแขนสั้น กับกางเกงนอนขายาว แต่มันก็ทำให้เธอดูเซ็กซี่ยิ่งนัก หลังจากที่นั่งดื่มกันไปสักพักเมญารินทร์ก็เริ่มรู้สึกมึน ๆ ก่อนจะขอตัวกับคุณลุงเพื่อกลับไปนอนที่ห้องของตนเอง แต่ก็แทบจะลุกไม่ขึ้น“หนูนอนกับปันปันก็ได้นะ เดี๋ยวลุงนอนที่โซฟานี้เอง ต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ยอมใจคุณลุง
ตอนที่ 9 ยอมใจคุณลุง“หนูช่วยลุงหน่อยนะ”“คุณลุงจะให้ช่วยยังไงคะ” หญิงสาวถอนหายใจออกมาหลังพูดจบ ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย! ที่เมญารินทร์ตัดสินถามตรง ๆ ก็เพราะรู้ว่าสู้ไปก็ไม่มีประโยชน์“หนูช่วยลุงได้อยู่แล้ว นะนะ” เมญารินทร์ลังเล แต่เธอก็รู้ว่าคุณลุงหมายถึงอะไร“ถ้าลุงหมายถึงเรื่องอย่างว่า...หนูคงทำไม่ได้หรอกค่ะ” หญิงสาวบอกตรง ๆ สักพักมือสากของคุณลุงจำเนียรก็เอื้อมกุมมือของเธอไปจับแท่งเอ็นร้อนอันแข็งกร้าว เมญารินทร์ไม่รู้ว่าคุณลุงจำเนียรถอดกางเกงของตัวเองออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่“หนูช่วยลุงแค่นี้เอง ทำได้มั้ย”“ให้ช่วยแค่นี้ใช่มั้ยคะ” เธอย้ำ“จ้ะ แค่นี้เอง.. เมียลุงตายไปตั้งหลายปีแล้ว ลุงเหงาน่ะ” ชายสูงวัยอารมณ์เปลี่ยวเอ่ยขึ้นด้วยเสียงกระเส่าหลังจากที่มือเรียวบางนุ่มนิ่มสัมผัสกับแท่งรักของตนเองสัมผัสแรกในความรู้สึกของเมญารินทร์นั้น เธอแทบอยากชักมือกลับเพราะมันใหญ่โตมาก แต่คุณลุงจำเนียรก็ยังจับข้อมือของเธอเอาไว้ ความอุ่นร้อนของท่อนเอ็นลำใหญ่นั้นทำให้เธอไม่กล้าแทบจะหันกลับมามอง“ช่วยลุงเถอะนะ..หนู!! ลุงอยากปลดปล่อยเหลือเกิน” เมญารินทร์รูดแท่งรักเข้าออกเบาๆ จนทั่วลำ แต่ก็แปล
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 ชะตาขาดเมื่อประหมาดคุณลุง
ตอนที่ 10 ชะตาขาดเมื่อประหมาดคุณลุงเมื่อชายแก่ทนความเสียวไม่ไหว จึงประคองร่างเธอขึ้นมาแล้วดึงเข้าไปกอด ลุงจำเนียรรีบอุ้มร่างหญิงสาวขึ้นมานั่งบนเตียง กลิ่นกายหอม ๆ ของเธอทำให้ชายชราแทบอดใจไม่ไหว“ลุงขอสัมผัสข้างในบ้างสิ” สิ้นเสียงของชายชรามือหนาก็ล้วงเข้าไปทางด้านหลังของเสื้อเพื่อปลดตะขออย่างชำนาญ“ถ้าลุงจับ หนูไม่ช่วยแล้วนะคะ” เธอยื่นข้อเสนอเพื่อแลกเปลี่ยน เพราะการดูดกลืนแท่งรักเมื่อสักครู่ทำให้เธอเมื่อยปากแล้วก็กรามเกือบค้างเพราะความใหญ่โต“ได้สิจ๊ะ” สิ้นเสียงแหบพร่าของชายชรา มือสากหนาก็สอดมาจากทางด้านหลังเพื่อสัมผัสกับเต้านมอวบเต่งตึงทันที บราเซียร์เกาะอกไร้สายไม่มีโครงถูกปลดตะขอแล้วดึงออกไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะถูกมืออีกข้างหนึ่งยกขึ้นมาสูดดมความหอมเข้าปอด บราเซียร์ของเธอเป็นเนื้อผ้านิ่มและมีฟองน้ำบาง ๆ สวมใส่สบายในเวลานอน ซึ่งเมญารินทร์จะไม่ค่อยชอบใส่เสื้อในตอนนอนอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้เธอมาต่างถิ่นจึงจำเป็นต้องสวมใส่เอาไว้หลังจากถอดบราเซียร์ออกจากร่างอวบอัดได้แล้ว คุณลุงจำเนียรก็พยายามจะปลดกระดุมเสื้อของเธอออกอีกด้วย แต่มือเรียวบางก็รีบยกมากันเอาไว้ทันที“หนูให้จับอย่างเดียวนะคะ ไม่ไ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status