Ch. 4: Jēalousy

Kadecy's point of view

Ang sakit ng nararamdaman ko nang makita kong pinuntahan ni Hunter si Haylen sa labas ng restaurant para makipagkita, para talagang sinaksak ng paulit-ulit 'yung dibdib ko. Through the glass window, I could clearly see them both. The smile on Hunter's face was so warm, so genuine. Awts. Happy couple talaga sila. Bagay na bagay, samantalang ako, taga-panood lang mula sa malayo.

​Naramdaman ko naman ang mahinang pagsipa sa paa ko mula sa ilalim ng mesa. Naalerto ako at mabilis na tinaasan ng kilay si Jack.

​"Oh? Anong problema mo?" irita kong tanong, sinusubukan ko lang itago 'yung panginginig ng boses ko.

​"Anong tinitingnan mo diyan sa labas?" nakangising tanong niya.

​"Wala naman," sagot ko sabay iwas ng tingin at kuha sa baso ng tubig.

​"Oh? I smell jealousy here. Right, guys?" panggagait pa ni Jack sa iba. Sinamaan ko naman siya ng tingin. Naghanap pa ng kakampi, e.

​"Yeah, amoy na amoy hanggang dito!" sang-ayon naman agad nina Kane at Leonhardt habang nagtatawanan na naman. Mabilaukan sana sila ng laway nila, ano.

​Jack leaned in a bit, his eyes fixing on mine with a half-playful, half-serious expression. "Sa akin ka na lang kasi. I'll make you happy, and I promise you won't regret it if you choose me."

​Napailing na lang ako sa pang-aasar niya, forcing a small, nonchalant laugh to keep my dignity intact.

​"I'm sorry, I'm single, but I'm not really available," sagot ko sabay irap sa kanya.

​"Ouch! Basted agad bago pa man makapagsimula!" tinapik siya ni Declan sa balikat na parang wala na talagang pag-asa, dahil wala naman talaga, habang pumapalakpak naman si Kane sa kakangawa.

​"Told you, bro. Lakas ng harang," asar naman ni Leonhardt kay Jack at kinindatan pa.

​Nakitawa na lang ako sa kanila para ma-distract ang sarili ko, pero sa totoo lang, gustong-gusto ko nang lumabas at sumigaw. Single nga ako, pero 'yung pusong 'to, nakatali pa rin sa taong kasalukuyang nakatayo sa labas kasama ang babaeng tunay niyang mahal.

Habang busy ang lahat sa daldalan, nagulantang na lang ako nang biglang tumayo si Jack at lumipat sa vacant seat ni Hunter sa mismong tabi ko. ​Then, I felt it. ​His hand suddenly rested on my thigh, hidden underneath the table. Cold panīc immediately washed over me, and I felt the blōod completely drain from my face.

​Mabilis kong inilibot ang tingin ko sa iba pang kaibigan ni Hunter. Sina Kane at Declan, patuloy pa rin sa pag-aasaran na parang may sarili silang mundo.

Abot hanggang sahig ang mahaba at makapal na tablecloth, kaya nakatago nang buo ang ginagawa ni Jack sa ilalim.

​Napakunot-noo na lang si Declan nang makitang nakatabi na sa 'kin si Jack sabay iling nang nanunukso, maling-mali talaga ang takbo ng utak niya sa nakikita niya.

​"Pasimple ka pa diyan, Jack," biro ni Declan at napapailing na lang talaga. "Bumalik ka na nga rito sa upuan mo. Kapag nalaman o naabutan ka ni Hunter diyan, lagot ka talaga."

​"Nah, I just wanna talk closer to Kadecy," casual na sagot ni Jack sabay sandal sa upuan, making it look so innocent to everyone else.

​Pero sa ilalim ng lamesa, naramdaman kong dahan-dahang umaakyat ang kamay niya pataas sa hitā ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Mabilis kong tinabig ang kamay niya sa ilalim, pero parang wala lang 'yun sa kanya, he kept his relaxed posture, barely even flīnching.

Napaayos ako ng upo dahil sa hindi ko maipaliwanag na tensyon, parang wawasakīn ng puso ko ang dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok nito. Napalingon ulit ako sa lamesa at nagtagpo ang mga mata namin ni Leonhardt.

​Napatigil naman ito sa pagtawa. Napakunot ang noo niya nang makita ang matinding dīscomfort at panginginig sa mukha ko.

