Chapter 02: Divorce Agreement

“?”

Parang biglang nag-buzz ang utak ni Jack.

Hindi niya inakala na si Zoe, na palaging tahimik at introverted, eh kayang magsabi ng ganung tatlong salita.

Pero ang mas hindi niya in-expect—si Elijah, itong dead scumbag na ’to, eh kayang mang-humiliate ng tao nang ganito ka-grabe.

Tahimik na minura ni Jack ang lahat ng kayang murahin, sabay sabi,

“Wag ka nang mag-flash delivery. Ako na mismo ang magdadala niyan. Pagkatapos, balik ka dito—overtime ka.”

Hello? Paano ka matatalo ng dalawang gulong kung apat ang dala niya?

Pagkababa ng tawag, si Zoe mismo nagulat. Hindi niya inakala na kaya niyang sabihin ’yon nang ganun ka-diretso at kalamig.

Siguro dahil sobrang tagal nang nakabara sa dibdib niya lahat ng ’to.

Sobrang sikip na pakiramdam—parang wala siyang matakbuhan, kahit saan, mali. Naiipit, nasasakal, naiiyak pero walang luha. Takot at sama ng loob, sabay.

Katulad ng sinabi ni Elijah noong gabing ’yon sa clubhouse—hindi niya kailanman hinawakan si Zoe.

Walang maniniwala, pero pagkatapos ng tatlong taon na kasal, virgin pa rin siya.

Noong una, inisip niya kung may problema ba si Elijah.

Pero kalaunan, ilang beses niyang nahuli si Elijah sa study—may hawak na photo album, tahimik na tinititigan… at nilalapastangan ang sarili niya.

Mahinang humilik ang lalaki.

Parang sampal na diretso sa mukha niya.

Minsan, nang mahuli siya ni Elijah, bigla siyang niyakap nito, isinubsob ang mukha sa leeg niya, at paos na nag-explain:

“Zoe, sorry… tuwing naiisip ko na gagawin natin ’yon, pakiramdam ko masasaktan kita. Hindi ko kaya. Kaya pictures mo lang ang tinitingnan ko…”

Ano ang mas nakakatawa?

Pinaniwalaan ni Zoe.

Namula pa siya sa hiya noon.

Pero noong gabing bigla siyang bumalik ng Manila, nilalagnat siya. Uminom siya ng gamot, tapos sa huling natitirang ulirat niya, dumiretso siya sa study at binuksan ang cabinet na matagal nang naka-lock.

Nandoon ang photo album.

Pero hindi siya.

Punong-puno ito ng pictures ni Athena—buhay na buhay, napakaganda, napaka-ganda sa bawat kuha.

Bawat ngiti, bawat kunot ng noo—lahat kayamanan para kay Elijah.

At doon, saka niya naramdaman.

Isa lang pala siyang biro.

Sa kalituhan, naalala niya ang nakaraan—kung paanong parang buntot siyang laging sumusunod kay Elijah.

Hindi naman talaga siya sumusunod sa kanya.

Kasama lang palagi si Miguel.

At habang tumatagal, bigla niyang naisip…

Ang saya siguro kung siya ang mapapangasawa ko.

Si Elijah—mahinahon, matiyaga, gentle. Sa tuwing bibisita kay Miguel, laging may pasalubong para sa kanya.

Isa siya sa mga kaibigan ng kuya niya—ang pinaka-humble na gentleman.

At itong gentleman na ’to… mas pipiliing mag-self-blame sa sister-in-law niya kaysa hawakan ang mismong asawa niya.

Hindi in-expect ni Zoe na ganun kabilis kumilos si Jack.

Kakabangon lang niya, kakahugas lang ng mukha, hindi pa man siya nakababa—tumunog na ang doorbell.

Parang kung bukas pa ang Civil Affairs Bureau, hinihila na agad sila ni Elijah papunta roon para mag-process.

Nang makuha ni Zoe ang agreement, saka lang siya nakahinga nang kaunti.

Pero biglang—

May matinis na tunog mula sa taas.

Bago pa siya makapag-isip, tumakbong pababa si Auntie Wena, nangingitim ang mukha, parang may gustong sabihin pero nagdadalawang-isip.

“Miss…”

“Ano ’yon?” tanong ni Zoe.

“Yung family photo na nilagay mo sa bedroom… nabasag ni Lukas.”

Akala ni Zoe, photo frame lang.

Hanggang iabot ni Auntie Wena ang mga piraso.

Biglang namutla ang mukha ni Zoe.

Noong limang taong gulang siya, namatay ang mga magulang niya sa aksidente.

’Yon na lang ang natitirang family photo.

Ang nag-iisang alaala niya.

Kinuha ni Zoe ang litrato—punit sa gitna—at mabilis na umakyat sa hagdan!

Pagdating niya sa taas, sakto namang palabas ng kwarto niya si Athena, karga ang anak.

Malamig ang titig ni Zoe.

“Sister-in-law, pumasok ka sa kwarto ko.”

Ngumiti si Athena.

“Sabi ng little uncle, magiging common space naman ’to sa future.”

Biglang sumigaw si Lukas, galit at palaban:

“Sabi rin ng little uncle, aalagaan niya ako at si mommy—parang tunay naming tatay sa future!”

Nakita ni Zoe na wala man lang balak si Athena na turuan o sawayin ang bata. Bigla siyang napangiti.

Tumingin siya kay Lukas at kalmadong nagsalita,

“Alam mo ba kung ano ang gagawin sa’yo ni Santa Claus ngayong Christmas, ha? Ilang araw na lang.”

Itinaas ng bata ang baba niya, mayabang.

“Bibigyan niya ako ng maraming candy!”

“Hindi.”

Umiling si Zoe, may ngiting malamig.

“Puputulin niya yung kamay na ginamit mo para sirain yung picture ko. Ilalagay niya sa oven, tapos ipapakain sa halimaw.”

“Waaa—!”

Bata pa rin, after all.

Sa sobrang takot, mahigpit na niyakap ni Lukas si Athena at humagulgol.

Sumimangot si Athena at masamang tumingin kay Zoe.

“Bata lang ’yan. Hindi mo kailangang takutin ng ganyan.”

Kung di mo kayang magturo ng maayos sa bata,” malamig na sagot ni Zoe, “ano pa bang kaya mong gawin bukod sa pabayaan at i-spoil?”

Iniwan niya ang mga salitang ’yon at maayos na bumalik sa kwarto.

Gabi na nang dahan-dahang pumasok sa courtyard ang itim na Maybach.

Nakatayo si Zoe sa harap ng floor-to-ceiling window. Nakita niyang bumaba ang lalaki mula sa sasakyan—at agad hinila ni Lukas si Athena at tumakbo papunta roon.

Sobrang harmonious ng eksena.

Parang isang buo at masayang pamilya ng tatlo.

Makalipas ang ilang sandali, may kumatok sa pinto.

Si Elijah, naka-puting polo, pumasok nang malalakas ang hakbang, masama ang tono.

“Tinakot mo ba si Lukas?”

“Oo,” sagot ni Zoe nang walang emosyon.

Itinuro niya ang bedside table.

“Pinunit niya yung family picture ko.”

Napatigil si Elijah.

Doon lang niya na-realize na hindi niya alam ang buong nangyari.

Iniabot niya ang kamay para hawakan ang ulo ni Zoe, pero umiwas siya. Inakala niyang galit pa ito, kaya pinilit niyang magpakabait ang boses.

“Ako ang may kasalanan. Magso-sorry ako para kay Lukas. Sabihin mo, ano’ng gusto mo? Babayaran ko.”

Ngumiti si Zoe.

“Kahit ano?”

Tumango si Elijah, seryoso.

“Of course.”

“Gusto ko ’tong dalawang ’to.”

Inabot niya ang mga dokumentong matagal na niyang inihanda.

Kinuha ni Elijah, isang tingin lang—real estate contract. Hindi na nagtanong, agad siyang pumirma.

Yung pangalawang kopya, diretso niyang binuklat sa page ng payment. Maayos at mabilis ang pirma.

Pagdating sa pera, hindi siya nagdadamot.

Pagkatapos pumirma, tila gumaan ang loob niya. Hinila niya si Zoe sa baywang at niyakap.

“Zoe, paano ka pinalaki ng kuya mo? Sobrang bait mo, sobrang understanding.”

Nanlamig ang pakiramdam ni Zoe.

Papatulak na sana siya palayo nang biglang may kumatok sa kalahating bukas na pinto.

Pagkakita ni Elijah kung sino ang nasa labas, halos reflex niya na itulak palayo si Zoe.

Natigilan si Zoe—pero agad din niyang naintindihan.

Para ipakita ang loyalty niya sa totoong mahal niya, kaya niyang maging asawa nang tatlong taon na walang nangyayari.

Ngayong iisang bubong na sila, syempre kailangan niyang umarte nang maayos.

Mukhang helpless si Athena.

“EJ, nag-iingay si Lukas. Gusto ka niyang katabi matulog.”

“Ako na,” sagot ni Elijah.

Bago siya lumabas, tumingin pa siya kay Zoe.

“Hindi ka galit?”

“Hindi,” sagot niya.

Pagkalabas ni Elijah, dahan-dahang inilabas ni Zoe ang pangalawang dokumento.

Divorce agreement.

Oo, mabait siya. Maunawain.

Pati ang divorce—siya na ang naghanda. Siya na rin ang nag-abot.