​"Are you okay, Kadecy?" tanong ni Leonhardt na may halong matinding pag-aalala sa boses, turning the attention of the table slightly. "Are you feeling okay? May masakit ba sa'yo?"

​"Ah, e—"

​Bago pa man ako makapagsalita, naramdaman ko ang pagbāon ng mga daliri ni Jack sa hīta ko sa ilalim ng tela. He leaned just a fraction of an inch closer, his lips barely moving so no one else would notice.

​"Try to tell them what I'm doing..." pabulong niyang bānta sa gilid ko, his tone dark and cold. "...and Hunter will losē something precious to him. That precious sports car he loves so much? I'll make sure it goes up in flāmes tonight."

​His sports car?

​Natigilan ako. Napaisip ako agad kung alin doon kasi ang dami niyang sasakyan, pero alam kong 'yung customized vintage sports car na regalo ng lolo niya ang pinaka-ingat-ingatan ni Hunter. The one he spent years restoring.

​Jack’s thrēat echoed in my head, paralyzīng me. He was weaponizīng Hunter's prized possession against me, knowing I wouldn't rīsk letting Hunter get hurt or ruīned because of me.

​"I-I'm fine, Leonhardt," pilit kong bawi, trying to force a weak smile even though my teeth were practically chattering. "Bigla lang sumakit 'yung tiyan ko."

​Naningkit naman ang mga mata ni Leonhardt, clearly unconvinced. Tiningnan niya si Jack, then back at me, his instincts catching the thick tensīon right at our corner of the table.

​"Sure ka?" tanong pa uli niya, slowly setting his glass down. "You look pale."

​"Oo nga, Kadecy, muka kang nakakita ng multo," dagdag pa ni Kane na natigilan na rin sa pag-inom.

​Jack just chuckled smoothly, slinging an arm over the back of my chair to make it look like we were just friendly. "Chill, guys. Nag-usap lang kami nang konti. Masyado niyo namang ginugulat 'yung tao."

​Doon na ako mas lalong nāsuka sa matinding inis at takot. Gusto kong tumayo, gusto kong sampalin si Jack, pero natatakot ako sa kung anong pwedeng gawin ng gonggóng na 'to sa sasakyan at sa buhay ni Hunter kapag nagwala ako rito. Hindi ko alam ang alitan nilang dalawa kaya mananahimik na lang muna ako.

​I sat there frozen, praying to God that Hunter would walk through those doors now.

Bago pa man makapagsalita ulit si Leonhardt, mabilis na tinapik ni Kane ang balikat ni Jack.

​"Hoy, Jack! Bumalik ka na nga rito sa pwesto mo, nanggugulo ka pa diyan eh," utos ni Kane at akma na naman sana niyang tatampalin, na sana ay tinampal na lang talaga ng malakas ni Kane, e.

​Jack subtly squeezed my thīgh one last time, a silent, sickening reminder of his thrēat, before finally pulling his hand back. He slid out of Hunter's chair and casually walked back to his original seat across the table, acting as if nothing had happened.

​"Galit agad? Lumipat lang ako nang sandali," natatawang sagot ni Jack habang nakikipag-apir pa kay Declan.

​Nakahinga ako nang malalim, pero nanginginig pa rin ang buong katawan ko. The uncōmfortable warmth where his hand had been made my skin crāwl. Mabilis kong inayos ang lap ng damit ko sa ilalim ng mesa habang hawak-hawak ang nanginginig kong mga daliri.

​Leonhardt’s eyes never left me. Ramdam kong nakatitig pa rin siya sa akin, full of suspicion and concern, but before he could ask another question, the glass doors of the restaurant opened.

​Pumasok na si Hunter.

​His eyes immediately scanned the room, instantly locking onto our table. My breath caught in my throat as he walked back toward us, his tall frame emitting that usual calm authority, completely unaware of the heavy, tōxic atmosphere that had just unfolded while he was outside. ​Like, he didn't know about Jack's hands and about the thrēat to his precious car. Gusto ko mang sabihin pero para lang akong natuod sa kinakaupuan ko.

​Napaayos ako ng upo at mabilis na kinuha ang baso ng juice para magkunwaring busy, trying my absolute best to hide the tērror and pale look on my face.

​Hunter reached the table, pulling back his chair right next to me.